VI SA/Wa 2020/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W wyniku ustaleń dokonanych w dniu 16 czerwca 2009 r., w toku kontroli drogowej pojazdu samochodowego marki D. o nr rej. [...], została wydana decyzja administracyjna z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] nakładająca na M. P. (dalej jako skarżący) karę pieniężną w wysokości 4000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym wskazał, że badania wstępne wymagane są przy pierwszym podjęciu pracy oraz, że kontrolujący nie wskazał żadnego przepisu nakazującego mu okazywanie dodatkowych dokumentów. Podał, że złożył kontrolującemu oświadczenie o posiadaniu prawa jazdy, orzeczenia lekarskiego, psychologicznego i zaświadczenie o ukończeniu kursu dokształcającego, które jednakże nie zostało ujęte w protokole kontroli, oraz że okazał wskazane dokumenty. Zarzucił, iż organ I instancji nie uwzględnił okoliczności braku możliwości zakupu stosownej winiety. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia decyzję organu I instancji w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, uchylił decyzję i umorzył postępowanie w I instancji odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz utrzymał w mocy decyzję w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Odnośnie naruszenia, co do którego decyzja została utrzymana w mocy, organ odwoławczy przywołał treść przepisu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym i stwierdził, iż z brzmienia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, iż przewoźnik wykonujący przewóz osobiście powinien mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu zaświadczenie (oświadczenie) potwierdzające spełnienie wymagań określonych ustawowo. Sformułowanie "mieć przy sobie i okazywać" wskazuje na obowiązek posiadania dokumentu zawierającego wymagane informacje. Organ podał, iż skarżący w chwili kontroli nie posiadał oraz nie okazał oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Przedłożone w toku postępowania oświadczenie zostało wystawione z datą 19 czerwca 2009 roku, a więc po zakończeniu kontroli drogowej. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500,00 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu organu II instancji naruszenie przepisów art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.) oraz naruszenie art. 107 k.p.a. Skarżący zaakcentował brak wskazania przez organ odwoławczy przepisu, który nakazuje wystawianie zaświadczenia. Użyte w ust. 2 art. 5 ww. ustawy słowo "odpowiednio" należy, zdaniem skarżącego, interpretować wprost, to znaczy odpowiednio do sytuacji odpowiednie dokumenty. Zwrócił przy tym uwagę, że obowiązujące aktualne przepisy nie posługują się określeniem "oświadczenia", a tym bardziej "oświadczenia poświadczającego". W odpowiedzi na skargę, organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Badając zaskarżoną decyzję w powyższy sposób Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że Sąd nie ocenia zasadności przyjętych w ustawie uregulowań, a jedynie ocenia zgodność decyzji administracyjnych z przepisami prawa. Zgodnie z art. 5 ustawy z 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006 r. Nr 235, poz. 1701), kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Natomiast stosownie do art. 5 ust. 2 ww. ustawy powołany przepis stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy, jak również do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. Odpowiednie stosowanie omawianego przepisu do przedsiębiorcy będącego jednocześnie kierowcą polega na tym, że przedsiębiorca – kierowca nie wystawia zaświadczenia, tylko sporządza oświadczenie. Wynika to z norm sankcjonujących, zawartych w załączniku do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874), które mają zastosowanie w sprawie zgodnie z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym. Lp. 1.8.4 przewiduje karę za brak oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Natomiast lp. 1.8.3 dotyczy niewystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań. Z zestawienia tych dwóch opisów naruszeń ewidentnie wynika, że lp. 1.8.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym odnosi się do kierowcy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 17 listopada 2006 r. (potwierdzenie zatrudnienia), a lp. 1.8.4 do przedsiębiorcy – kierowcy lub niezatrudnionego kierowcy, których dotyczy art. 5 ust. 2 ww. ustawy (brak potrzeby potwierdzania zatrudnienia). Między powołanymi przepisami istnieje pełna korelacja i brak podstaw do uznania, że wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 2 cyt. ustawy może być zastąpione okazaniem do kontroli dokumentów, których oświadczenie ma dotyczyć. Przewoźnik drogowy wykonujący osobiście przewozy obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu stosowne oświadczenie, gdyż w ten sposób został określony w ustawie jego obowiązek. Nie może być on zatem wypełniony przez złożenie do protokołu stosownego oświadczenia i jednoczesne okazanie wymaganych dokumentów. W sprawie niniejszej niesporne jest, że kierowca, którym był skarżący przedsiębiorca, nie przedstawił do kontroli wystawionego wcześniej oświadczenia. Oświadczenie takie, lecz z datą 19 czerwca 2009 r. zostało nadesłane do organu w toku postępowania administracyjnego. Tym samym organ zasadnie uznał, że skarżący naruszył warunki dotyczące dokumentacji kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wymagań. Wbrew zarzutom skargi organ w zaskarżonej decyzji precyzyjnie wskazał przepis, z którego wynika obowiązek wystawiania oświadczenia i dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił wypełniając wszystkie wymogi określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze i uznając zarzuty skargi za niezasadne, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.