VI SA/Wa 2002/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2014 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oddala skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga F. Sp. z o.o. z siedzibą [...] (dalej jako "Spółka", "Skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] maja 2013 r. w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy działalności apteki ogólnodostępnej działającej pod nazwą apteka "P." w W. przy ulicy K., za pomocą ulotki reklamowej "[...]". Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] września 2012 r. do kancelarii Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w S. wpłynęło pismo, do którego załączono ulotkę zatytułowaną "[...]", w której jako najtańszą aptekę wskazano aptekę "P." położoną w W. przy ul. K. Następnie pismem z dnia [...] października 2012 r. ponownie poinformowano o ukazaniu się kolejnej edycji wskazanej powyżej ulotki. Pismem z dnia [...] października 2012 r. [...] Okręgowa Izba Aptekarska w [...] zwróciła się do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] (dalej "Inspektor Wojewódzki") z prośbą o wyrażenie opinii czy załączona ulotka ("[...]") narusza przepis art. 94a ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm., dalej "P.f."). Pismami z dnia [...] listopada 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wezwał Spółkę: F. Sp. z o.o., prowadzącą aptekę ogólnodostępną "P." do udzielenia szczegółowych informacji i wyjaśnień co do ulotki "[...]", w szczególności przez wskazanie kto jest jej autorem i w jaki sposób jest dystrybuowana. W odpowiedzi na powyższe Spółka poinformowała, iż nie zlecała wydania jak również dystrybucji ulotki dotyczącej apteki "P." w W. Wyjaśniła, iż nie brała również udziału w jej przygotowaniu i nie odpowiada za zamieszczone w ulotce treści. Dnia [...] listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...] wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w W. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie nieprzestrzegania art. 94a P.f. w zakresie działalności reklamowej apteki "P.", położonej w W. przy ul. K. od lipca 2012 r. do listopada 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] pismem z dnia [...] listopada 2012 r., poinformował Spółkę F. Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia art. 94a ust. 1 P.f., w związku z podejrzeniem prowadzenia reklamy działalności apteki "P." za pomocą ulotki "[...]". Inspektor Wojewódzki zakończył prowadzone postępowanie decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., którą nakazał zaprzestania prowadzenia reklamy ww. apteki ogólnodostępnej w formie ulotki reklamowej zatytułowanej "[...]" i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Inspektor Wojewódzki podkreślił, iż porównywanie cen produktów leczniczych w różnych aptekach jest niczym innym, jak reklamą porównawczą. W ocenie organu I instancji celem ulotek reklamowych jest reklama działalności tej apteki i wskazanie wszystkim potencjalnym odbiorcom, że najtaniej można zaopatrzyć się w produkty lecznicze w aptece "P.". Treść gazetek reklamowych "[...]" sugerowała odbiorcy, że w konkretnej placówce aptecznej może on nabyć produkty lecznicze po cenach niższych w stosunku do aptek konkurencyjnych. Od powyższej decyzji Spółka odwołała się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej GIF), zarzucając naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a.") przez brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego. Spółka wniosła o uchylenie decyzji Inspektora Wojewódzkiego i umorzenie postępowania pierwszej instancji, alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Spółka wskazała, że Inspektor Wojewódzki błędnie ustalił, że Spółka prowadziła reklamę działalności apteki ogólnodostępnej "P." w W. w formie przedmiotowej ulotki reklamowej, a ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ są nieprawidłowe, gdyż z uzasadnienia decyzji nie wynika w jakim postępowaniu zostały zgromadzone dowody, na podstawie których organ doszedł do powyższych ustaleń. Organ nie wydał w tym zakresie żadnego postanowienia dowodowego i nie zawiadomił o tym strony. Ponadto organ miał obowiązek przesłuchania świadków bezpośrednio w niniejszym postępowaniu, o czym strona powinna być zawiadomiona. Tymczasem Inspektor Wojewódzki nigdy nie zawiadomił Spółki o zamiarze przesłuchania świadków, co uniemożliwiło Spółce wzięcie udziału w przeprowadzeniu dowodu i zadawaniu pytań świadkom. Prawidłowe zebranie dowodów było tym bardziej konieczne, że strona zaprzeczała, że kiedykolwiek zlecała wydanie jak również dystrybucję przedmiotowej ulotki. Spółka zaprzeczyła również wiarygodności wydruku z korespondencji z poczty elektronicznej prowadzonej pomiędzy osobami występującymi w sprawie gazetki reklamowej w imieniu Szpitala oraz Spółki, gdyż taka korespondencja nie była prowadzona. W związku z tym Spółka wskazała, że brak jest podstaw do ustalenia, że Spółka naruszyła zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 P.f., gdyż Spółka nie prowadzi i nie prowadziła takiej reklamy. GIF decyzją z dnia [...] maja 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, działając na podstawie art. 112 ust. 3 i art. 115 pkt 4 w związku z art. 94a ust. 1 i art. P.f. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. GIF wskazał, iż zgodnie z art. 94a ust. 1 P.f. zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W ocenie GIF, przepis ten nie zawiera podobnej do zawartej w art. 52 ust. 1 ww. ustawy, definicji reklamy apteki (zawiera tylko zamknięty katalog czynności, które reklamy nie stanowią - nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego), jednakże w orzecznictwie można znaleźć próby doprecyzowania tego pojęcia. W tym miejscu GIF odniósł się do orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Sądu Najwyższego, wskazującego, co należy rozumieć przez reklamę działalności apteki i stwierdził w konkluzji, że ulotka zatytułowana "[...]" spełnia kryteria definicji reklamy aptek, gdyż ma na celu zachęcenie do zakupu konkretnych towarów (wymienionych w ulotce) po określonych cenach i w konkretnej aptece (aptece, która została oznaczona hasłem: "[...]!"). Zdaniem GIF, nie sposób stwierdzić, że ulotka pt. "[...]", w której wartościuje się i ocenia poszczególne podmioty pod względem ich oferty, stanowi jedynie informację, a nie ich reklamę. W odniesieniu do zarzutu nie zawiadomienia strony przez organ I instancji o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka GIF wyjaśnił, iż organ I instancji wszczął postępowanie m.in. na podstawie materiałów przekazanych przez Prokuraturę Rejonową w W. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania oraz o zakończeniu postępowania strona oraz jej pełnomocnik zostali powiadomieni o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się w tym zakresie. Nie skorzystali jednak z tej możliwości. Wobec tego GIF uznał powyższy zarzut za bezpodstawny. GIF wyjaśnił również, że z uwagi na to, że Inspektor Wojewódzki nie przeprowadzał dowodu z przesłuchania świadka tylko oparł się na protokole z tego przesłuchania przekazanym przez Prokuraturę Rejonową w W., nie mógł zawiadomić strony postępowania o terminie i miejscu przeprowadzeniu tego dowodu, gdyż sam tego dowodu nie przeprowadzał. Równocześnie podkreślił, że przedmiotowy protokół mógł stanowić dowód w sprawie zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca postawiła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i dowolne rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, - art. 75, art. 79 oraz art. 80 K.p.a. przez nie przeprowadzenie w pierwszej kolejności dowodów bezpośrednich z przesłuchania świadków i zastąpienie dowodów bezpośrednich dowodami pośrednimi i niezawiadomienie strony o przeprowadzonym dowodzie; - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako sprzecznej z prawem, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie Skarżącej GIF błędnie uznał, że organ I instancji wyjaśnił w dostateczny sposób okoliczności faktyczne związane z powstaniem i autorstwem przedmiotowej ulotki oraz prawidłowo ocenił zebrane dowody. Spółka wskazała, że od wszczęcia postępowania podnosiła, że nie prowadziła reklamy apteki ogólnodostępnej "P." w W. w formie przedmiotowej ulotki reklamowej. Spółka zaprzeczyła również wiarygodności wydruku z korespondencji z poczty elektronicznej prowadzonej pomiędzy osobami występującymi w sprawie gazetki reklamowej w imieniu Szpitala oraz Spółki, gdyż taka korespondencja nie była prowadzona. Ponadto w ocenie Skarżącej nie miała ona możliwości udowodnienia okoliczności nie prowadzenia reklamy. Nie brała również udziału w przesłuchaniu świadka - H. G., czym naruszono art. 10 K.p.a. Ponadto Skarżąca podważała zebrane przez Prokuraturę Rejonową w W. dowody w sprawie [...], której nie była stroną. Podsumowując, Spółka wskazała, że brak jest podstaw do ustalenia, że naruszyła zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 P.f., gdyż nie prowadzi i nie prowadziła takiej reklamy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Zarzuty skargi koncentrują się na wskazanych w niej naruszeniach przez orzekające w sprawie organy procedury administracyjnej (art. 7 i 77 § 1, 75, 79 i 80 oraz 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a.) prowadzących, zdaniem Skarżącej, do błędnego przyjęcia, że Skarżąca naruszyła zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 P.f., podczas, gdy Skarżąca nie prowadziła reklamy swojej apteki w W. poprzez dystrybucję ulotki pt.: "[...]". Skarżąca formułuje zarzuty dotyczące przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego. Sąd nie podzielił tego stanowiska i uznał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie nie naruszyło zasad wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również zasad wynikających z przepisów, których naruszenie zarzucono w skardze. W rozpoznawanej sprawie organy Inspekcji Farmaceutycznej ustaliły, że Skarżąca jest wydawcą ulotki pt.: "[...]", która jest rozpowszechniana w formie drukowanej, do nieokreślonej i nieograniczonej grupy odbiorców. Organ I instancji oparł rozstrzygnięcie na zgromadzonym materiale dowodowym, który zawierał dowody przekazane przez Prokuraturę Rejonową w W., tj. pismo Dyrektora [...] Szpitala Wojskowego z Przychodnią w W. z dnia [...] października 2012r. wraz z wydrukiem korespondencji elektronicznej oraz protokół z przesłuchania świadka – H. G. (osoby roznoszącej ww. ulotki), złożone w Prokuraturze Rejonowej w W. w dniu [...] października 2012 r., a także pisma z dnia [...] września 2012r. oraz z dnia [...] października 2012r. informujące o ulotce i jej kolejnej edycji wraz z ulotkami. Odnosząc się do powyższych ustaleń wskazać należy, iż art. 75 § 1 K.p.a. nadaje równą moc dowodową wszystkim dowodom. Jednocześnie przepis ten nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W związku z tym brak było podstaw do pominięcia w niniejszym postępowaniu dowodów przeprowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w W. Wobec tego zarzut naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. należało uznać za chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez nie zawiadomienie Skarżącej o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka rację ma organ II instancji wskazując, że organ I instancji nie mógł zawiadomić strony niniejszego postępowania o terminie i miejscu przeprowadzenia tego dowodu skoro sam tego dowodu nie przeprowadzał. Strona natomiast dwukrotnie została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z dowodami zgromadzanymi w sprawie. W związku z tym nie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd chciałby podkreślić, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu, uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Organ administracyjny jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Strona natomiast ograniczyła się jedynie do kwestionowania dowodów uwzględnionych w niniejszym postępowaniu przez organ I instancji, nie proponując innych dowodów oprócz twierdzenia, iż nie ma możliwości udowodnienia faktu negatywnego (nie prowadzenia reklamy). Sąd zauważa, że z dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż to Skarżąca była podmiotem odpowiedzialnym za dystrybucję przedmiotowej ulotki. Okoliczność ta wynika bezsprzecznie z informacji zawartej w piśmie Dyrektora [...] Szpitala Wojskowego z Przychodnią w W. z dnia [...] października 2012r. oraz z zeznań świadka. Odnosząc się natomiast do kwestionowania przez Skarżącą wiarygodności wydruku korespondencji elektronicznej Sąd zauważa, że oprócz kwestionowania Skarżąca nie sformułowała żadnego wniosku dowodowego, który mógłby podważyć autentyczność tego dokumentu i być przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie. Za niezasadne należało tym samym uznać zarzuty naruszenia art. art. 7 i 77 § 1, 75, 79 i 80 K.p.a. Sąd zauważa ponadto, że podstawą materialnoprawną wydanych decyzji był art. 94a ust. 1 P.f. w brzmieniu: "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego." Przy czym w aktualnym w sprawie stanie prawnym (podobnie jak w poprzednio obowiązującym) nie zawarto definicji reklamy apteki i jej działalności. Posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych wskazać trzeba, że za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (np. Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M. Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003). Przydatne jest także poprzednie orzecznictwo ustalające kierunek określania zakresu reklamy aptek i ich działalności. Oznacza to, na gruncie niniejszej sprawy, że reklamą apteki może być więc każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" potwierdza wyłączenie z niego, w zdaniu 2 art. 94a ust. 1, tylko: informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Nie ulega wątpliwości i powszechnie wiadomo, że reklama może przyjmować różne formy zachęcania: także ulotek, folderów, czy też gazetek temu służących - tak, jak na gruncie niniejszej sprawy - zachęcania do porównywania cen leków w aptece Skarżącej z cenami tych leków w innych aptekach i zakupu tych produktów w aptekach, które oferują niższą cenę. Sposób pojmowania reklamy w obszerny sposób przedstawił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, LEX nr 341805, w którym wyjaśnił, iż "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. Wskazuje na to m.in. także art. 16 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k., uznający za czyn nieuczciwej konkurencji wypowiedź, która zachęcając w istocie do nabycia towarów lub usług, sprawia wrażenie neutralnej informacji. Taka reklama wprowadza klienta w błąd, sugerując mu, że nie jest reklamą, a jedynie neutralną, rzetelną informacją. Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. Nie są natomiast reklamą m.in. listy cenowe, które zawierają jedynie informację o cenach towarów lub usług i są publikowane wyłącznie po to, by podać do publicznej wiadomości ceny określonych produktów". W niniejszej sprawie organ inspekcji farmaceutycznej ustalił, że treść gazetek reklamowych "[...]" sugerowała odbiorcy, że w konkretnej placówce aptecznej może on nabyć produkty lecznicze po cenach niższych w stosunku do aptek konkurencyjnych. Jak wynika z akt sprawy powyższy periodyk zbudowany był w sposób następujący: tytuł "[...]" oraz "[...]". W tabelach wskazano nazwy poszczególnych produktów oraz ich cennik w poszczególnych aptekach na terenie [...]. Tabela zawierała podsumowanie cen wymienionych specyfików przez wskazanie sumarycznej kwoty ich zakupu z dokładnościach do grosza. Apteka Spółki została wskazana jako najtańsza ("[...]!"). Mając powyższe na uwadze, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie należy uznać, że zastosowana przez Skarżącą budowa ulotki polegająca na złożeniu zestawienia leków i ich poszczególnych cen w kolejnie wymienionych aptekach jest w istocie reklamą apteki Skarżącej, gdyż - w ocenie Sądu - ma na celu zwiększenie jej wolumenu sprzedaży poprzez wskazanie niskich cen leków i suplementów możliwych do nabycia w tych aptece, co zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem stanowi zabronioną przez art. 94a P.f. - reklamę apteki. Opisane działanie Skarżącej, stanowiło w ocenie Sądu zachętę dla klientów do nabywania produktów wyłącznie w aptekach prymusach cenowych, co powoduje ich reklamę. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że sporne ulotki stanowiły w istocie formę prowadzenia działalności reklamowej. Sąd stwierdza, że lista cenowa apteki (jedynie jej fragment dotyczący najpopularniejszych wśród kupujących leków) spełniała kryteria definicji reklamy aptek, gdyż miała na celu zachęcenie do zakupu konkretnych towarów (wymienionych w cenniku), po określonych cenach i w konkretnych aptekach (wymienionych na ulotce). Ma zatem rację organ uznając, że takim działaniem strona naruszyła art. 94a ust. 1 P.f., zakazujący prowadzenia reklamy aptek. Oznacza to, że działania skarżącej odpowiadały reklamie w rozumieniu przepisu art. 94a ust. 1. P.f., gdyż wykraczały poza działania, które ustawodawca wyłączył spod tego zakazu: "informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki". Reasumując, w ocenie Sądu, decyzje będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie zostały wydane po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, które poprzedziło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego związane ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która także została zachowana (art. 77 i art. 80 K.p.a.). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., bowiem wynika z nich, że ocena faktów, prawa i subsumcji stanu faktycznego do zastosowanych przepisów zostały dokonane prawidłowo, co także oznaczało, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 K.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.