VI SA/Wa 2018/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie sprzeciwu wobec prowadzenia kontroli oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego – organ II instancji - decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z ze. zm.), art. 83 ust.l, 84c ust. 3 i 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z ze. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M. – skarżącego - od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że w dniach [...] i [...] lipca 2009 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili w siedzibie przedsiębiorcy kontrolę z zakresu przestrzegania przez przedsiębiorcę przepisów dotyczących wykonywania przewozów drogowych, w szczególności z zakresu czasu pracy kierowców. Kontrolę zakończono protokołem z dnia [...] lipca 2009 r. W dniu [...] lipca 2009 r. strona wniosła sprzeciw wobec prowadzenia kontroli. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne wszczęte sprzeciwem strony. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił brak możliwości prawnej wniesienia sprzeciwu wobec prowadzonej kontroli po jej zakończeniu. Skarżący wnosi o uchylenie decyzji. Jego zdaniem kontrola faktycznie zakończyła się w dniu [...] lipca 2009 r. a nie [...] lipca 2009 r., jak wpisano w książce kontroli. Kontrolujący inspektorzy w kolejnych dniach żądali bowiem dodatkowych dokumentów i protokół kontroli został sporządzony dopiero w dniu [...] lipca 2009 r. Skarżący wskazuje, że w tym dniu kontrolujący nie mieli już prawa wykonywania jakichkolwiek czynności kontrolnych, bowiem przekroczyli maksymalny 12-dniowy, przewidziany prawem okres prowadzenia kontroli. Zdaniem organu II instancji czynności kontrolne wykonywane w siedzibie przedsiębiorcy trwały faktycznie 2 dni robocze - [...] i [...] lipca 2009 r., co wynika z wpisu w książce kontroli przedsiębiorcy, jak i protokołu kontroli sporządzonego i przekazanego stronie w dniu [...] lipca 2009 r. Tym samym brak jest, zdaniem organu, podstaw do uznania, iż organ kontrolny wykonywał "u przedsiębiorcy" kontrolę przez 7 dni roboczych, jak sugeruje skarżący. Zdaniem organu nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ kontrolny przepisu art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazał, że sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania kontroli przez organ kontroli skarżący mógł wnieść w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli. Kontrola została wszczęta w dniu [...] lipca 2009 r. (data doręczenia stronie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli i podjęcia działań kontrolnych). Sprzeciw mógł być więc wniesiony najpóźniej do [...] lipca 2009 r. Tymczasem sprzeciw taki został wniesiony w dniu [...] lipca 2009 r., nie tylko po upływie tego terminu, ale już po zakończeniu kontroli (przyjąwszy nawet stanowisko skarżącego, wedle którego było to [...] lipca 2009 r.). Zdaniem organu II instancji słusznie uznano sprzeciw jako bezprzedmiotowy i umorzono postępowanie, albowiem, niezależnie od faktu złożenia go po ustawowym terminie, ewentualne wstrzymanie czynności kontrolnych, będące wszak celem składania sprzeciwu, nie mogło już nastąpić. Instytucja sprzeciwu wobec czynności organów kontrolnych służy wszak wyłącznie wstrzymaniu czynności kontrolnych przez organ kontroli. Wstrzymanie takich czynności może nawet skutkować odstąpieniem od nich. Jednakowoż, po zakończeniu kontroli składanie takiego sprzeciwu nie może wywołać już żadnych skutków prawnych. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] września 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. Wskazał, że z książki kontroli przedsiębiorcy wynikało, iż był kontrolowany przez US w [...] w dniach od [...] kwietnia 2009 r. do [...] kwietnia 2009 r. łącznie [...] dni roboczych. W dniu [...] lipca 2009 r. w książeczce kontroli został dokonany wpis o zakończeniu kontroli przeprowadzony przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Pomimo tego, w ciągu następnych dni, kontrolujący w dalszym ciągu żądał od niego przedstawienia dokumentów potrzebnych do przeprowadzenia kontroli, które zostały przekazane w dniach [...] i [...] lipca 2009 r. W dniu [...] lipca 2009 r. nastąpiło przekroczenie dwunastodniowego czasu trwania kontroli u mikroprzedsiębiorcy. W tym samym dniu kontrolujący sporządził protokół kontroli nr i doręczył stronie bez załączników. W dniu [...] lipca 2009 r. został złożony sprzeciw do organu podejmującego i wykonującego kontrolę z zachowaniem ustawowego terminu. Wskazał, że w dniu [...] lipca została złożona notatka stwierdzająca brak załączników w protokole otrzymanym przez skarżącego, a także o podpięciu przez osoby przeprowadzające kontrolę załączników w ciągu następnych dni po doręczeniu protokołu, których wcześniej skarżący nie otrzymał. Notatka została złożona w sekretariacie, w związku z odmową sporządzenia i podpisania stosownej notatki przez przeprowadzających czynności kontrolne. Wskazano, iż żaden z załączników, które organ dołączył w ciągu następnych dni po doręczeniu kontroli, a które jak twierdzi zostały skarżącemu dołączone wraz z protokołem nie są przez niego parafowane. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu z dnia [...] września 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego. W dniach [...]-[...] lipca 2009 r. przeprowadzono kontrolę u przedsiębiorcy M. M.. Zakres kontroli obejmował okres od [...] lipca 2008 r. do [...] lipca 2009 r. Pismem złożonym w dniu [...] lipca 2009 r. skarżący wniósł sprzeciw wobec prowadzenia kontroli. Zdaniem skarżącego jest on mikroprzedsiębiorcą, wobec tego, zgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czas trwania wszystkich kontroli w jednym roku nie może przekraczać 12 dni roboczych. Jego zdaniem kontrole prowadzono w sumie przez 13 dni. Urząd Skarbowy w [...] przeprowadzał kontrolę przez 6 dni roboczych, następnie w dniach [...]-[...] lipca 2009 r. kontrolę przeprowadzała Inspekcja Transportu Drogowego. Zaskarżonymi decyzjami umorzono postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek strony, w związku z wniesionym przez przedsiębiorcę M. M. sprzeciwem wobec prowadzenia kontroli przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zdaniem organów, uznając sprzeciw jako bezprzedmiotowy i umarzając postępowanie postąpiono prawidłowo w sprawie, bowiem instytucja sprzeciwu wobec czynności kontrolnych służy wyłącznie wstrzymaniu czynności kontrolnych przez organ kontroli. Stosownie do art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać, w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców, 12 dni roboczych. W myśl art. 84c ust. 1 powyższej ustawy, przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisu art. 83 ust. 1. Zgodnie z przepisem art. 84c ust. 3 tej ustawy sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ kontroli. Przedsiębiorca musi uzasadnić wniesienie sprzeciwu. Jak stanowi art. 84c ust. 4 ustawy, w przypadku, gdy naruszenie przepisu art. 83 ust. 1 wystąpiło w trakcie prowadzonej kontroli, bieg terminu, o którym mowa w ust. 3, rozpoczyna się w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie limitu czasu trwania kontroli. W ocenie Sądu, należy wskazać, że wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie czynności kontrolnych przez organ kontroli, którego sprzeciw dotyczy, z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu do czasu rozpatrzenia sprzeciwu. Po rozpatrzeniu sprzeciwu organ kontrolny wydaje rozstrzygniecie, w którym postanawia o odstąpieniu od czynności kontrolnych, bądź postanawia o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Zatem należy stwierdzić, iż wniesienie sprzeciwu wstrzymuje czynności kontrolne będące w toku, zaś rozpatrzenie sprzeciwu może wywołać skutek w postaci odstąpienia od wstrzymanych czynności kontrolnych, bądź kontynuowania wstrzymanych czynności kontrolnych. Wniesienie sprzeciwu wywołuje skutki jedynie w stosunku do czynności w toku, w żadnym natomiast wypadku wniesienie sprzeciwu nie wywołuje skutków w stosunku do zakończonych już czynności kontrolnych. Zdaniem Sądu, organ po rozpatrzeniu sprzeciwu wniesionego po zakończeniu czynności kontrolnych nie mógł wydać postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych, nie mógł również wydać postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych, bowiem czynności te zostały uprzednio zakończone. Sprzeciw wniesiony po zakończeniu kontroli nie może wywoływać żadnych skutków prawnych, bowiem nie można wstrzymać czynności kontrolnych już zakończonych. W związku z powyższym zastosowanie przepisu art. 105 § 1 k.p.a., było zasadne. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa, określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.