VI SA/Wa 2017/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł o wstrzymanie wykonania decyzji I i II instancji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 5 września 2016 r. skarżąca, A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wygaśniecie prawa ochronnego na urządzenie zabezpieczające urządzenia sanitarne, będące jednym z elementów prowadzonej przez spółkę działalności, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Podkreśliła, że od 13 lat udaje jej się utrzymać wyłączność produkcji, która z uwagi na konkurencyjność rynku może zostać utracona. Wskazała, że w dacie rejestracji prawa ochronnego na rynku nie były dostępne urządzenia mające zabezpieczyć domowe instalacje sanitarne przed przedostaniem się do nich gryzoni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.- dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie należy zaznaczyć, że Sąd - w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę. Ochrona tymczasowa możliwa jest zatem tylko wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem skutków, które będą trudne do odwrócenia. Chodzi przy tym o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc, odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W ocenie Sądu, analiza argumentacji skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że wykazała ona zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie przedmiotowej decyzji wpłynie na pozycję rynkową skarżącej jako przedsiębiorcy. Sąd nie wyklucza, że stwierdzenie wygaśnięcia patentu może mieć wpływ na osiągane przez skarżącą przychody i może skutkować powstaniem szkody, jednakże w świetle przedstawionych przez skarżącą oświadczeń brak jest podstaw do twierdzenia, że szkoda ta będzie znaczna, a tylko taka – stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. – uzasadniałaby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o znacznej szkodzie, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skoro więc skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.