VI SA/Wa 2022/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji A. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego J. C., dnia [...] września 2007 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku, w piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. (data wpływu do Sądu), pełnomocnik skarżącej wskazał, że na skarżącą spółkę wielokrotnie w ciągu krótkiego okresu nałożono decyzjami administracyjnymi kary pieniężne w wysokości od 10.000 zł do 15.000 zł. Decyzje te zostały wydane w zbliżonych stanach faktycznych, za jednakowe naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, łącznie na dzień [...] listopada 2007 r., wydano 23 decyzje nakładające kary pieniężne. Wyegzekwowanie tych kar mogłoby spowodować pogorszenie sytuacji finansowej skarżącej spółki a nawet doprowadzić ją do bankructwa. Twierdził również, że przyznanie skarżącej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji zapewni efektywność sądowej kontroli administracji. W jego ocenie bowiem nie wszystkie skutki wykonania zaskarżonej decyzji mogłyby zostać zrekompensowane na drodze odszkodowawczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygniecie (vide: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 249 i n.). Ponadto z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to po stronie wnioskodawcy występuje obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Należy podkreślić, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulat pełnomocnika skarżącej spółki i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument dotyczący wielości spraw, jakie w obecnej chwili toczą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisu art. 18 ust 5 ustawy o transporcie drogowym. W sytuacji, w której w każdej z tych spraw kary pieniężne nałożone w drodze decyzji administracyjnej kształtują się na poziomie 15 000 złotych, Sąd zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że natychmiastowe wyegzekwowanie tak dużej kwoty nie pozostanie bez wpływu na pracę przedsiębiorstwa, a tym bardziej spowoduje nieodwracalne skutki w jego funkcjonowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że okoliczności wskazane we wniosku w sposób wystarczający uzasadniają konieczność zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.