VI SA/Wa 2020/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi T.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia 20 listopada 2012 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. A. kwotę 3979 (trzy tysiące dziewięćset siedemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 7 września 2010 r. podczas patrolowania terenu ul. [...] przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego, stwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego przez K. B. oraz T. A., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c., reklamą umieszczoną na samochodzie osobowym. Podczas kontroli dokonano obmiaru powierzchni reklamowej oraz wykonano dokumentację fotograficzną, potwierdzającą zaistniały fakt. W trakcie dokonywanych czynności został sporządzony protokół nr [...]. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 07 - 10, 13, 14, 16, 17, 20 - 24, 27, 29, 30 września, 01, 04 - 07, 11 - 13, 18, 19, 21, 22, 25, 26 października, 05, 08, 12, 18, 19, 22 - 26, 29, 30 listopada, 02, 03, 06, 08 - 10, 14, 16, 17, 20 - 22, 28, 29 grudnia 2010 r. oraz 04, 13, 17 - 19, 24, 26, 28, 31 stycznia, 01 - 04, 07, 08, 10, 11, 14 - 18, 21 - 24, 28 lutego, 01 - 04, 07 - 11, 14 - 18,21,24, 25, 28 - 30 marca, 01, 04, 06 - 08, 11, 12, 14, 15, 18, 19, 21, 22, 26, 27, 29 kwietnia, 05 - 07, 10, 11, 13, 17 - 20, 23 - 27, 30, 31 maja, 02, 03, 06 - 10, 13 - 17,21,24, 27- 30 czerwca, 01,04 -08, 11 - 15, 18 -22, 25 -29 lipca i 02 sierpnia 2011 r. Sporządzono dokumentację fotograficzną oraz notatki służbowe. W dniu 25 lipca 2011r. przesłuchano właściciela samochodu na okoliczność umieszczenia reklamy w pasie drogi ul. [...]. W trakcie przesłuchania T. A. zeznał, iż samochód na którym funkcjonuje reklama należy do jego firmy i że według Strony "...nie jest to reklama lecz tylko oklejone szyby. ..." Zarząd Dróg Miejskich zawiadomieniami o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie z dnia 15 października 2012r. poinformował strony, iż w związku z zajęciem pasa drogi bez zezwolenia Zarządu Dróg Miejskich, przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 k.p.a., może zapoznać się z dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej, w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia. Decyzją z dnia [...] listopada 2012r. Prezydent [...] działając na podstawie art. 104 i art. 107 kpa, art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 10, ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19) na podstawie uchwały Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. Rady [...] w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie § 1 i § 4 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...]): 1. wymierzył karę pieniężną dla K. B. oraz T. A. za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej, ul. [...] w dniach od 07 września 2010r. do 02 sierpnia 2011r., bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni 1,46 m2, funkcjonującej na samochodzie osobowym marki [...]; 2.ustalił karę pieniężną w wysokości 12.045,00zł obliczonej jako iloczyn: powierzchni reklamy, tj. 1,46 m2, ustalonej stawki opłaty, tj. 2,50 zł za 1m2/dzień, powiększonej dziesięciokrotnie i 330 dni zajęcia terenu. W uzasadnieniu wskazano, że zmieszczone w aktach sprawy zdjęcia prezentujące identyczne ustawienie kół samochodu oraz identyczne otoczenie kół na powierzchni chodnika i jezdni, jednoznacznie wskazują, iż samochód z naklejonymi reklamami na szybach będący ich nośnikiem, pozostawał w tym samym miejscu w dniach od 7 września 2010 r. do 2 sierpnia 2011 r. Jednocześnie stwierdzono, że samochód oklejony reklamami na wszystkich szybach traci atrybut mobilności i niemożliwe jest poruszanie się takim pojazdem po drogach publicznych. Reasumując powyższe organ stwierdził jednoznacznie, iż mimo że kontrole nie były przeprowadzane codziennie to oczywistym jest fakt, że reklama na samochodzie funkcjonowała w sposób ciągły w dniach objętych niniejsza decyzją. Zdaniem organu z analizy dokumentacji, a w szczególności z materiału fotograficznego wynika, że strona zajmowała w sposób ciągły pas drogowy ul. [...] poprzez umieszczenie w nim reklamy treści: "[...]", w dniach od 07 września 2010 r. do 02 sierpnia 2011 r .- tj. 330 dni, bez decyzji zezwalającej Zarządu Dróg Miejskich. W związku z powyższym zarządca drogi zobowiązany jest wymierzyć stosowną karę pieniężną. Organ wskazał, że w opisanym wyżej przypadku, wysokość kary za samowolne zajęcie pasa drogowego, stanowi iloczyn niżej wymienionych pozycji, to jest: 1. powierzchni reklamy - 1,46 m2, 2. stawki kar, która zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie § 1 i § 4 Uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych za 1,00 m2 powierzchni reklamy (w drodze powiatowej): 10 x 2,50 zł = 25,00 zł, 3. ilości dni zajęcia pasa drogowego: w dniach od 07 września 2010 r. do 02 sierpnia 2011 r. - 330 dni i wynosi: 1,46 m2 x 25,00 zł x 330 dni = 12 045,00 zł. Od powyższej decyzji T. A. wniósł odwołanie stwierdzając, że oklejenie szyb zabytkowego pojazdu foliami z napisami reklamowymi nie było zajęciem pasa drogowego przez reklamę. Ponadto zarządca dogi nie poinformował go przez rok, że usunięcie reklamy z dachu pojazdu nie było wystarczające. Decyzją z dnia [...] lipca 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. dotyczącej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ zauważył, że sprawa dotyczy kary za zajęcie pasa drogowego w drugiej połowie 2010r. i ponad połowie 2011r. Obecnie art. 189g §1 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Przepis ten jednak nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Z powyższego wynika, że przesłankami niezbędnymi do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie umieszczenia w pasie drogowym określonych urządzeń czy obiektów, które dokonane zostało bez zezwolenia zarządcy drogi W analizowanej sprawie reklamy znajdowały się na szybach pojazdu, który stał na wyznaczonym do postoju pojazdów parkingu. Była to częściowo powierzchnia asfaltowa a częściowo kostka chodnikowa - obszar wydzielony znakiem poziomym, to jest białą linią. Na postój na tym terenie pojazd miał stosowną kartę abonamentową. Nie ulega zatem wątpliwości, ze pojazd znajdował się w pasie drogowym. Odrębną sprawą jest rozważenie, czy oklejone szyby spełniały definicję reklamy wymagającej zezwolenia zarządcy drogi za znajdowanie się w pasie drogowym. W okolicznościach analizowanej sprawy organ uznał, że nalepki na szybach samochodu są reklamą. Na początku okresu wskazanego w zaskarżonej decyzji skarżący twierdził, że zabezpiecza pojazd przed słońcem, ponieważ jako zabytkowy czeka na częściową renowację. Naklejki znajdowały się jednak na szybach również w zimie. Widać, że pojazd był wówczas zasypany śniegiem. Jego stan jako pojazdu zabytkowego w takich warunkach nie polepszył się. Uzasadnia to wniosek, że nie było celu innego niż reklamowy dla takiego zagospodarowania szyb pojazdu. Długi okres postoju samochodu w tym samym miejscu bez przeprowadzenia widocznych prac konserwatorskich pozwala również na wysunięcie wniosku, że nie było innego celu niż komercyjny dla postawienia pojazdu w tym miejscu. SKO wskazało, że kara za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi została naliczona nie tylko za dni, w którym stwierdzono parkowanie samochodu na parkingu. Teoretycznie pojazd w inne dni wraz ze swoją konstrukcją reklamową mógł znajdować się w innych miejscach. W aktach sprawy znajdują się wszakże zdjęcia wykonane przez zarządcę drogi. Pozwalają one na identyfikacje miejsca postoju pojazdu nie tylko w odniesieniu do okolicznej zabudowy, ale do płyt chodnikowych. Nie widać zmiany położenia kół pojazdu w tym układzie. Zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest zatem wniosek, że pojazd znajdował się w tym miejscu przez czas wskazany w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że większość dokumentacji został wykonana przez zarządcę drogi przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ nie może pomijać okoliczności, o których dowiedział się przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Pismem z dnia 5 września 2019r. T. A. wniósł skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy o drogach publicznych i przepisów postępowania administracyjnego. Zarzucono przede wszystkim art. 7 i 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy, dowolną ocenę materiału dowodowego i bezkrytyczne przyjęcie, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy. Wskazano na opieszałość organów skutkiem czego było naliczenie kary za zajęcie pasa drogowego w wyższej kwocie. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rozważnie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a także prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. W demokratycznym państwie prawa sens wszelkiego rodzaju kar, w tym zwłaszcza sankcji administracyjnych, nie polega na automatycznym pozyskiwaniu środków pieniężnych, lecz na kierowaniu wobec sprawcy regulowanego prawem administracyjnym deliktu dolegliwości adekwatnej do naruszenia. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Samowolne zajmowanie pasa drogowego jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., po uzyskaniu zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną, a ustalona przez ustawodawcę sankcja jest wysoka, nadając tej sankcji penalny, we wskazanym wyżej rozumieniu, charakter. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, a jeżeli tak – jakiej jego powierzchni i jakim okresie czasu. W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej i to dotkliwej, a więc a więc obowiązku o penalnym charakterze. Obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Przyjęta w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że organy prowadząc postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego, dopuszczając się szeregu uchybień, których skutki nie mogą jednak obciążać skarżącego. W świetle art. 20 pkt 10 u.d.p. zarządca drogi ma prawo i obowiązek dokonywania kontroli "stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego". Należy przypuszczać, że – choć w zaskarżonej decyzji tego nie wyjaśniono – w tym właśnie trybie dokonywano "kontroli pasa drogowego" w dniu 7 września 2010r. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach sprawy notatce służbowej tego samego dnia skontaktowano się ze skarżącym i poinformowano go o konieczności usunięcia reklam z samochodu. W odpowiedzi skarżący poinformował zarządcę drogi, że usunął zamontowaną na dachu pojazdu reklamę. W ocenie skarżącego wywiązał się należycie z wezwania organu. Skarżący działając w zaufaniu do organów administracyjnych do czasu zawiadomienia go o wszczęciu postępowania pismem z dnia 15 października 2012r. tj. przeszło rok o daty pierwszej kontroli, miał prawo być przekonanym, że nie narusza obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych, zwłaszcza, że pojazd zaparkowany był w miejscu do tego przeznaczonym. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organ I instancji, zgodnie z art. 7 k.p.a., stojąc na straży praworządności i będąc zobligowanym do podejmowania również z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie nie tylko interes społeczny, ale i słuszny interes obywateli, powinien w myśl reguły szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), po dokonaniu ustaleń, że skarżący nadal zajmuje pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi (albowiem nie usunął naklejek stanowiących w ocenie organu reklamę), ponownie wezwać skarżącego do usunięcia naklejek reklamowych z szyb pojazdu. W przypadku bezskutecznego wezwania podjąć bez zbędnej zwłoki z urzędu czynności postępowania, polegające na dokonaniu pomiaru część powierzchni reklamy, która znajdowała się w granicach pasa drogowego, informując jednocześnie o tej czynności skarżącego. Takie działanie organu odpowiadałoby ogólnym regułom postępowania, w tym zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również pozwalałoby na wymierzenie kary pieniężnej za okres rzeczywistego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Nie podejmując natomiast w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego bez zbędnej zwłoki, od dnia ustalenia zajęcia przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, organ I instancji naruszył art. 7 w związku z art. 8 i art. 12 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zaakceptowało SKO utrzymując w mocy decyzję I instancji. Należy bowiem wskazać, że przy zachowaniu powyższych ogólnych zasad postępowania wymiar kary za zajęcie przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, byłby mniejszy ze względu na ewentualny wcześniejszy demontaż przez stronę reklamy. Możliwość tę uprawdopodabnia działanie skarżącego, podjęte po zawiadomieniu go przez organ w dniu 7 września 2010r. o zajęciu pasa drogowego. Ponadto za nieprawdziwe w ocenie sądu uznać należy zawarte w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia organu, że zamieszczone w aktach sprawy zdjęcia prezentują identyczne ustawienie kół samochodu oraz identyczne otoczenie kół na powierzchni chodnika i jezdni, a zatem jednoznacznie wskazują, iż samochód z naklejonymi reklamami na szybach będący ich nośnikiem, pozostawał w tym samym miejscu w dniach od 7 września 2010r. do 2 sierpnia 2011r. Po wnikliwym zapoznaniu się przez sąd z zawartymi w aktach sprawy zdjęciami stwierdzić należy, że nie prezentują one identycznych ustawień kół samochodu. Ze zdjęć jednoznacznie wynika, że pojazd na części zdjęć znajduje się w całości na miejscu parkingowym a na innych zdjęciach tylne koła samochodu znajdują się na jezdni, co może jednak świadczyć o przemieszczaniu się pojazdu. Organ stwierdził wprawdzie, że samochód oklejony reklamami na wszystkich szybach traci atrybut mobilności i niemożliwe jest poruszanie się takim pojazdem po drogach publicznych. Zauważyć jednak należy, że organ nie poczynił w sprawie w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Możliwe, że pojazd po usunięciu naklejek nadawał się jednak do jazdy. Jednocześnie ustalenia organu odnoszą się do zajmowania pasa drogowego przez 176 dni a nie jak wynika z decyzji przez 330dni. Podkreślić należy, że dla obciążenia podmiotu sankcją administracyjną nie wystarcza sugerowanie pewnych faktów czy nawet ich uprawdopodobnienie. Bezwzględnie obciążający organy administracji w tego rodzaju sprawach ciężar dowodów na to nie pozwala. Już z tego powodu decyzja dotknięta była istotnymi uchybieniami w zakresie gromadzenia postępowania dowodowego i jego oceny, które wpłynęły na jej wynik. Polegają one na naruszeniu rządzących postępowaniem wyjaśniającym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uwagę sądu zwróciło także to, że postępowanie w tej sprawie toczyło się ponad siedem, bez żadnych ku temu powodów, a przynajmniej takowe nie wynikają ani z tej sprawy, zwłaszcza z pism, które powinny być kierowane do strony w trybie art. 36 § 1 k.p.a. Z tego obowiązku organ w żaden sposób się nie wywiązał. Przez tak długi okres nie informowano strony ani o przyczynach opóźnienia ani też o nowym terminie załatwienia sprawy. Nie podejmowano żadnych czynności procesowych. Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy orzekającym w sprawie organom. Organ powinien rozważyć możliwość umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.2018 poz. 265), na które złożyły się: kwota 362 złotych tytułem wpisu od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 3600 złotych oraz 17 złotych tytułem opłaty od pełnomocnictwa.