VI SA/Wa 2009/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na czynności administracyjne Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia licencji zawodowej i ponownego wpisu do centralnego rejestru zarządców nieruchomości postanawia odrzucić skargę Skarżący – Z. P. w dniu 28 marca 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynności administracyjne Ministerstwa Infrastruktury, obecnie Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej polegające na braku przywrócenia licencji zawodowej zarządcy nieruchomościami oraz braku ponownego wpisania do centralnego rejestru zarządców nieruchomości. Podniósł, że skarga dotyczy stanowisk wyrażonych w pismach z dnia [...] czerwca 2010 r., z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz z dnia [...] lutego 2012 r. Postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 352/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę wg właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Z załączonych przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do odpowiedzi na skargę akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżący został poinformowany, że z dniem uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w [...] o skazaniu skarżącego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. art. 14 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. na podstawie art. 187 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) dalej: u.g.h. został pozbawiony licencji zawodowej z zakresu zarządzania nieruchomościami o nr [...] i w dniu [...] stycznia 2010 r. wykreślono jego osobę z Centralnego Rejestru Zarządców Nieruchomości. Organ dodał, że przestępstwo, za które skarżący został skazany mieści się w katalogu przestępstw wymienionych w powołanym przepisie. Natomiast w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego o przywrócenie licencji zawodowej i ponowne wpisanie do Centralnego Rejestru Zarządców Nieruchomości – organ poinformował skarżącego o treści przepisu art. 188 ust. 3 i 5 u.g.h. Podkreślił, że wymieniony przepis wskazuje jednoznacznie, że pozbawienie licencji zawodowej następuje w przypadku skazania za przestępstwa wymienione w art. 187 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a przestępstwo za które skarżący został skazany jest jednym z typów przestępstw przeciwko mieniu. Nadto organ dodał, że po spełnieniu warunków wymienionych w art. 187 u.g.h. istnieje możliwość ponownego ubiegania się o nadanie licencji zawodowej zarządcy nieruchomości na zasadach ogólnych. W piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. organ poinformował skarżącego, że przepisy u.g.h. nie przewidują przywrócenia licencji zawodowej w przypadku jej wcześniejszego pozbawienia na podstawie art. 188 ust. 5 u.g.h. Organ ponownie dodał, że istnieje możliwość ubiegania się o przyznanie licencji na zasadach ogólnych, a także zawarł wyjaśnienia odnośnie instytucji zatarcia skazania, podkreślając, że skoro w przypadku skarżącego skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu uległo zatarciu – to jako kandydat na zarządcę nieruchomości może on złożyć do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosek o nadanie licencji zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści tych przepisów kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zakres działania sądów administracyjnych został zatem ukształtowany szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Przy czym podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych, jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej wyznaczony przez treść art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten jak wskazano powyżej enumeratywnie wymienia akty, jak i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 766/12, LEX nr 1145127). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi skarżący uczynił pisma Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (uprzednio Ministerstwo Infrastruktury), z których treści wynika, że mają one wyłącznie charakter informacyjny, nie kreujący po stronie skarżącego żadnych praw i obowiązków znajdujących swoje oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Zważyć przy tym należy, że na podstawie art. 107 K.p.a. można wskazać minimum niezbędnych elementów jakie łącznie powinno posiadać pismo organu, aby można je było uznać za decyzję administracyjną i że należą do nich: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Ponadto decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaskarżone pisma z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] sierpnia 2011 r. oraz [...] lutego 2012 r. nie zawierają jednostronnego władczego rozstrzygnięcia będącego wyrazem woli organu, nie wskazują podstawy prawnej oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służą od nich środki zaskarżenia. Nie można zatem ich uznać za akty administracyjne, które załatwiają sprawę co do meritum. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznając przedmiotową skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.