VI SA/Wa 1999/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych partii artykułów rolno-spożywczych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] S.A. z siedzibą w [...] – skarżąca w niniejszej sprawie spółka, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych partii artykułów rolno-spożywczych, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody po stronie spółki poprzez osłabienie jej kondycji finansowej, która w celu dokonania płatności wynikającej z nałożonej kary, będzie musiała dokonać zmiany swoich zaplanowanych inwestycji, co będzie wiązało się z renegocjacją zawartych przez skarżącą z jej partnerami biznesowymi kontraktów i koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów obsługi tych zmian – pod względem prawnym, jak i biznesowym. W konsekwencji skarżąca uznała, że ten stan rzeczy może doprowadzić do utraty zaufania kontrahentów spółki oraz jej renomy jako rzetelnego partnera biznesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgromadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie, a mianowicie, czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej, a także, czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych partii artykułów rolno-spożywczych. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym od skarżącej określonego działania, polegającego na konieczności zapłaty kary administracyjnej. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, spółka nie wyjaśniła w sposób należyty i przekonujący, dlaczego wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną, spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodabniając przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnikowego wskazania szkód, które mogłyby powstać w wyniku wykonania przedmiotowej decyzji, szkód natury finansowej, bez poparcie swojego stanowiska w tym zakresie jakimikolwiek dokumentami, pozwalającymi ocenić jej sytuację ekonomiczną i dającymi podstawę do oceny wpływu kary pieniężnej orzeczonej zaskarżoną decyzją na kondycję finansową spółki. Spółka zwróciła również uwagę na szkodę przejawiającą się utratą wizerunku, trudno jednak tak ogólnie przywołaną przesłankę wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej odnieść do warunków określonych ww. przepisem. W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącą twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji są niewystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzić może ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób, w jaki sposób zapłata wymierzonej kary wpłynie negatywnie na jej kondycję finansową oraz nie przedłożyła dowodów wykazujących prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, na podstawie przedstawionej przez spółkę argumentacji nie można stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację finansową i wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.