VI SA/Wa 201/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art 104 k.p.a. oraz art 84 ust 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) cofnął J. S. zam. [...] uprawnienie diagnosty nr [...] z dnia [...].07.2010 r wydane przez Starostę [...]. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie art 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej przeprowadzono w dniu [...].01.2015 r kontrolę doraźną w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w [...]. Kontrolą objęto analizę prawidłowości przeprowadzonego w dniu [...].08.2010 r. badania technicznego pojazdu marki [...] przez diagnostę J. S. posiadającego uprawnienie o numerze [...]. W wyniku kontroli stwierdzono na podstawie zaewidecjonowanego pod pozycją [...] przeprowadzenie przez diagnostę posiadającego uprawnienie o numerze [...] dodatkowego badania technicznego w dniu [...].08.2010 r. pojazdu marki [...] posiadającego pozwolenie czasowe o numerze [...] oraz tablice tymczasowe o numerze [...]. Zgodnie z decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...].08.2010 r. nadał numer na ramie i wykonał tabliczkę znamionową zastępczą. Pobrał prawidłową opłatę za wykonane czynności zgodnie z tabelą opłat stanowiącą załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29.09.2004 r. (Dz. U. Nr 223, poz. 2261 ze zm.) i wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu zgodnie z wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18.12.2013 r poz.1675. Organ wskazał, że dalsza analiza wykazała, iż w dniu [...].08.2010 r. J. S. dokonał nieprawidłowej korekty omawianego wyżej badania przeprowadzonego przez poprzedniego diagnostę zmieniając zakres badania na dodatkowe + okresowe wydając z przeprowadzonego badania dokument identyfikacyjny którego wzór określa załącznik nr.4 do rozporządzenia Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26.06.2012 r. (Dz. U. poz. 996). Zgodnie z art 81 ust 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokument identyfikacyjny wystawiany jest tylko dla pojazdów sprowadzanych z zagranicy przed pierwszą rejestracja w kraju. Dla badanego pojazdu marki [...] diagnosta po nabiciu numeru i wykonaniu tabliczki znamionowej winien zaewidencjonować te czynności jako nowe badanie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22.10.2004 r. w sprawie badań zgodności pojazdów zabytkowych i pojazdów marki [...] z warunkami technicznymi (Dz. U. nr 238 poz.2395 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust 2 w/w rozporządzenia do wniosku o przeprowadzenie badania zgodności pojazdu marki [...] z warunkami technicznymi winien być załączony rysunek nadwozia lub ramy konstrukcji własnej oraz zdjęcia pojazdu z czterech stron w formatach 13x18 lub 10x15. Zgodnie z przywołanym rozporządzeniem dokumenty przechowywane są przez okres 5 lat od daty wykonania badania. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono brak tych dokumentów oraz dowodu uiszczenia opłaty za dokonane badanie. Zmiana rodzaju pojazdu skutkuje pobraniem dodatkowej opłaty w wysokości 177 zł zgodnie z tabelą opłat stanowiącą załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29.09.2004 r. Ponadto korekta badania polega na poprawieniu błędu jaki wystąpił podczas wykonywania badania a nie na zmianie rodzaju badania. Zdaniem organu zgromadzone w sprawie dokumenty w pełni wyczerpują przesłanki prawne do wydania niniejszej decyzji. Zgodnie z art 84 ust 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym ponowne uprawnienie może być wydane po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia 14 marca 2015 r. J. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji składając wyjaśnienia w sprawie. Podkreślił, że pomimo niewłaściwie zaewidencjonowanego badania, przeprowadzone ono zostało poprawnie, stwierdzono że pojazd jest sprawny technicznie i że nie zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wskazał również, iż jego zdaniem organ wydający zaskarżoną decyzję nie powinien automatycznie wydać decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty, gdyż ciężar uchybień nie jest adekwatny do rozmiaru możliwej do wymierzenia kary. Decyzją z dnia [...] listopada 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty nr [...] z dnia [...].07.2010 r. wydane przez Starostę [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Na wstępie organ odwoławczy podzielił i przywołał jako własny - stan faktyczny ustalony przez organ pierwszej instancji. Bezsprzecznie, zgodnie z protokołem z kontroli działalności stacji kontroli pojazdów w dniu [...].01.2015 r., stwierdzono nieprawidłowości, które wypełniają przesłanki określone w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Kolegium wobec bezsprzecznego stanu faktycznego, Starosta nie miał innej możliwości jak wydanie decyzji o określonej treści. Wskazany przepis nie daje możliwości Staroście na swobodę administracyjną w przedmiocie niniejszego postępowania, tj. w przypadku stwierdzenie określonych uchybień, Starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień. Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż strona winna posiadać w czasie kontroli pełną dokumentację co do przebiegu badania technicznego samochodów o nr rej. [...]. Z protokołu kontroli jasno wynika, że adresat decyzji takiej dokumentacji nie posiadał. Wobec powyższego, nawet w przypadku kiedy organ mógłby "miarkować karę", wobec faktu braku dokumentacji, wyjaśnienia strony uznać należy jako nie mogące wpłynąć na treść wydanej decyzji. Kolegium podzieliło utrwalone orzecznictwo w którym wskazuje się, iż przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. ma brzmienie kategoryczne. W przypadku ustalenia nieprawidłowego działania diagnosty, norma zawarta w tym przepisie nie pozostawia organowi wyboru, który zobowiązany jest cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Kluczowe jest zatem dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r. II GSK 928/13). Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając jej, że została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ decyzja Starosty [...] o cofnięciu mi uprawnień diagnosty została podjęta po upływie ponad 4 lat od zarzucanych mu czynów, w czasie prowadzonego przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] postępowania wyjaśniającego dotyczącego stwierdzonych w Starostwie [...] nieprawidłowości w dopuszczaniu do ruchu drogowego pojazdów marki [...], w tym badanej przez skarżącego naczepy. Z tego powodu Starostwo Powiatowe nie powinno wydawać decyzji w sprawie, w której jest stroną. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja Starosty [...] została podjęta na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej przez Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] w dniach [...].12.2014 r. i [...].01.2015 r. , a więc po upływie przeszło 4 lat od przeprowadzonych badań technicznych naczepy marki [...]. Naczepa została dopuszczona do ruchu drogowego przez Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] na podstawie: - "Zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" nr [...] z dn. [...].08.2010 r. wystawionego przez diagnostę W. K., poświadczającego wykonanie badań dodatkowych - wykonania numeru nadwozia i tabliczki znamionowej na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dn. [...].08.2010 r. Do zaświadczenia dołączony był "Dokument identyfikacyjnym pojazdu" (DIP), który nie zawierał żadnych danych pojazdu, co było przyczyną skierowania go na ponowne badania w celu uzupełnienia danych; - skorygowanego przez skarżącego ww. zaświadczenia z dn. [...].08.2010 r., poświadczającego wykonanie badań dodatkowych + okresowych z dołączonym dokumentem DIP zawierającym określone przez skarżącego rzeczywiste dane techniczne pojazdu. W obu zaświadczeniach DIP został wydany wg wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. W decyzji Starosty zarzucono, że skarżący powinien swoje badania zaewidencjonować jako nowe i wystawić DIP wg wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dn. 22.10.2004 r. w sprawie zgodności pojazdów marki [...] z warunkami technicznymi (Dz.U. nr 238 poz. 2395 ze zm.). Skarżący wyjaśnił, że wiedział o tym, ale w tym przypadku dokonał uzupełnienia dokumentu wystawionego przez W. K., który obowiązujących w nim danych nie zbadał. Do niego też należało przyjęcie od właściciela pojazdu wniosku o przeprowadzenie badań zgodności pojazdu [...] z warunkami technicznymi wraz z rysunkiem nadwozia i zdjęciami. Właściciel pojazdu nie przedstawił mi takiego wniosku. Skarżący podkreślił, że przeprowadzone przez niego badania, pomimo nieprawidłowego ich zaewidencjonowania były przeprowadzone prawidłowo, a wystawiony DIP zawierał wszystkie dane obowiązujące dla przyczep marki [...] o ciężarze >3,5 tony, ponieważ w obu wzorach DIP dane są takie same, chociaż ustawione w innych kolejnościach. Skarżący zauważył, że naczepa była użytkowana przez kolejne 4 lata bez kwestionowania wydanych dokumentów. Zarzucane nieprawidłowości powinny zostać stwierdzone przez Wydział Komunikacji bezpośrednio po ich wydaniu i w takiej sytuacji naczepa nie powinna zostać dopuszczona do ruchu drogowego na podstawie tych dokumentów. Ponadto w dniu [...].10.2010 r. została przeprowadzona kontrola stacji, w której skarżący jest diagnostą przez Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa w [...], która nie wykazała żadnych uchybień w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów, oraz prowadzenia wymaganej przy tym dokumentacji, w tym dokumentacji pojazdów marki [...]. Znamienne jest, że jeden z inspektorów przeprowadzających tą kontrolę uczestniczył również w kontrolach w dniach [...].12.2014 r. i [...].01.2015 r., a więc potwierdzał zarówno prawidłowość jak i nieprawidłowość tych samych dokumentów z badań technicznych. Zdaniem skarżącego obie kontrole miały bezpośredni związek z postępowaniem prowadzonym przez Komendę Wojewódzką Policji w [...], ponieważ w październiku 2014r. był przesłuchiwany na okoliczność sposobu wykonywania badań technicznych naczep marki [...] oraz nabijania na nich numerów. Nie przedstawiono mu wówczas żadnych zarzutów i nie kwestionowano sposobu przeprowadzenia badań. W marcu 2015 r. ich stację odwiedził funkcjonariusz KWP w [...] i rozmawiał ze skarżącym na temat badań technicznych naczep marki [...]. Sprawdzał zapisy w programie [...] dokumentującym wyniki badań pojazdów. Powiedział, że prowadzi dochodzenie w sprawie nieprawidłowego nabicia numeru na naczepie [...] nr [...] przez W. K. w 2010 r. i nieprawidłowego dopuszczenia tej naczepy do ruchu przez Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] z powodu braku niektórych dokumentów (prawdopodobnie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu zgodności pojazdu marki [...] z warunkami technicznymi). Powiedział, że właściciel naczepy przyznał się do zeszlifowania starego numeru przez W. K. i nabicia nowego. Stwierdził, że nie ma zastrzeżeń do wykonanych przez skarżącego badań naczepy i przekazał informację, że Starostwo poinformowało KWP w [...] o zawieszeniu wszelkich czynności administracyjnych w sprawach związanych z dopuszczaniem naczep typu [...] do ruchu drogowego do czasu zakończenia postępowania przez policję. Zauważył, że stwierdzenie w decyzji Kolegium, że w czasie kontroli nie posiadał pełnej dokumentacji co do przebiegu badania technicznego pojazdu o numerze rej. [...] jest w stosunku do niego bezpodstawne, ponieważ przedstawił komisji wszystkie dokumenty sprawy znajdujące się wówczas na stacji kontroli. Nie może odpowiadać za brak niektórych dokumentów, które były ponad 4 lata temu dołączone do dokumentacji z prowadzonych badań, a dostęp do nich ma cały upoważniony personel stacji. Od czasu kontroli w dniu [...].10.2010 r. dokumenty te nie były sprawdzane. Nie wie, kiedy i w jaki sposób dokumenty zniknęły, ani co się z nimi stało. Zdaniem skarżącego stwierdzenie w decyzji Kolegium, że "Kluczowe jest zatem dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami" jest zacytowaniem treści art. 84 ust.3 pkt.2 prawa o ruchu drogowym i odnosi się również do czynów, których nie popełnił. W rzeczywistości prawdziwy jest tylko zarzut, że wydał niezgodne z przepisami zaświadczenie. Było ono jednak zgodne ze stanem faktycznym. Nie dokonał żadnego wpisu do dowodu rejestracyjnego, który został wystawiony m.in. na podstawie wydanego zaświadczenia. Oprócz ww. zastrzeżeń skarżący stwierdził, że decyzja Starosty [...] w treści uzasadnienia zawiera następujące błędy formalne: - badany pojazd posiadał "tablice tymczasowe o numerze [...]" - faktycznie o numerze [...]; - nadanie numeru na ramie i wykonanie tabliczki było "Zgodnie z decyzją Starosty [...] nr [...]" - faktycznie decyzja ma nr [...]; - zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu było wydane "zgodnie z wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...].12.2013r. poz. [...]" - faktycznie w tym czasie obowiązywało rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18.09.2009r., w którym wzór zaświadczenia był inny; - wydał "dokument identyfikacyjny, którego wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 26.06.2012 - faktycznie w tym czasie obowiązywało również rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18.09.2009r. Skarżący potwierdził, że stwierdzone przez Starostwo Powiatowe w [...] nieprawidłowości popełnione przez niego przy badaniu naczepy marki [...] polegały tylko na nieprawidłowym zaewidencjonowaniu badania w systemie komputerowym stacji i wystawieniu dokumentu identyfikacyjnego wg niewłaściwego wzoru. Badania jednak zostały przeprowadzone prawidłowo, a dane w dokumencie identyfikacyjnym były kompletne i zgodne z wynikami przeprowadzonych badań. Dlatego uważa, że decyzja Starosty [...] o cofnięciu mi uprawnień diagnosty jest wysoce niesprawiedliwa i nieadekwatna do wagi popełnionych przez skarżącego nieprawidłowości, zwłaszcza że została wydana w czasie prowadzonego przez policję postępowania w sprawie sfałszowania numeru naczepy, z którym nie miał nic wspólnego. Z tego samego powodu niesprawiedliwa jest również decyzja Samorządnego Kolegium Odwoławczego w [...] podtrzymująca decyzję Starosty, ponieważ została wydana bez uwzględnienia faktów opisanych przez skarżącego odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz. 1369, ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia diagnosty. Jako podstawę materialnoprawną wydanych decyzji organy wskazały art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 poz.1260 ze zm.), zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Jak wynika z ustaleń organu pierwszej instancji (organ odwoławczy nie poczynił jakichkolwiek ustaleń) w dniu [...].08.2010 r. J. S. dokonał nieprawidłowej korekty badania przeprowadzonego przez poprzedniego diagnostę zmieniając zakres badania na dodatkowe + okresowe wydając z przeprowadzonego badania dokument identyfikacyjny którego wzór określa załącznik nr.4 do rozporządzenia Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...].06.2012 r. (Dz. U. poz. 996). Zdaniem organu dla badanego pojazdu marki [...] diagnosta po nabiciu numeru i wykonaniu tabliczki znamionowej skarżący powinien zaewidencjonować te czynności jako nowe badanie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...].10.2004 r. w sprawie badań zgodności pojazdów zabytkowych i pojazdów marki [...] z warunkami technicznymi (Dz. U. nr 238 poz.2395 ze zm.). Pomimo stwierdzonych nieprawidłowości w zaewidencjonowaniu dokonanych czynności, organy nie wykazały, który z punktów art. 84 ust. 3 ustawy Prawo p ruchu drogowym został naruszony tj. pkt 1 czy pkt 2. Na wstępie orzekający w niniejszej sprawie Sąd pragnie podkreślić, że w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż na gruncie art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawo o ruchu drogowym, istnieje możliwość miarkowania przez organ konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (czego nie przewiduje art. 84 ust. 3 pkt 2), co wynika z samej treści tego przepisu, iż istnieje określony zakres i sposób wykonania badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy. Tym samym zadaniem organu administracyjnego jest w takiej sytuacji szczególnie wnikliwe zbadanie zakresu ewentualnych nieprawidłowości w wykonywaniu przez danego diagnostę funkcji i rozważenie, czy ciężar popełnionego przez niego uchybienia jest istotnie na tyle duży, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2012r. sygn. akt II GSK 1251/12). Taką wykładnię tego przepisu uznał za właściwą także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2008 r. (sygn. akt I OSK 1450/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie skarżący pomimo błędnego zaewidencjonowania przeprowadzonego badania i wystawieniu dokumentu identyfikacyjnego wg niewłaściwego wzoru nie naruszył art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organy nie zakwestionowały, że samo badanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a dane w dokumencie identyfikacyjnym były kompletne i zgodne z wynikami przeprowadzonych badań. Skarżący przeprowadzając badanie dodatkowe + okresowe przeprowadził je zgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, a wydane przez niego zaświadczenie nie było niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 5 czerwca 2007 r. (sygn. akt II SA/Bd 333/07), celem art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujących dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Ponadto jak słusznie zauważył skarżący naczepa, której dotyczyło ww. badanie była użytkowana przez kolejne 4 lata bez kwestionowania wydanych dokumentów. Zarzucane nieprawidłowości powinny zostać stwierdzone przez Wydział Komunikacji bezpośrednio po ich wydaniu i w takiej sytuacji naczepa nie powinna zostać dopuszczona do ruchu drogowego na podstawie tych dokumentów. W dniu [...].10.2010 r. została przeprowadzona kontrola stacji, w której skarżący jest diagnostą przez Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa w [...], która nie wykazała żadnych uchybień w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów, oraz prowadzenia wymaganej przy tym dokumentacji, w tym dokumentacji pojazdów marki [...]. Wobec powyższego Sąd uznał, że na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a zachodzi podstawa do uchylenia wydanych w sprawie decyzji oraz że zachodzi podstawa do umorzenia przez sąd postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.