VI SA/Wa 2028/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi "S." S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego oddala skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S. S.A. z siedzibą w S. (zwanego dalej spółką/skarżącą) od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. (zwanego dalej organem I instancji) wymierzającej, karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za wprowadzenie do obrotu produktów zafałszowanych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniach 27 – 30 sierpnia 2013 r. inspektorzy WIJHARS przeprowadzili kontrolę w zakresie prawidłowości znakowania przetworów mięsnych w S. S.A., Oddział w K., oraz w Oddziale w R., w G. (w dniach 27-30 sierpnia oraz 3 września 2013 r.). Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz w protokole kontroli Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., podpisanego w dniu 3 września 2013 r. W toku kontroli inspektorzy nie stwierdzili na magazynie wyrobów mięsnych wyprodukowanych w Oddziale w K., natomiast zastane zostały wyroby wyprodukowane przez S. S.A. Oddział w R. (dostawa z dnia 27 sierpnia 2013 r. z Oddziału w R.), tj.: 1. Wiejskie [...], nr partii: 13526, należy spożyć do: 16.09.13, wielkość partii produkcyjnej: 1 070,00 kg, data produkcji 26.08.2013 r., cena brutto za kg 9,22 zł, wartość partii produkcyjnej 9 865,40 zł, dostarczone w ilości 217,183 kg do magazynu spedycyjnego w S. S.A. Oddział w K., [...]; 2. Wiejskie [...], nr partii: 13516, należy spożyć do: 16.09.13, wielkość partii produkcyjnej: 729,00 kg, data produkcji 26.08.2013 r. cena brutto za kg 9,58 zł, wartość partii produkcyjnej 6 983,82 zł, dostarczone w ilości 91,047 kg do magazynu spedycyjnego w S. S.A. Oddział w K., [...]. Zakwestionowano oznakowanie ww. partii z uwagi na określenie Wiejskie [...], które sugeruje, że produkty te zostały wytworzone w prosty domowy sposób bez użycia substancji dodatkowych, niestosowanych w warunkach gospodarstwa domowego. W związku z w/w oznakowaniem organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. wymierzającą S. S.A., karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych wyprodukowanych przez oddział w R. [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów art. 3 pkt 10, art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, sprowadzającego się do bezpodstawnego przyjęcia przez organ w oparciu o swobodną ocenę, iż wskazanie wyżej określenia odnoszące się do produktów są niezgodne z przepisami dotyczącymi jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, a zatem produkty nie spełniają wymagań jakości handlowej w sposób wskazujący na zafałszowanie artykułu rolno spożywczego, 2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym w zakresie takich okoliczności faktycznych jak: rzeczywista (a nie często hipotetyczna i subiektywnie pojmowana) możliwość wpływu stosowania w oznakowaniu produktów znaku towarowego Wiejskie [...] na przekonanie konsumenta dotyczące tradycyjnej (domowej/wiejskiej) metody ich wytwarzania, 3. art. 80 k.p.a. poprzez nieznajdujące w zgromadzonym materiale dowodowym (a zatem dowolne i bezpodstawne) przyjęcie za udowodnione istotnych okoliczności faktycznych dotyczących rzekomego użycia w nazwie produktów określenia Wiejskie [...], gdyż w istocie nie jest to element nazwy a znak towarowy użyty w oznakowaniu, a ponadto że wprowadza on konsumentów w błąd co do metody wytwarzania produktu i sugeruje jego szczególne właściwości, 4. art. 11 k.p.a., poprzez brak wystarczającego i przekonywującego wyjaśnienia w toku postępowania przesłanek na jakich organ oparł swoje twierdzenia dotyczące reguł pozwalających lub wykluczających stosowanie w oznakowaniu produktów oznaczeń zawierających określenie "wiejski/wiejska" w zależności od metody ich produkcji oraz składu, 5. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy faktycznej oraz prawnej zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania, co do którego z kryteriów wskazanych w art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia odnosi się zdaniem organu możliwość wprowadzenia konsumenta w błąd poprzez stosowanie do oznakowania produktów zwrotu Wiejskie [...]. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji zmieniając uzasadnienie. Wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Jego zdaniem, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Wskazał, że producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego, w tym ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Jego zdaniem, oznacza to, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze muszą spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, w tym wymagania wynikające ze sposobu opakowania, prezentacji i oznakowani a wyrobu. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przepis art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi, że oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie w wyniku urzędowej kontroli została zakwestionowana jakość handlowa dwóch partii wyrobów, zawierających nazwę "Wiejskie [...]". Zdaniem organu, nazwa ta jest nazwą wprowadzającą konsumenta w błąd co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W ocenie organu użycie określenia wiejski zostało zakwestionowane z uwagi na użyte składniki, a nie z uwagi na przemysłową produkcję. Zdaniem organu, określenie "wiejski" może sugerować, że produkt nie posiada w swoim składzie aromatu dymu wędzarniczego, białka sojowego, a także dozwolonych substancji dodatkowych, takich jak: stabilizatory, substancje zagęszczające, przeciwutleniacze, regulatory kwasowości, wzmacniacze smaku. Uznał, że wyrażenie Wiejskie [...] będące elementem znaku towarowego umieszczone bezpośrednio przy nazwie produktu nie jest adekwatne do składu podanego na etykiecie. Jego zdaniem, przedmiotowe produkty zostały wyróżnione poprzez zamieszczenie określenia "wiejski", podczas gdy skład opisany na etykiecie zawierał liczne dodatki opisane w etykiecie. Organ stoi na stanowisku, że nie jest poprawne wyróżnianie kiełbas produkowanych z użyciem licznych substancji dodatkowych, wpływających na cechy produktu końcowego, określeniem "wiejski". Takie działanie spółki wprowadza konsumenta w błąd sugerując, iż wyrób ten posiada właściwości produktu, który został uzyskany w prosty domowy sposób bez dodatku substancji dodatkowych wpływających na konsystencję i smak środka spożywczego, a także bez użycia białka sojowego oraz aromatu dymu wędzarniczego. W związku z powyższym organ uznał, iż przedmiotowe produkty są zafałszowane w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zdanie organu, stosownie do art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, z produktem zafałszowanym mamy do czynienia w każdym przypadku, kiedy oznakowanie produktu wprowadza w błąd konsumenta, co do pochodzenia w tym metod wytwarzania i produkcji. A zatem użycie określenia "wiejski" powinno być uzasadnione, tak aby oznakowanie nie wprowadzało konsumenta w błąd. Zestawienie ze sobą wyrażenia: Wiejskie [...] i nazwy produktu powoduje, że są one odczytywane łącznie, co w konsekwencji może sugerować, że produkcja oparta jest o surowce, dzięki którym uzyskuje się produkt o wysokiej jakości, bez użycia licznych substancji dodatkowych. Zdaniem organu w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 7, 77 i 78 k.p.a. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o cały materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej na stronie 8 zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się do przesłanych wraz z odwołaniem dowodów w postaci opinii prof. dr hab. A. P. oraz prof. dr hab. M. S., a także uwzględnił w toku postępowania odwoławczego fakt, iż wyrażenie Wiejskie [...] jest elementem zastrzeżonego znaku towarowego. W ocenie organu, umieszczenie w oznakowaniu informacji błędnej lub wprowadzającej w błąd narusza w sposób istotny interesy konsumentów a całość oznakowania powinna być spójna i zgodna z przepisami prawa. Organ odwoławczy nie uznał ponadto twierdzenia skarżącej podniesionego w odwołaniu, że aby uznać artykuł za zafałszowany konieczne jest wykazanie celowości działania producenta. Podniósł, że w art. 8, art. 16 i art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, zawarty jest zakaz znakowania produktów mogący w jakikolwiek sposób wprowadzić konsument w błąd. Zdaniem organu, nie jest on zobowiązany wykazać, że doszło do faktycznego wprowadzenia w błąd. Organ podkreślił, iż istnieje potencjalne ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd w jakikolwiek sposób. Wskazał, że kontrola, w trakcie której stwierdzono, że podmiot wprowadził do obrotu artykuły zafałszowane, obliguje organ do wymierzenia temu podmiotowi kary pieniężnej, która nie może być niższa niż 1 000 zł i nie może być wyższa niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Organ mając na uwadze wielkość i wartość zakwestionowanej partii oraz fakt wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych, uznał stopień szkodliwości czynu i zakres naruszenia jako znaczny. W przedmiotowej sprawie skarżąca naruszyła przepisy prawa żywnościowego w tym ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wprowadzając do obrotu zafałszowany produkt. W ocenie organu, oznakowanie wskazujące na określony sposób wytwarzania produktu może być kryterium wyboru środka spożywczego, w związku z tym istnieje grupa konsumentów, która mogła zostać wprowadzona w błąd. W świadomości konsumentów ugruntował się bowiem pogląd, iż produkty "wiejskie" są wolne od substancji dodatkowych. Określenie "wiejski" zamieszczone w oznakowaniu produktów spożywczych, kojarzone jest z tradycją, naturalnymi składnikami, brakiem "ulepszaczy", odpowiednim doborem surowców oraz dobrą jakością. Skład zakwestionowanych partii przetworów z mięsa czerwonego nie spełnia powyższych oczekiwań. Biorąc to pod uwagę uznał za zasadne nałożenie kary w takiej wysokości. W ocenie organu nie można przypisać skarżącej winy umyślnej niemniej jednak można zarzucić jej niedochowanie należytej staranności. Podkreślił, że to producent odpowiada za prawdziwość oraz rzetelność umieszczonych w oznakowaniu informacji. W oznakowaniu przedsiębiorca może, co do zasady umieszczać informacje dwojakiego rodzaju: informacje, do których umieszczenia zobowiązuje go prawo oraz informacje dobrowolne. Te ostatnie muszą być jednak prawdziwe, co zobowiązany jest udowodnić podmiot je umieszczający. Organ stwierdzi, że jeżeli organ pierwszej instancji wadliwie uzasadnił rozstrzygnięcie, które w ocenie organu odwoławczego jest prawidłowe, organ odwoławczy nie może tylko z tego powodu uchylić takiej decyzji. Jego zdaniem dopuszczalne było utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, pomimo wadliwości jego uzasadnienia a uchybienie polegając i na wadliwości uzasadnienia zostało usunięte przez organ odwoławczy, podobnie jak przytoczenie wadliwej podstawy prawnej. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym jest każdy artykuł nieprawidłowo oznaczony, podczas gdy prawidłowa wykładnia tegoż przepisu nie pozwala na sformułowanie takiego wniosku; 2. art. 46 ust. 1 pkt. 1 lit. a oraz lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości artykułów rolno-spożywczych, poprzez przyjęcie, że określenie Wiejskie [...], jako element oznakowania produktów, wprowadza konsumenta w błąd, w szczególności co do takich cech jak skład, źródło lub miejsce pochodzenia, metody wytwarzania lub produkcji, jak również poprzez sugerowanie, że produkty posiadają szczególne właściwości, podczas gdy wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości; 3. art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia przez organy obu instancji stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie przez organy obu instancji jakiegokolwiek postępowania dowodowego w kierunku ustalenia: - czy pomiędzy składem surowcowym wskazanym na opakowaniach (etykietach) a rzeczywistym składem produktów istnieją rozbieżności, co pozwoliłoby na ustalenie czy skład podany przez producenta w oznakowaniu produktów jest niezgodny z prawdą (zafałszowany); - wyglądu opakowań, umiejscowienia na nich informacji w zakresie składu surowcowego produktu, jak również ustalenia, czy informacje co do składu zostały podane w sposób czytelny, zrozumiały, w widocznym miejscu, odpowiedniej wielkości czcionką itd.; - umiejscowienia i określenia Wiejskie [...] na opakowaniach produktów, a także ustalenie innych istotnych elementów determinujących sposób odbioru produktów przez konsumenta (takich jak np. kształt, rozmiar znaku towarowego Wiejskie [...], powiązanie elementów słownych z elementami graficznymi, relacja między rozmiarem znaku towarowego a rozmiarem informacji w zakresie składu przedstawionych przez producenta), co pozwoliłoby na ustalenie, czy oznaczenie Wiejskie [...] zostało umieszczone na opakowaniach produktów w sposób, który mógłby sugerować konsumentowi określony zestaw składników użytych do wyrobu produktów; - warunków, w jakich produkty oznakowane określeniem Wiejskie [...], prezentowane są finalnemu odbiorcy, a więc sposobu ekspozycji produktów na półkach w sklepie, w tym w sąsiedztwie innych produktów wytwarzanych w warunkach przemysłowych i na dużą skalę; ustalenia rzeczywistego, i nie tylko czysto hipotetycznego (przyjętego przez organ w oparciu o swoją dowolną ocenę) wpływu stosowania oznaczenia Wiejskie [...] na decyzje konsumentów co do zakupu produktów; 4. art. 7, 77 oraz 78 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nie odniesienie się w żaden sposób do przedłożonych przez skarżącą wraz z odwołaniem dowodów w postaci: opinii prof. dr. hab. A. P. i prof. dr. hab. M. S., kopii świadectwa ochronnego na znak towarowy nr [...] wraz z wyciągiem z bazy danych przedmiotów ochrony własności przemysłowej Urzędu Patentowego, podczas gdy dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejsze sprawy, albowiem zmierzały do wykazania następujących okoliczności: - powszechności stosowania w oznakowaniu artykułów rolno-spożywczych określeń takich, jak "wiejski", "babuni", "staropolski", "chłopski", "gosposi" oraz faktu stosowania określeń tego rodzaju co najmniej od kilkudziesięciu lat, a w konsekwencji poziomu świadomości przeciętnego konsumenta co do stosowania tego typu określeń w odniesieniu do produktów wytwarzanych metodami przemysłowymi i z wykorzystaniem substancji dodatkowych; - stosowania szerokiej gamy substancji dodatkowych (np. dodawanych w postaci preparatów kulinarnych, mieszanek przypraw itp.) także w warunkach domowych (w tym przez gospodynie domowe); - obiektywnych przeszkód do wprowadzenia na rynek artykułów rolno- spożywczych (w tym wyrobów mięsnych) wytwarzanych tradycyjną metodą domową, bez użycia jakichkolwiek substancji dodatkowych; 5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., ze względu na wadliwość uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji w żaden sposób do wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą wraz z odwołaniem. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2013 roku oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że pomimo zgłaszanych zarzutów organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując na podstawę określoną w art. 3 pkt. 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z tym przepisem, za produkt zafałszowany uznaje się produkt, w oznakowaniu którego dodano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Jej zdaniem organ wskazał m.in., że określenie "wiejski" sugeruje, iż produkty zostały wyprodukowane przy użyciu tradycyjnych składników stosowanych do tego typu wyrobów, w związku z czym odznaczają się wysokimi walorami smakowymi, charakterystycznymi dla produktów wytwarzanych w wiejskich warunkach, w prosty sposób, bez użycia dozwolonych substancji dodatkowych. Zdaniem spółki, brak było podstaw do nałożenia na nią sankcji w postaci kary pieniężnej, i to nie tylko - jak słusznie zauważył organ II instancji - na podstawie art. 3 pkt. 10 lit. b ustawy o jakości artykułów rolno-spożywczych lecz także w oparci i o art. 3 pkt 10 lit. c tejże ustawy. Wskazuje, że organ mylnie intepretuje przepis, utrzymując, że użycie przez producenta określenia "wiejski" na opakowaniu produktów jest tożsame z podaniem niezgodnych z prawdą danych w zakresie ich składu. Uznaje, że jednoznaczna treść przepisu nie daje podstaw do przyjęcia takiej, rozszerzającej, wykładni. Przepis stanowi "o niezgodnych z prawdą" danych w zakresie składu a takowych nie było a jeżeli organ twierdzi, że były to powinien przeprowadzić postępowania dowodowego w kierunku wykazania niezgodności co do danych w zakresie składu surowcowego Niezależnie od przedstawionych powyżej argumentów, które odnoszą się bezpośrednio do podstawy prawnej wskazanej przez organ II instancji, podnosi, że błędna jest taka interpretacja przepisu art. 3 pkt. 10 ustawy o jakości produktów rolno-spożywczych, która sprowadza się do przyjęcia iż artykułem zafałszowanym jest każdy artykuł nieprawidłowo oznaczony (produkt którego oznakowanie jest niezgodne z przepisami dot. jakości handlowej artykułów rolno spożywczych). Pojęcia te nie są ze sobą tożsame - nie każdy produkt, który został niewłaściwie oznakowany, można uznać za produkt zafałszowany w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości produktów rolno-spożywczych. Jej zdaniem określenie "wiejski" nie jest pojęciem prawnym. Brak jest jakichkolwiek przepisów prawa (zarówno krajowego, jak i unijnego), które zawierałyby zakaz stosowania w nazwie artykułu w produkowanych w warunkach przemysłowych (na masową skalę) słowa "wiejski", czy też przewidywały zakaz stosowania w produktach wykorzystujących w nazwie lub oznakowaniu ten wyraz określonych substancji dodatkowych czy konserwantów. Przejęcie przez organ II instancji, że produkt określany jako "wiejski" nie może zawierać w sobie gumy guar, gumy ksantonowej, glutaminianu monosodowego (nota bene, jak wyżej zasygnalizowano, organ nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego na okoliczność występowania tych substancji w produktach), aromatu dymu wędzarniczego, białka sojowego, a także dozwolonych substancji dodatkowych, takich jak stabilizatory, substancje zagęszczające, przeciwutleniacze, nosi cechy zupełnej dowolności. Organ wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania i w oparciu o niejasne kryteria stworzył swoistą definicję pojęcia "wiejski", która nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia normatywnego, a następnie arbitralnie stwierdził, te produkty nie spełniają kryteriów tak rozumianej "wiejskości". Wskazała, że ani ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ani ustawa o jakości artykułów rolno-spożywczych nie zawiera definicji legalnej "wprowadzenia konsumenta w błąd". Kierując się jednak wskazaniami wykładni systemowej, można posłużył się definicją zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206 ze zm.; dalej: "u.p.n.p.r."). Ustawa ta, jak przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, za jeden z głównych celów stawia sobie ochronę interesów konsumenta w warunkach zwiększonej oferty rynkowej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., praktykę rynkową (do której zaliczyć należy - zgodnie z definicją praktyk rynkowych zawartą w art. 2 pkt. 4 u.p.n.p.r. - także oznakowywanie środków spożywczych uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli "w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy. której inaczej by nie podjął". Przesłanką oznakowania wprowadzającego w błąd będzie więc - mając na uwadze przywołaną powyżej definicję - wpływ oznakowania (co najmniej potencjalny) na decyzję konsumenta co do nabycia towaru. Normatywny wzorzec konsumenta wypracowany został w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wcześniej Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości) w kontekście zgodności regulacji krajowych państw członkowskich z traktatową swobodą przepływu towarów. Zakłada on, że przeciętny konsument jest osobą należycie (dobrze, właściwie) poinformowaną, uważną (ostrożną) i racjonalną (rozsądnie spostrzegawczą), wykazującą odpowiedni stopień krytycyzmu wobec działań, których jest adresatem. W jej ocenie, mając na względzie zaprezentowany powyżej i powszechnie akceptowany wzorzec "przeciętnego konsumenta" - nie może budzić wątpliwości, że posłużenie się przez skarżącą określeniem Wiejskie [...] dla oznaczania produktów nie może wprowadzać takiego świadomego, działającego od wielu lat w warunkach gospodarki wolnorynkowej, konsumenta, w błąd co do okoliczności wskazanych przez organ. Jej zdaniem organ (zarówno I jak i II instancji) nie poczynił w niniejszym postępowaniu koniecznych ustaleń faktycznych, które pozwoliłyby mu dokonać w tym konkretnym przypadku oceny co do realnej i rzeczywistej możliwości wprowadzenia w błąd konsumenta poprzez posłużenie się określeniem (znakiem towarowym) Wiejskie [...]. Zdaniem spółki organ stosujący prawo nie może dokonywać oceny możliwości wprowadzenia konsumenta w błąd jedynie in abstracto, w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy. Wskazała, że organ nie tylko zaniechał wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy poprzez przeprowadzenie stosownych dowodów z urzędu, ale również pominął zupełnym milczeniem i nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wniosków dowodowych przedstawionych przez stronę, w szczególności przedłożonych przez nią wraz z odwołaniem dowodów w postaci opinii prof. dra hab. A. P. i prof. dra hab. M. S., kopii świadectwa ochronnego na znak towarowy nr [...] wraz z wyciągiem z bazy danych przedmiotów ochrony własności przemysłowej Urzędu Patentowego. Tymczasem przeprowadzenie powyższych dowodów miało znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem pozwoliły by one ustalić organowi m.in. następujące okoliczności: - powszechność stosowania w oznakowaniu artykułów rolno-spożywczych określeń takich, jak "wiejski", "babuni", "staropolski", "chłopski", "gosposi" oraz fakt stosowania określeń tego rodzaju co najmniej od kilkudziesięciu lat, a w rezultacie poziom świadomości przeciętnego konsumenta co do stosowania tego typu określeń w odniesieniu do produktów wytwarzanych metodami przemysłowymi i wykorzystaniem substancji dodatkowych; - fakt stosowania szerokiej gamy substancji dodatkowych (np. dodawanych w postaci preparatów kulinarnych, mieszanek przypraw itp.) także wyrobach mięsnych wytwarzanych w tzw. "warunkach domowych" (w tym przez gospodynie domowe); - istniejące obiektywne przeszkody do wprowadzenia na rynek artykułów rolno- spożywczych (w tym wyrobów mięsnych) wytwarzanych tradycyjną metodą domową, bez użycia jakichkolwiek substancji dodatkowych (z punktu widzenie przepisów prawa żywieniowego, sanitarnego). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2004 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. wymierzającą, karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, za wprowadzenie do obrotu produktów zafałszowanych. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykuł i rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W związku z tym niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej. Jakość handlowa, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości, to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego, w tym ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Oznacza to, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze muszą spełniać wymagania w zakresie jakości, handlowej, w tym wymagania wynikające ze sposobu opakowania, prezentacji i oznakowania wyrobu. W myśl art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 (art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych), "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 r. "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania, tj. czynności, które obejmują obrót w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o jakości. Pojęcie "obrotu" dotyczy zatem każdego etapu wprowadzania artykułu na rynek, w tym dystrybucji i nie może być rozumiane, jak chce strona skarżąca, jako pierwsze wprowadzenie artykułu na rynek dokonywane przez producenta. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z dnia 30 grudnia 2006r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej przez producenta. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przepis art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi, że oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że znak towarowy Wiejskie [...] stanowi element oznakowania. W myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Stosownie do art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: a. oszukańczym lub podstępnym praktykom; b. fałszowaniu żywności, oraz c. wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Oznacza to, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić konsumenta w błąd. Stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów. Artykuły rolno-spożywcze powinny być zgodne z wymaganiami jakości handlowej na każdym etapie produkcji, w tym wymaganiami dotyczącymi oznakowania produktu. Należy zaznaczyć, że z obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego producent nie może być zwolniony. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W związku z tym niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej. Jakość handlowa, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości, to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości, w przypadku artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, tj. powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów. Reasumując, oznakowaniem są wszelkie informacje w postaci wyrazów, opisu, znaku towarowego, firmy, elementów graficznych lub symboli. Znakowanie musi być wykonane w języku polskim, a także w sposób czytelny, zrozumiały i widoczny. Nie może wprowadzać w błąd konsumenta co do tożsamości tego artykułu, o czym stanowi cytowany art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W związku z tym wszelkie elementy etykiety i opakowania (nawet pełniące zadanie dekoracyjne), także gdy są zastrzeżonym znakiem towarowym, stanowią oznakowanie, w rozumieniu powyższych przepisów. Sąd podziela stanowisko organów kwestionujące jakość handlową dwóch partii wyrobów, zawierających nazwę Wiejskie [...]. Organ słusznie zauważa, że nazwa ta jest nazwą wprowadzającą konsumenta w błąd co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Organ zasadnie kwestionuje produkty z uwagi na użyte składniki, a nie z uwagi na przemysłową produkcję. Określenie "wiejski" może sugerować, że produkt nie posiada w swoim składzie aromatu dymu wędzarniczego, białka sojowego, a także dozwolonych substancji dodatkowych, takich jak: stabilizatory, substancje zagęszczające, przeciwutleniacze, regulatory kwasowości, wzmacniacze smaku. Wyrażenie Wiejskie [...] będące elementem znaku towarowego umieszczone bezpośrednio przy nazwie produktu nie jest adekwatne do składu podanego na etykiecie. Zasadne jest twierdzenie, że przedmiotowe produkty zostały wyróżnione poprzez zamieszczenie określenia "wiejski", podczas gdy skład opisany na etykiecie zawierał liczne dodatki. Zgodnie z wykazem składników produkt Wiejskie [...] zawiera: mięso wieprzowe 77 %, wodę, skrobię ziemniaczaną, sól, białko sojowe, tłuszcz wieprzowy, maltodekstrynę, glukozę, sacharozę, wzmacniacze smaku: glutaminian monosodowy, E 635, tj. 5-rybonukleotydy disodowe, stabilizatory: E 450, E 451, E 452, tj. difosforany, trifosforany i polifosforany, substancje zagęszczające: E412, E415, tj. guma guar i guma ksantanowa, przeciwutleniacz: kwas askorbinowy, i askorbinian sodu, przyprawy ich ekstrakty i aromaty, aromat dymu wędzarniczego, regulator kwasowości: cytrynian sodu, skrobia modyfikowana, błonnik, białko wieprzowe, substancja konserwująca: azotyn sodu. W wykazie składników produktu Wiejskie [...] zostały podane następujące składniki: mięso wieprzowe 68%, woda, mięso wołowe 5%, skrobia ziemniaczana, sól, białko sojowe, stabilizator: trifosforan, błonnik, regulatory kwasowości: octan sodu, cytrynian sodu, przyprawy i ich ekstrakty, wzmacniacz smaku: glutaminian monosodowy, przeciwutleniacz: izoaskorbinian sodu, substancja konserwująca azotyn sodu. Określenie "wiejski" sugeruje, iż produkty zostały wyprodukowane przy użyciu tradycyjnych składników stosowanych do tego typu wyrobów. W związku z tym odznaczają się walorami smakowymi charakterystycznymi dla produktów wytwarzanych w wiejski prosty sposób bez użycia białka sojowego, białka wieprzowego i dozwolonych substancji dodatkowych (takich jak np.: guma guar, guma ksantanowa, rybonukleotydy disodowe, polifosforany, octan sodu, cytrynian sodu). Ponadto wiejskie produkty cechowało wędzenie a nie dodatek aromatu dymu wędzarniczego. Pojęcie "wiejski" odnosi się do szeregu cech charakteryzujących produkcję, w której nie stosuje się dozwolonych substancji dodatkowych w celu uzyskania określonego rodzaju wędlin odznaczających się ustalonym przez producenta smakiem, wyglądem i składem. Słuszne jest twierdzenie, że zamieszczenie w oznakowaniu określania "wiejski" powinno wyróżniać produkty. Niezasadne użycie określenia "wiejski" może sugerować, że produkt posiada szczególne właściwości, podczas gdy inne podobne produkty znajdujące się na rynku również posiadają takie właściwości. Zgodnie z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów. Stosownie do art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, z produktem zafałszowanym mamy do czynienia w każdym przypadku, kiedy oznakowanie produktu wprowadza w błąd konsumenta, co do pochodzenia w tym metod wytwarzania i produkcji. A zatem użycie określenia "wiejski" powinno być uzasadnione, tak aby oznakowanie nie wprowadzało konsumenta w błąd. Zestawienie ze sobą wyrażenia: Wiejskie [...] i nazwy produktu powoduje, że są one odczytywane łącznie, co w konsekwencji może sugerować, że produkcja oparta jest o surowce, dzięki którym uzyskuje się produkt o jakości bez użycia licznych substancji dodatkowych. Zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, iż przedmiotowe produkty są zafałszowane w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w związku z art. 46 ust 1 pkt 1 lit. a oraz art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Znak towarowy zamieszczony na etykiecie stanowi oznakowanie środka spożywczego a zgodnie z art. 45 ust. ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie może wprowadzać w błąd konsumenta co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W ocenie Sądu, oznakowanie przedmiotowych produktów może wprowadzać w błąd konsumenta co do charakterystyki środka spożywczego, jego właściwości, pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W niniejszej sprawie wyrażenie Wiejskie [...] będące elementem znaku towarowego umieszczone bezpośrednio przy nazwie produktu nie jest adekwatne do składu podanego na etykiecie. Zamieszczenie w oznakowaniu określenia "wiejski" powinno, jak słusznie twierdzi organ, wyróżniać produkty. Niezasadne użycie określenia "wiejski" może sugerować, że produkt posiada szczególne właściwości, podczas gdy inne podobne produkty znajdujące się na rynku również posiadają takie właściwości. Zestawienie ze sobą wyrażenia: Wiejskie [...] i nazwy produktu powoduje, że są one odczytywane łącznie, co w konsekwencji może sugerować, że produkcja oparta jest o surowce, dzięki którym uzyskuje się produkt o wysokiej jakości, bez użycia licznych substancji dodatkowych. Z tych powodów, zdaniem Sądu, opinie pracowników SGGW w Warszawie nie mają znaczenia dla tej sprawy. Umieszczenie błędnej informacji w powyższym zakresie narusza w sposób istotny interesy konsumentów. Konsument ma prawo oczekiwać, że produkt oznakowany jako "wiejski" został wytworzony w warunkach na jakie wskazuje oznakowanie a nie z użyciem dozwolonych wprawdzie środków ale mogących zmienić jego właściwości. Z tego też powodu przeprowadzanie badania próby towaru nie było konieczne. Na producencie ciąży obowiązek takiego oznakowania produktu, aby podane informacje, były jednoznaczne, precyzyjne i nie stawiały konsumenta przed koniecznością żmudnej interpretacji poszczególnych elementów oznakowania. W ocenie Sądu, użyte wyrażenie Wiejskie [...] jest nie adekwatne do użytych składników a określenie "wiejski" sugeruje, iż wyrób został wytworzony bez użycia substancji dodatkowych. W tym stanie rzeczy organ zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, zasadnie nałożył karę pieniężną, która nie może być niższa niż 1 000 zł i nie może być wyższa niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.