VI SA/Wa 2028/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2009 r. spraw ze skarg B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lipca 2008 r. 1) nr [...] 2) nr [...] 3) nr [...] w przedmiocie ustalenia niezgodności wyrobu z charakterystyką określoną w deklaracji producenta oddala skargi Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] lipca 2008 roku nr: [...], [...], [...], Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 kpa w związku z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 roku Nr 187, poz. 1577, ze zm.) i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 roku o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. B. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w S. z dnia [...] marca 2008 roku określające stopień wad partii: 395 kg cukierków w czekoladzie [...] na 11%; 774 kg cukierków w czekoladzie [...] na 12% 344 kg cukierków w czekoladzie [...] na 11 % ze względu na zafałszowanie tłuszczem obcym pokrywy czekoladowej wymienionych wyżej produktów. Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniach [...] grudnia roku upoważnieni pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w S. przeprowadzili kontrolę w Spółce z o.o. B. w W. w zakresie jakości handlowej wyrobów cukierniczych. W toku kontroli pobrano do badań próbki półproduktu – [...] o wartości 19.582,20 złotych. Badania pobranej bezpośrednio z maszyny oblewającej próbki półproduktu w postaci czekolady, przeprowadzone w laboratorium GIJHARS w B. wykazały zawyżoną zawartość tłuszczów obcych wynoszącą 7,62 %. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 214, poz. 1813 ze zm.) wartość dopuszczalna dla tłuszczów obcych wynosi 5 %. W trakcie dodatkowej kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2007 roku kontrolujący ustalili, iż z udziałem zakwestionowanej partii czekolady zostały wyprodukowane i wprowadzone do obrotu wymienione wyżej partie produktów w podanych wyżej ilościach i procentowej ilości pokrywy czekoladowej w masie wyrobów cukierniczych. W pierwszej kolejności organ podniósł, że Centralne Laboratorium Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Poznaniu spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 191 z 28 maja 2004 roku, str. 1, Dz. U. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3 tom 45). Posiada także potwierdzone kompetencje poprzez akredytację zgodnie z normą EN PN ISO/JEC 17025. W Polsce uprawnioną jednostką akredytującą jest Polskie Centrum Akredytacji. Jest ono upoważnione do akredytacji jednostek certyfikujących, kontrolnych, laboratoriów badawczych i wzorcujących prowadzących oceny zgodności i weryfikacje na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002 roku o systemie oceny zgodności (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku Nr 204, poz. 2087 ze zm.). Centralne Laboratorium GIJHARS w Poznaniu posiada akredytację PCBC nr AB 370. Organ podkreślił, iż Laboratorium GIJHARS ma wdrożony system zarządzania jakością zgodny z ww. normą właściwy dla zakresu jego działalności, posiada udokumentowane systemy, programy, procedury i instrukcje zapewniające właściwą jakość wyników badań. Nadto Laboratorium prowadzi stały monitoring systemu zarządzania poprzez audyty wewnętrzne i dodatkowe przeprowadzane przez wykwalifikowany i przeszkolony personel nie związany z audytowanymi działami oraz okresowe audyty zewnętrzne przeprowadzane przez jednostkę akredytacyjną. Co więcej wszystkie metodyki badawcze stosowane w laboratorium są poddawane stałej walidacji, a biegłość analityczna jest weryfikowana poprzez udział w badaniach międzylaboratoryjnych zarówno krajowych jak i międzynarodowych. Odnosząc się do przedmiotu badań, organ podniósł, iż w przypadku używania przez producenta określenia "w czekoladzie" przy oznakowaniu wyrobów cukierniczych, wymieniona polewa musi spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych (Dz. U z 2002 roku Nr 214, poz. 1813 ze zm.) albowiem zgodnie z art. 27 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 roku w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.), nazwy wyrobów czekoladowych określone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych mogą być stosowane tylko w oznakowaniu produktów spełniających te wymagania. Nie budzi wątpliwości, zdaniem organu, że przedmiotowe partie cukierków zostały wyprodukowane z partii półproduktu – [...], który nie spełnia norm jakościowych. Próbki czekolady do badań pobierane były bezpośrednio z maszyny oblewającej, co uniemożliwiło "zanieczyszczenie" próbki ewentualną zawartością tłuszczu obcego znajdującego się w nadzieniu cukierka. Nie było więc potrzeby przeprowadzenia badań pokrywy czekoladowej przedmiotowych cukierków, ponieważ jej cechy fizykochemiczne były tożsame z cechami przebadanej czekolady, która była półproduktem zastosowanym do ich produkcji. Zgodnie z obowiązującym prawem wspólnotowym, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowane przestrzeganie tych warunków (art. 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające ogólne zasady prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności - Dz. U.L 031. 01/02/2002 P.0001-0024). Na producencie spoczywa więc odpowiedzialność zarówno za produkty finalne jak i za surowce do ich produkcji, w tym za właściwą jakość półproduktu, jakim była partia [...]. Wobec tego, że producent - Spółka B. nie obniżyła ceny towarów, nieposiadających cech określonych w charakterystyce jakościowej zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 roku o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.), Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych jako organ nadzoru jest upoważniona do określania rodzaju i stopnia wad oraz uszkodzeń towaru w drodze decyzji administracyjnej. W skargach złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka z o.o. B. w W., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i utrzymanych nimi w mocy decyzji organów I instancji oraz zasądzenie koszów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o ustalenia faktyczne nieznajdujące oparcia w przeprowadzonych czynnościach kontrolnych oraz naruszenie art. 4 ust. 1 ww. ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji z [...] marca 2008 roku wydanej bez podstawy prawnej, albowiem przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju wsi z 4 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych nie dotyczą przedmiotowych cukierków. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., iż organ nie wykazał wadliwości wyrobów do produkcji których został użyty półprodukt o zawyżonym wskaźniku tłuszczów obcych. Zdaniem skarżącej rozporządzenie z 4 grudnia 2002 roku określające wymagania jakościowe 21 wyrobów wskazanych w § 1 i bliżej opisanych w Załączniku Nr 1 odnosi się nie do półproduktów lecz do produktów trafiających bez dalszej przeróbki na rynek konsumencki. A zatem uznanie przez organy obu instancji, że określenie "czekolada" użyte w § 1 pkt 6 rozporządzenia odnosi się do użytego półproduktu i abstrakcyjnego wskaźnika zawartości w cukierkach jest wyraźnie sprzeczne z opisem zawartym w pkt 6 Załącznika Nr 1. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach. Podkreślił, iż zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oznakowanie artykułu rolno-spożywczego nie może w szczególności wprowadzać w błąd konsumenta co do tożsamości tego artykułu, w tym jego rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, pochodzenia oraz sposobu produkcji. W związku z tym, użycie określenia "czekolada" w oznakowaniu danego produktu, wymaga spełnienia przez ten produkt parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych Do pism procesowych z dnia 5 listopada 2008 roku skarżąca dołączyła pisemne informacje System Center Szczecin z dnia 27 października 2007 roku wskazujące jej zdaniem na nierzetelność wyników przeprowadzonych badań. W odpowiedzi pismami z dnia 15 stycznia 2009 roku organ nie zgodził się z zarzutami sformułowanymi w dokumencie sporządzonym na zlecenie skarżącej Podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie zgłaszała żadnych zarzutów dotyczących sposobu pobierania próbek, sporządzania dokumentacji oraz stosowanych metod badawczych. Reasumując polemikę ze stanowiskiem Firmy [...] organ podkreślił, że firma ta zinterpretowała zapisy normy PN-EN-ISO/IEC 17025:2005 nieposiadając dostatecznej wiedzy w zakresie funkcjonowania Systemu Zarządzania w WIJHARS w S., jak również znajomości dokumentacji Systemu Zarządzania funkcjonującej w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w B. oraz w Centralnym Laboratorium GIJHARS w Poznaniu Do pism procesowych datowanych na dzień 2 lutego 2009 roku, skarżąca załączyła kolejne stanowisko eksperta dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu organu w zakresie pobierania, oznaczania oraz zabezpieczenia pobranych próbek a także samego badania. Z wniosków końcowych przedłożonej oceny wynika, iż GIJHARS nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wiarygodność i miarodajność zastosowanej metody badawczej jak również zapisów zawierających wszystkie istotne i wymagane informacje na protokole pobrania z dnia [...] grudnia 2008 roku oraz nie ustosunkował się do istotnych wątpliwości zawartych w uprzedniej informacji [...]. Na rozprawie w dniu 9 lutego 2009 roku Sąd zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. akt: VI SA/Wa 2028/08, VI SA/Wa 2029/08, VI SA/Wa 2030/08 i prowadzenie ich dalej pod sygn. akt VI SA/Wa 2028/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem sądu, nie narusza prawa. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Skarżąca spółka wskazuje w skardze na naruszenie przez organy art. 29 ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Tymczasem przedmiotowe decyzje zostały wydane na podstawie art. 11 ustawy z 5 lipca 2001 roku o cenach w związku z art. 21 ustawy z 21 grudnia 2000 roku o jakości artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z art. 11 ustawy o cenach: 1. przedsiębiorca będący producentem ma obowiązek obniżyć cenę, w przypadkach, gdy towar nie posiada wymaganych cech określonych w charakterystyce jakościowej, o której mowa w art. 10 ust. 1, bądź posiada wady, polegające na zmniejszeniu ilości, masy lub objętości towaru albo uszkodzenia chyba, że przy dołożeniu staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży danego rodzaju nie mógł wiedzieć o wadzie towaru. Taki sam obowiązek ciąży na sprzedawcy towaru. 2. cena powinna być obniżona w stopniu odpowiadającym zaistniałym wadom lub uszkodzeniom, o których mowa w ust. 1. 3. przedsiębiorca ma obowiązek uwidocznić przyczynę obniżki ceny lub poinformować konsumenta o tej przyczynie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu oferowania towaru, również innym niż miejsce sprzedaży. 4. organ nadzoru, stwierdzając w wyniku przeprowadzonej kontroli wady lub uszkodzenia, o których mowa w ust. 1, oraz jednoczesny brak odpowiedniej obniżki ceny, określa ich rodzaj i stopień w formie decyzji, od której służy odwołanie na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. 5. w przypadku, gdy decyzja, o której mowa w ust. 4, stała się ostateczna: – organ nadzoru niezwłocznie występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego o wszczęcie postępowania i wydanie decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 4, – przedsiębiorca stosujący cenę zawyżoną ponosi koszty badań wykonanych w toku postępowania, o którym mowa w ust. 4 i w art. 13 ust. 4. Interpretując treść przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, należy zwrócić uwagę, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Głównym zadaniem organu nadzoru, stwierdzającego w wyniku przeprowadzonej kontroli wady lub uszkodzenia towaru oraz jednoczesny brak obniżki ceny, jest określenie ich rodzaju i stopnia, a następnie wdrażane są sankcje finansowe przeciwko przedsiębiorcy zgodnie z art. 13 ustawy o cenach. Mają one na celu odebranie przedsiębiorcy kwoty nienależnej, którą uzyskał nie obniżając ceny oraz nałożenie na niego obowiązku wpłacenia do budżetu kwoty dodatkowej w wysokości 150% kwoty nienależnej. Sprawy jakości artykułów rolno-spożywczych reguluje ustawa z 21 grudnia 2000 roku o jakości artykułów rolno-spożywczych. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Zgodzić się należy z organem, a wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że do przedmiotowych cukierków w czekoladzie ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań wyrobów kakaowych i czekoladowych. Użycie określenia "w czekoladzie" w oznaczeniu produktu oznacza, iż wyrób taki winien spełniać parametry określone we wskazanym wyżej rozporządzeniu. Przedmiotowe cukierki są przecież wyrobem czekoladowym, skoro oznaczone są jako "w czekoladzie". Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych określa szczegółowe wymagania w zakresie jakości handlowej m.in. czekolady, stanowiąc w § 2, iż do wyrobów, o których mowa w § 1 pkt 6-19 (pkt 6-czekolada) dodanie tłuszczów roślinnych nie może wynosić więcej niż 5 % masy produktu końcowego. Na etykietach przedmiotowych produktów znajdują się napisy: [...], [...], [...]. W składzie produktu podano m.in. "czekolada 11%". Użycie określenia "czekolada" w oznakowaniu produktu wymaga spełnienia przez ten produkt wymagań rozporządzenia, a więc, aby czekolada ta nie zawierała tłuszczów obcych powyżej 5%. Wyższa obecność tłuszczów obcych oznacza, iż czekolada nie jest czekoladą. Umieszczenie w składzie przedmiotowych cukierków określenia czekolada jest wprowadzeniem w błąd konsumenta ze względu na zafałszowanie tłuszczem obcym pokrywy czekoladowej produktu. Stosownie do art. 27 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 lipca 2007 roku w sprawie znakowania środków spożywczych nazwy wyrobów czekoladowych określone w przepisach rozporządzenia z 4 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych mogą być stosowane tylko w oznakowaniu produktów spełniających te wymagania. Wyrób niespełniający tych wymagań nie może być znakowany określeniem "w czekoladzie". W świetle powyższych rozważań, zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji bez podstawy prawnej nie jest zasadny. Zaskarżone decyzje zostały wydane bez naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W pismach procesowych skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonych decyzji w oparciu o nierzetelne wyniki badań dotyczące sposobu pobierania próbek, sporządzania dokumentacji oraz stosowanych metod badawczych. Także i z tymi zarzutami nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim należy podkreślić, iż okoliczności i przebieg kontroli w firmie B. Sp. z o.o. w W. zostały przedstawione w protokołach kontroli z dni: [...] lutego 2008 roku i [...] kwietnia 2008 roku. Z treści tych protokołów wynika, że strona skarżąca miała zapewnioną możliwość udziału w kontroli. Nie wnosiła żadnych uwag do protokołu pobrania próbek jak i protokołów kontroli. Nie kwestionowała sposobu pobrania próbek jak i warunków transportu próbki do laboratorium badawczego w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. Protokoły zostały podpisane bez żadnych uwag, a skarżący nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń w tym zakresie. Sposób kontroli, w jej trakcie, także nie budził żadnej wątpliwości. Za uzasadnione należało więc uznać domniemanie prawdziwości danych zawartych w protokołach z kontroli. Protokoły kontroli mają wzmocnioną moc dowodową i dowolnie nie mogą być odrzucane. Oczywiście, że sam fakt podpisania protokołów nie zwalnia organu od wyjaśnienia wszystkich zgłaszanych wątpliwości. Jednakże skarżący dopiero ex post okoliczności kontrolnych powołuje się na zdarzenia, które nie mogą zostać odtworzone. Organ udowodnił, czego potwierdzeniem są akta administracyjne, że protokół pobierania próbek z [...] grudnia 2007 roku zawiera wszystkie niezbędne dane do określenia stanu faktycznego pobieranej próbki, tj. metodyki jej pobierania, warunków jej przechowywania i transportu do laboratorium badawczego. Czyni zadość wymogom rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 marca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych. Zarzuty strony skarżącej w sposób nieuprawniony zmierzają do rozszerzenia postanowień rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 marca 2003 roku. Numer identyfikacyjny próbki [...] nie budzi wątpliwości. Został zawarty w numerze sprawozdania. Pozwoliło to w sposób niebudzący wątpliwości na ustalenie tropów audytowych. Strona skarżąca otrzymała sprawozdanie z badań z pouczeniem do prawa wniesienia skargi od otrzymanych wyników badań. Niespornym jest, że skargi nie złożyła. Badań już powtórzyć się nie da, albowiem próbka przechowywana jest przez trzy miesiące na wypadek jej zakwestionowania. W tym miejscu należy zauważyć, iż strona skarżąca nie wnosiła o ponowne badania na podstawie wtórnika próbki. Organ wykazał prawidłowość przeprowadzonych badań. Wskazał w pierwszej kolejności na kompetencje Centralnego Laboratorium GIJHARS w Poznaniu. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, badania laboratoryjne związane z kontrolą jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, o której mowa w art. 17, są przeprowadzane w laboratoriach Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Warunki, jakim muszą odpowiadać laboratoria wykonujące analizę pobranych w trakcie kontroli próbek zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 191 z 28 maja 2004 roku, str. 1, Dz. U. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3 tom 45). Zgodnie z art. 12 rozporządzenia właściwy organ wyznacza laboratoria, które mogą przeprowadzać analizę. Wyznaczone laboratoria muszą funkcjonować, podlegać ocenie i być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dotyczącymi akredytacji laboratoriów badawczych, przy czym akredytacja i ocena laboratoriów badawczych może odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań. Centralne Laboratorium GIJHARS w Poznaniu posiada akredytację Polskiego Centrum Akredytacji PCBC nr AB 370, dostępną na stronie internetowej. Laboratorium było więc w pełni uprawnione do przeprowadzenia analizy pobranych w trakcie kontroli próbek. Posiada wprowadzony system zarządzania jakością, który odnosi się nie tylko do akredytowanych metodyk, ale obejmuje wszystkie metodyki, na podstawie, których wykonywane są analizy. Sprawozdanie z badań wskazuje na metodę badawczą. Pełnomocnik organu podkreślił na rozprawie, że metoda badań jest metodą adekwatną do określonych produktów, w tym wypadku tłuszczów obcych w wyrobach czekoladowych. Każda z metod stosowana przez laboratorium podlega regularnym sprawdzaniom. Wszystkie metody badawcze objęte są Systemem Zarządzania. Przedmiotowa procedura badawcza nie jest akredytowana, ale została zwalidowana, o czym świadczą zapisy w procedurze Systemu Zarządzania. Reasumując organ wykazał kompetencje Laboratorium do wykonania badań mimo braku skargi, w toku postępowania administracyjnego, na prawidłowość wyników badań. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.