VI SA/Wa 2010/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.1, 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, J. P., od decyzji Komendanta [...] Policji W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Naruszenia zostały ujawnione w dniu [...] lutego 2010 r. podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], która miała miejsce w W. przy ul. E. Kierujący pojazdem – J. K., okazał na żądanie funkcjonariuszy prawo jazdy, dowód rejestracyjny wraz z polisą OC, informacje dotyczące kasy, umowę o pracę, wypis nr 61 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej na rzecz O. z siedzibą N., wydruk paragonu fiskalnego na firmę [...] oraz zaświadczenie o spełnianiu wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. W toku prowadzonych czynności ustalono, iż w kontrolowanym pojeździe zamontowany jest drogomierz CEZAR z funkcją taksometru. Na dachu pojazdu zamocowano dwustronne urządzenie reklamowe z napisem "top, T. przewóz osób, [...]" bez instalacji elektrycznej. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób bez wymaganej licencji. Powyższe potwierdzone zostało w protokole kontroli nr [...] oraz udokumentowane za pomocą zdjęć wykonanych aparatem fotograficznym. Dodatkowo kierującego pojazdem przesłuchano w charakterze świadka. Kierowca zeznał, iż jest zatrudniony na umowę o pracę z firmą O., zlecania na przewóz osób otrzymuje drogą radiową z centrali firmy T., kasa fiskalna jest zarejestrowana na firmę O. i jest sprzężona z drogomierzem CEZAR, za wykonaną usługę drukuje paragon, na dachu pojazdu jest zamontowany baner bez instalacji elektrycznej. Potwierdził, iż okazał do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej na rzecz O. z siedzibą [...]. Pismem z dnia 12 lutego 2010 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej, z urzędu, postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowy. W treści pisma poinformowano skarżącego o wynikającej z treści art. 10 § 1 kpa możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz prawie zgłoszenia żądań. Jednocześnie wezwano stronę do wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. Pismem z dnia 10 marca 2010 r., skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, stanowczo zaprzeczył twierdzeniom organu dotyczącym stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podniósł, iż w jej ocenie, organ nie udowodnił wykonywania przez stronę przewozu okazjonalnego osób, gdyż w pojeździe nie znajdowała się żadna osoba poza kierowcą. Zarzucił organowi niezgodne z prawem dokonanie zabezpieczenia raportu fiskalnego oraz wadliwie i pozbawione należytej staranności sporządzenie protokołu kontroli. Wskazał również, iż na dachu pojazdu zamontowana była plastikowa puszka bez żarówek i zasilania, a urządzenie zamontowane w pojeździe nie było taksometrem. W toku postępowania ustalono (pismo Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. z 25 lutego 2010 r.), że skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydaną w dniu [...] kwietnia 2009 r., kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do tej licencji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], Komendant [...] Policji w W., działając na podstawie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 14 i art.18 ust. 5 lit. a i lit. c ustawy o transporcie drogowym nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych. Jednocześnie na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy nałożoną karę ograniczył do kwoty 15 000 złotych. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W treści odwołania zakwestionował dowody przeprowadzone przez organ jako dowody wystarczające do uznania odpowiedzialności skarżącego. Zaznaczył, iż prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego rzeczy pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, a przewozy osób mają charakter incydentalny. Podniósł, iż podczas kontroli w pojeździe nie znajdowała się żadna osoba, co jego zdaniem, wyklucza możliwości przyjęcia, że był to przewóz okazjonalny. W ocenie strony, kontrolowanie paragonów fiskalnych przez inspekcję jest niezgodne z art. 89 w zw. z art. 87 ustawy o transporcie drogowym, a co za tym idzie stan faktyczny sprawy, w tym określenie strony postępowania, nie może zostać ustalony w oparciu o paragon fiskalny. Nawiązując do treści art. 75 ww. ustawy określającego zakres, w jakim mogą być wykorzystane wyniki kontroli do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, skarżący wskazał, iż w jego ocenie, niemożność wszczęcia postępowania innego niż określone w ww. katalogu oznacza niezgodność z prawem w przypadku wszczęcia postępowania o innym charakterze. Nie jest w oparciu o ww. przepis możliwe wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Kara pieniężna może zostać wymierzona jedynie podczas kontroli drogowej. Dodatkowo skarżący postawił zarzut wadliwego sporządzenia protokołu kontroli. Odnosząc się do stwierdzonych w toku kontroli naruszeń odwołujący podkreślił, iż na dachu pojazdu nie umieszczono lampy lub innego urządzenia technicznego, a jedynie plastikową puszkę bez żarówek i zasilania, natomiast zainstalowane w pojeździe urządzenie było drogomierzem a nie taksometrem. Powyższe, w ocenie strony, czyni zarzut naruszenia art. 18 ust 5 lit. a i c ustawy o transporcie drogowym niezasadnym. Do odwołania załączono opinię dr A. C. dotyczącą interpretacji terminu "urządzenie techniczne" oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1360/05. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Komendant [...] Policji uznał, iż wbrew twierdzeniom strony materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został zebrany w sposób należyty i wystarczający dla potwierdzenia, iż ww. naruszenia miały miejsce i dawały podstawę do wymierzenia kary pieniężnej. Rozpatrując odwołanie organ II instancji, odwołując się do treści art. 5 ustawy o transporcie drogowym oraz l.p. 1.2, l.p. 2.9.1 oraz l.p. 2.9.3 załącznika do ww. ustawy, a także po ponownej analizie zebranego materiału dowodowego w sprawie podkreślił, iż strona przedmiotowego postępowania została określona w sposób prawidłowy. W sytuacji, gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać okazjonalny transport osób, musi posiadać licencję przewozową, do której należy zgłosić pojazdy wykonujące usługi transportowe. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem było przedsiębiorstwo O. z siedzibą N., które wykonywało przewóz osób i ewidencjonowało przychody osiągnięte z tego tytułu. Jak ustalono w postępowaniu, przedsiębiorca nie dopełniła obowiązku zgłoszenia pojazdu do posiadanej licencji, a zatem wykonywał transport drogowy osób pojazdem nie zgłoszonym do licencji, czym naruszył art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Uzasadniając zarzut naruszenia zakazu o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, organ podkreślił, iż fakt wyposażenia kontrolowanego pojazdu nie będącego taksówką osobową w taksometr potwierdzają: zgromadzona w aktach dokumentacja fotograficzna, zeznania kierującego pojazdem, który został przesłuchany w charakterze świadka oraz paragon fiskalny z kasy współpracującej z taksometrem. Z zebranej dokumentacji fotograficznej i protokołu przesłuchania kierującego wyraźnie wynika, iż na podstawie wskazanego urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej i pobiera kwotę pieniężną wskazaną na wyświetlaczu powyższego urządzenia. Przyjmując, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z taksometrem, organ odwołał się do treści § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., obowiązującego w dniu kontroli pojazdu, z którego wynika, iż taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczonego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty za kurs na podstawie obliczonej długości lub zamierzonego czasu trwania kursu. Odnosząc się do kwestii naruszenia przez przewoźnika zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych organ stwierdził, iż ze sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, iż na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie będące nośnikiem reklamy i spełniające funkcję przekazania pewnej informacji. W świetle powyższego twierdzenie strony, że nie jest to urządzenie techniczne nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 135 kpa, organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. W ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą jednak uzasadnione przesłanki (takie jak np. prawdopodobieństwo wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, czy wywołanie przez wykonanie decyzji nieodwracalnych skutków prawnych), które powodowałyby konieczność wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Reasumując organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. a i c ustawy o transporcie drogowym, co dawało podstawę do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, zgodnie z załącznikiem l.p. 1.2, 2.9.1, oraz 2.9.3 do ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił organowi naruszenie: - art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 75 ustawy o transporcie drogowym poprzez wydanie decyzji w postępowaniu nieznanym ustawie, - art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nałożenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej podczas gdy ustawa obliguje organ do nałożenia kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie, - art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 89 w zw. z art. 87 ustawy o transporcie drogowym poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania organy te uprawnień nie posiadają, - art. 7 oraz 77 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 77 § 2 kpa w zw. z art. 123 kpa poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę, które zostały zgłoszone w odpowiednim terminie, - art. 11 ust. 1 pkt. 7 w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny osób, podczas gdy ani z udzielonej licencji, ani z zebranej dokumentacji nie wynika fakt przewozu jakiejkolwiek osoby, - art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie iż plastykowa puszka zamontowana na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu niniejszego przepisu, - art. 18 ust. 5 lit a ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że w samochodzie zainstalowany był taksometr, podczas gdy w samochodzie zainstalowany był drogomierz, tj. urządzenie niezabronione przez ustawę, oraz urządzenie to było jedynie umieszczone, ale nie używane. - art. 8, 14 oraz 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.2. załącznika do ww. ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów i nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Skarżący wniósł również o zawieszenie - na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowana jako p.p.s.a., postępowania sądowoadministracyjnego podając, że przed Trybunałem Konstytucyjnym RP toczy się postępowanie, którego przedmiotem jest stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W treści skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe. Zdaniem Sądu zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego jest niecelowe. Strona posiada instrumenty prawne umożliwiające eliminację rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o niezgodne z Konstytucją RP przepisy (np. wniosek o wznowienie postępowania). Sąd nie powziął też wątpliwości, co do zgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi Sąd zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie o transporcie drogowym, w szczególności art. 18 ust. 5 omawianej ustawy, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w skardze w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu nakładając karę pieniężną w łącznej wysokości 15 000 złotych organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu kontroli skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a i lit. c ustawy o transporcie drogowym. Należy wskazać, iż w myśl art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Tej odpowiedniej licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy wymaga wykonywanie transportu drogowego taksówką, której to licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 cyt. ustawy). Według ustaleń organów dokonanych w niniejszym postępowaniu skarżący, w dniu kontroli wykonywał transport drogowy osób ewidencjonując osiągane z tego tytułu przychody przy pomocy kasy fiskalnej, a zatem winien legitymować się licencją o której mowa w art. 5 omawianej ustawy. Przedsiębiorca, działając z zamiarem wykonywania okazjonalnego transportu osób obowiązany jest posiadać licencję przewozową do której należy zgłosić pojazdy wykonujące usługi transportowe. W toku postępowania organ prowadzący postępowanie dokonał sprawdzenia, czy pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony do licencji. Organ wydający licencję potwierdził, iż w dniu kontroli przedsiębiorca posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, lecz kontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie był zgłoszony do powyższej licencji. Z akt sprawy zatem bezsprzecznie wynika, iż skarżący nie dopełnił obowiązku zgłoszenia pojazdu do posiadanej licencji a taki stan rzeczy skutkuje zasadnością nałożonej przez organ kary w kwocie 8000 złotych za brak wymaganej licencji. Zdaniem Sądu należy podkreślić, iż ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 ustawy, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla "licencji taksówkowej" (art. 6 ustawy). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie "licencji taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b ustawy, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a -c, zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zatem uznać należy, iż ustawodawca dokonując nowelizacji kwestionowanych przepisów w lipcu 2005 r. kierował się niewątpliwie potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów niebędących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy, przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Używanie taksometru oraz umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. a i lit. c ustawy o transporcie drogowym należą ewidentnie do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach "licencji taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają "licencji taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. W tej sytuacji, uprawnionym jest twierdzenie, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że umieszczenie na dachu pojazdu urządzenia reklamowego spełnia kryterium zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy. Nie budzi też wątpliwości Sądu przyjęcie w niniejszej sprawie, że kontrolowany pojazd wyposażony był w taksometr fiskalny Cezar zintegrowany z kasa fiskalną. Również wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz okazjonalny. Dowodzi tego zainstalowane na dachu pojazdu dwustronnego urządzenia reklamowego z napisem "top, T. przewóz osób, [...]" oraz zamontowany w pojeździe taksometr fiskalny, z którego wydruk (paragon fiskalny) okazał kierowca pojazdu. Okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie okazjonalnego przewozu osób wynika więc wprost ze zgromadzonego materiału dowodowego, a zarzut braku ustaleń okoliczności odpłatnego wykonywania transportu drogowego nie jest zasadny. Należy zatem uznać, iż organy policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Nadto oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ustalenia dotyczące umieszczenia w kontrolowanym pojeździe taksometru oraz zamontowania na dachu ww. pojazdu urządzenia reklamowego, znajdują potwierdzenie zarówno w treści protokołu sporządzonego z kontroli pojazdu, jak i przesłuchania w charakterze świadka kierowcy oraz zdjęć kontrolowanego pojazdu, sporządzonych przez przeprowadzających kontrolę. Jednocześnie w ocenie Sądu stanowiska wyrażone w zaskarżonych decyzjach uzasadnione zostały w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 kpa). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżącej spółce ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu, zeznanie kierowcy oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a i lit. c ustawy, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 75 ustawy, gdyż nie miał on w niniejszej sprawie zastosowania. Przepis ten wymienia bowiem inne postępowania niż wszczęte w niej na podstawie art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - a to enumeratywnie wyliczone rodzaje postępowań (administracyjne o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy, karne lub karno-skarbowe, w sprawach o wykroczenia, wszczynane przez organy Państwowej Inspekcji Pracy, przewidziane w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych), w przypadku których wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o ich wszczęcie. Podkreślenia wymaga, że podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Naruszenia te są ustalane w drodze czynności kontrolnych i powodują odpowiedzialność tych podmiotów określoną przepisami tej ustawy. Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor transportu dokumentuje przez sporządzenie protokołu kontroli (por. art. 74 ustawy), który jest następnie przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie tych naruszeń. Dopiero poza tym wymieniony przepis art. 75 ustawy stanowi o możliwości wykorzystywania wyników kontroli do wszczęcia postępowania w sprawach szczegółowo w nim wymienionych. Tak też należy rozumieć sposób jego stosowania. Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy, nakładając na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 15 000 złotych. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.