VI SA/Wa 2007/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r.; 2. stwierdza, że decyzje opisane w pkt 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 2800 (dwa tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 12 października 2007 r. skarżąca, P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. Nr [...], na mocy której Komendant Główny Policji uchylił decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych za naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz utrzymał w mocy ww. decyzję w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 10 000 złotych za umieszczanie na dachu pojazdu lamp i innych urządzeń technicznych oraz umieszczania lub używania w pojeździe taksometru. Podstawę faktyczną decyzji stanowiły ustalenia kontroli drogowej pojazdu należącego do skarżącej spółki. Kontrolę przeprowadził funkcjonariusz Komendy [...] Policji w dniu 7 września 2006 r. W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, naruszenie przepisów o właściwości organów administracyjnych, tj. jednostek Policji w oparciu o art. 6a ustawy o Policji, co skutkuje nieważnością postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony na każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Z ostrożności procesowej skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku O. z dnia 17 września 2007 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 utd. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, podzielając pogląd skarżącej o właściwości w niniejszej sprawie komendanta rejonowego Policji do orzekania w I instancji, a Komendanta [..] Policji jako organu odwoławczego na podstawie art. 6a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne lub procesowe. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Wobec zgłoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów o właściwości instancyjnej kwestia ta podlega rozpoznaniu w pierwszej kolejności. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia organu Policji, właściwego do wydania w pierwszej instancji decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu stwierdzonego przez funkcjonariusza Policji naruszenia na terenie miasta W. przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ustawa o transporcie drogowym nie rozstrzyga tej kwestii. Ogranicza się jedynie do regulacji uprawniającej funkcjonariusza Policji do przeprowadzenia kontroli drogowej, w tym w odniesieniu do dokumentów (art. 89 ust. 1 pkt 1), a także wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Decyzja taka wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli (art. 93 ust. 1 i ust. 1a). Właściwość organów Policji normują przepisy art. 6a ustawy o Policji. Zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy o Policji, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze [...] W. - komendant rejonowy Policji. W świetle zaś art. 6a ust. 2 pkt 1a w postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta rejonowego Policji jest Komendant [...] Policji. Trafny jest więc zarzut skarżącej, iż w pierwszej instancji decyzja o nałożeniu kary pieniężnej mogła być skutecznie nałożona tylko przez Komendanta Rejonowego Policji. Zatem, organem uprawnionym do rozpoznania odwołania od takiej decyzji (art. 127 § 2 k.p.a.) jest Komendant [...] Policji, jako organ wyższego stopnia. Komendant [...] Policji nie mógł więc w niniejszej sprawie występować jako organ pierwszej instancji, a Komendant Główny Policji w charakterze organu wyższego stopnia, uprawnionego do rozpoznania odwołania. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Natomiast stosownie do art. 20 k.p.a. właściwość rzeczową organu ustala się według przepisów o zakresie jego działania. W myśl art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Powołany przepis nie wprowadza tutaj żadnego elementu kwalifikującego. Każdy więc przypadek naruszenia przepisów o właściwości (miejscowej, rzeczowej, instancyjnej) stanowi o naruszeniu przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie sprawy Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stwierdzenie nieważności decyzji czyni zbędnym rozważanie pozostałych zarzutów skargi. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty zastępstwa procesowego, stosownie do przepisu § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz zwrot uiszczonego wpisu sądowego.