VI SA/Wa 2029/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwany "Prezesem NFZ") – działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), nazywanej dalej "ustawą o świadczeniach", oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwanego Dyrektorem [...] OW NFZ) z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] oddalającej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od rozstrzygnięcia konkursu ofert nr [...] na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenie ogólnostomatologiczne, na obszarze gmin [...],[...] oraz [...] – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu [...] stycznia 2013 r. ogłosił konkurs ofert nr [...] o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenie ogólnostomatologiczne, na obszarze gmin [...],[...] oraz [...]. W ogłoszeniu wskazano, iż wartość zamówienia może być nie większa niż 540.000 zł na okres rozliczeniowy od 1 kwietnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. W postępowaniu wpłynęło 7 ofert, w tym oferta A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dalej zwanego "stroną skarżącą", "skarżącym". W wyniku przeprowadzenia części jawnej konkursu, komisja konkursowa, w związku z występowaniem w ofercie skarżącego braków formalnych, wezwała skarżącego do ich usunięcia. Braki formalne zostały usunięte w wyznaczonym terminie. Z rankingu otwarcia przedmiotowego postępowania wynika, iż oferta skarżącego zajęła 1 pozycję w rankingu, uzyskując ogółem za kryteria cenowe i niecenowe 53,833 punktów, w tym za: - ofertę cenową- 10,000 punktów; - jakość - 31,333 punktów; - dostępność - 12,500 punktów; Następnie komisja konkursowa w części niejawnej postępowania, w celu ustalenia liczby i ceny planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej, działając na podstawie art. 142 ust. 6, w związku z art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach, przeprowadziła negocjacje z wszystkimi oferentami. Negocjacje zakończyły się podpisaniem przez skarżącą oraz członków komisji konkursowej, stosownych protokołów z negocjacji - dwóch protokółów z negocjacji z dnia 12 marca 2013 r. oraz protokołu końcowego z negocjacji z dnia 23 marca 2013 r. W pierwszym protokóle z negocjacji z dnia 12 marca 2013 r. wskazano, że propozycja złożona przez komisję opiewała na 324 000 punktów jednostkowych, w cenie 1 zł za jednostkę. Liczba jednostek rozliczeniowych wskazana przez skarżącego wynosiła 324 000, cena 1 zł za jednostkę. W uwagach do protokołu wskazano, że cyt:. "W wyniku przeprowadzonych negocjacji Oferent nie zgodził się na propozycję zmniejszenia punktów – do 2 etatów przeliczeniowych czyli 24 000 pkt/miesięcznie (rocznie 216 000 pkt). Oferent w Poradni Stomatologicznej w [...] przy ul. [...]w roku 2012 mając 19 800 pkt/miesięcznie nie zrealizował w pełni miesięcznego kontraktu. W okresie 12 miesięcy przy rocznej wysokości umowy 237 600 punktów Oferent zrealizował 214 253 punktów, co spowodowało niedowykonanie na 23 347 punktów.". Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo zatytułowane "Oświadczenie Komisji Konkursowej z dnia 12.02.2013 r. z godziny 12.00 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki". W treści powyższego pisma wskazano, że w protokole negocjacji z dnia 12 lutego 2013 r. z godziny 10.40 w pozycji "Propozycja NFZ" zamiast zaproponowanej przez komisję liczby punktów 216.000 zapisano 324 000 punktów, podczas gdy w części opisowej ww. protokołu w pozycji "Uwagi" komisja konkursowa wyraźnie wskazała, że w wyniku przeprowadzonych negocjacji oferent nie zgodził się na propozycje zmniejszenia ilości punktów do 2 etatów przeliczeniowych czyli 24.000 punktów miesięcznie (rocznie 216 000 punktów), co oznacza, że propozycja komisji dotycząca liczby jednostek rozliczeniowych to: 216.000 punktów za cały okres rozliczeniowy przyszłej umowy, tj. do 31.12.2013 r. Dodatkowo strona skarżąca pismem z dnia 12 marca 2013 r. złożyła wyjaśnienia do uwag do protokołu negocjacyjnego z dnia 12 marca 2013 r. Odnosząc się do uwag komisji dotyczących realizacji dotychczasowej umowy strona skarżąca wyjaśniła, że w roku 2013 po dwóch pierwszych miesiącach realizacji umowy w Poradni Stomatologicznej w [...] wykonano łącznie 41 149 punktów, o 6585 przekraczając limit wynikający z umowy, a jednocześnie łączne nadwykonania w obu miejscach realizacji umowy wynoszą 10 310 zł. Strona skarżąca wskazała na zwiększenie swego potencjału poprzez uruchomienie od początku 2013 r. drugiego gabinetu stomatologicznego, wysokie koszty stałe związane z utrzymanie ISO oraz funkcjonowaniem gabinetu rentgenowskiego. Podniosła , że nie jest w stanie zaproponować zmniejszenia ilości punktów w ofercie, a jedynie proponuje zmniejszenie ceny punktu do 0,96 zł. W protokole końcowym z negocjacji z dnia 13 marca 2013 r. wskazano, że propozycja złożona przez komisję opiewała na 216 000 punktów jednostkowych, przy cenie 1 zł za jednostkę. Liczba jednostek rozliczeniowych wskazana przez skarżącego wynosiła 324 000, cena 0,96 zł za jednostkę. W uwagach do protokołu wskazano, że w wyniku przeprowadzonych negocjacji oferent podtrzymał swoją propozycje co do ilości punktów zmniejszając cenę za punkt . Propozycja komisji to 24000 punktów miesięcznie (na okres 9 miesięcy – 216000 punktów). Oferent w Poradni stomatologicznej w [...] przy ul. [...] mając 19800 punktów miesięcznie nie zrealizował w pełni miesięcznego kontraktu. W okresie 12 miesięcy przy rocznej wysokości umowy 237600 punktów oferent zrealizował 214253 punktów, co spowodowało niedowykonanie w wysokości 23347 punktów. Podniesiono, że protokół końcowy zawiera ostateczne stanowiska stron w procesie negocjacji co do ilości i ceny. Zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy. Rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie zostanie wybrana. W dniu 13 marca 2013 r. strona skarżąca złożyła protest względem czynności komisji konkursowej prowadzącej postępowanie, w którym stwierdziła, że komisja konkursowa odrzuciła najlepiej ocenioną w postepowaniu i zajmująca I miejsce w rankingu otwarcia ofertę z tylko z tego tytułu, że oferent nie przyjął proponowanej przez komisję zmniejszonej liczby punktów. Wskazała, iż sposób prowadzenia negocjacji stoi w rażącej sprzeczności z zapisami Regulaminu Komisji Konkursowej, który został wprowadzony Uchwałą nr 36/2005 Rady NFZ. Dodatkowo jej prawa jako oferenta zostały przez komisją konkursową naruszone przez odmowę przyjęcia i wpisania do protokołu jej wyjaśnień, odnośnie ,,rzekomych" niedowykonań w realizacji umowy w roku 2012. Strona skarżąca dodała, że gotowa jest w powtórzonych negocjacjach przyjąć propozycją przedstawioną przez komisję konkursową. W dniu 15 marca 2013 r. komisja konkursowa oddaliła protest skarżącego, stwierdzając, iż w dniu 12 marca 2012 r. skarżący, zaproszony przez komisję konkursową na negocjacje w celu ustalenia liczby świadczeń opieki zdrowotnej, nie zgodził sią na propozycję obniżenia liczby punktów rozliczeniowych z trzech etatów przeliczeniowych proponowanych w ofercie - do dwóch etatów przeliczeniowych proponowanych przez komisję. Komisja zaakceptowała ceną podaną w ofercie, propozycja komisji dotyczyła wyłącznie liczby jednostek rozliczeniowych. W dniu 13 marca 2013 r. (w drugim dniu negocjacji) strony nie doszły do porozumienia - oferent podtrzymał swoje stanowisko w kwestii liczby jednostek rozliczeniowych. Podpisany został protokół końcowy z negocjacji z rozbieżnym stanowiskiem. Rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie została przyjęta. Komisja zgodnie z Kodeksem cywilnym, ma prawo nie przyjąć warunków proponowanych przez oferenta i jednocześnie złożyć inną propozycją. Komisja zakończyła negocjacje z wszystkimi oferentami biorącymi udział w przedmiotowym postępowaniu i nie przewiduje ich wznowienia, a zatem propozycja oferenta w treści protestu o ponowienie negocjacji jest bezzasadna i godzi w zasadę równego traktowania wszystkich oferentów. Po dokonanych negocjacjach komisja dokonała oceny ofert i sporządziła ranking końcowy. W dniu 18 marca 2013 r. komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania, do wartości zamówienia podanej w ogłoszeniu, zadecydowała o wyborze do zawarcia umowy 4 oferentów. Skarżący w rankingu końcowym uzyskał łączna liczbę 57,883 punktów, w tym za: - ofertę cenową - 14,000 punktów; - jakość - 31,333 punktów; - dostępność - 12,500 punktów. Jednakże z uwagi na okoliczność wystąpienia rozbieżności stanowisk w protokole końcowym z negocjacji podpisanym przez skarżącego i członków komisji konkursowej, oferta skarżącego została sklasyfikowana w rankingu końcowym na ostatniej pozycji oraz nie została wybrana w przedmiotowym postępowaniu, gdyż w protokole końcowym z negocjacji znajdowały się rozbieżne stanowiska skarżącego i komisji konkursowej. Pismem z dnia 16 lipca 2012 r. skarżący złożył na podstawie art. 154 ust. 1 w zw. z art. 152 ustawy o świadczeniach odwołanie od rozstrzygnięcia przedmiotowego konkursu. W odwołaniu skarżący podniósł zarzuty naruszenia: - art. 134 ust. 1, art. 148 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez przeprowadzenie postępowania konkursowego z pominięciem zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z naruszeniem zasady zachowania uczciwej konkurencji, przejawiającego się w zastosowaniu wobec oferenta dodatkowych kryteriów oceny ofert, które nie były zastosowane wobec pozostałych oferentów, - przepisu art. 148 pkt. 2 ustawy o świadczeniach oraz § 4 zarządzenia nr 46/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 września 2011 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, poprzez niedokonanie oceny oferty pod kątem kryteriów przewidzianych w tym przepisie, - art. 147 ustawy o świadczeniach poprzez zastosowanie kryterium oceny ofert, które nie było znane w momencie ogłoszenia konkursu ofert, co wiąże się z brakiem jawności kryteriów oraz niedozwoloną ich zmianą w trakcie postępowania, - przepisu § 15 ust. 3 oraz § 15 ust. 4 pkt 4 Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiącego załącznik do uchwały nr 36/205/1 Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 października 2005 r., polegające na nieuprawnionym nieprzyjęciu istotnych wyjaśnień skarżącej złożonych w toku negocjacji oraz niezgodnym z prawem sprostowaniu protokołu negocjacji, - art. 142 ust. 5 pkt. 1 ustawy o świadczeniach poprzez nieuwzględnienie zasady dokonania wyboru ofert, które przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia, - art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach poprzez zastosowanie przez komisję konkursową do postępowania o zawarcie umowy, przepisów Kodeksu cywilnego, mimo wyraźnego zakazu przewidzianego w ustawie. Skarżący wskazał, że w toku prowadzonych negocjacji zastosowano wobec niego kryterium oceny oferty odbiegające od tych, które były stosowane w stosunku do innych oferentów, a mianowicie powiązano wysokość nowej umowy z ilością świadczeń zrealizowanych przez oferenta w roku 2012. Taki sposób oceny oferty polegający na postawieniu oferenta w gorszej pozycji w stosunku do nowych podmiotów wchodzących na rynek usług medycznych, których usługi były oceniane w ramach prowadzonego postępowania. Powyższe jest niezgodne z § 4 zarządzenia nr 46/2011/DSZOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 września 2011 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z którym postępowanie prowadzone jest na podstawie ustawy, przepisów wykonawczych do ustawy oraz zarządzenia. Żaden z przepisów aktów prawa, wymienionych w cytowanym powyżej paragrafie zarządzenia, nie przewiduje możliwości wzięcia pod uwagę przy dokonywaniu oceny złożonych ofert, sposobu wykonania wcześniejszej umowy zawartej z NFZ dotyczącej udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Ponadto z art. 147 ustawy o świadczeniach wyraźnie wynika, że komisja konkursowa nie ma prawa stosowania innych kryteriów, niż określone w ustawie i przekazane potencjalnym oferentom w ogłoszeniu o konkursie. Nie było więc dopuszczalne wprowadzenie przez komisję konkursową na etapie negocjacji nowego, nieznanego dotychczas kryterium oceny ofert, które nota bene jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami i skutkuje różnicowaniem sytuacji oferentów w sposób niedopuszczalny. Komisja nie uwzględniła, ani nawet nie odnotowała w protokole, wyjaśnień skarżącego odnośnie sposobu wykonania umowy zawartej z NFZ na rok 2012, z których wynikało, że nie doszło do częściowego niewykonania umowy, które zostało zarzucone oferentowi przez Komisję. Stosownie natomiast do przepisu § 15 ust 3: Regulaminu pracy komisji "Komisja dokumentuje przebieg i wyniki negocjacji z oferentami w protokole z negocjacji". Wyjaśnienia oferenta, zwłaszcza, że dotyczyły kwestii istotnej, ponieważ to właśnie zarzut wystąpienia po stronie oferenta niewykonania kontraktu za rok 2012 był przyczyną obniżenia punktów rozliczeniowych z trzech etatów przeliczeniowych proponowanych w ofercie do dwóch etatów proponowanych przez komisję, powinny być przez komisję odnotowane. Strona skarżąca wskazała także na naruszenie procedury dotyczącej sporządzenia protokołu z negocjacji, które przejawia się w uchybieniu przepisowi § 15 ust 4 pkt 4) Regulaminu pracy komisji. Stosownie do tego przepisu, "protokół z negocjacji powinien zawierać podpisy członków komisji oraz osób reprezentujących oferenta". Komisja konkursowa początkowo sporządziła protokół z dnia 12 marca 2013 r., który został podpisany przez wszystkie uprawnione strony i z którego wynikało zgodne stanowisko stron, co do liczby proponowanych etatów przeliczeniowych oraz proponowanej ceny. Następnie pismem z dnia 12 marca 2012 r. oświadczyła o wystąpieniu w protokole "oczywistej omyłki pisarskiej", polegającej na błędnym wpisaniu ilości proponowanych przez komisję punktów miesięcznie, oraz przyjęła nową treść protokołu, który został podpisany jedynie przez członków komisji. Ponadto przepisy ustawy o świadczeniach nie przewidują możliwości sprostowania omyłek w protokole. Dodatkowo zmiana liczby punktów proponowanych przez komisję, jako jedna z najistotniejszych kwestii podczas prowadzonych negocjacji, nie powinna zostać uznana za oczywistą omyłkę i nie powinna podlegać sprostowaniu. Dodatkowo skarżący wskazał, że komisja nie ustosunkowała się do złożonej przez niego propozycji obniżenia ceny za jeden punkt z 1 zł do 0,96 zł. Ponadto skarżący wskazał, że komisja nie uwzględniła złożonego przez oferenta oświadczenia o przyjęciu propozycji komisji co do zmniejszenia liczby etatów przeliczeniowych proponowanych w ofercie. Komisja winna była wówczas odbyć kolejne spotkanie negocjacyjne ze skarżącym, ponieważ przemawiał za tym interes NFZ oraz przyszłych świadczeniobiorców, przejawiający się na zapewnieniu dostępności i kompleksowości świadczonych usług zdrowotnych. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor [...] OW NFZ, na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 104 § 1 k.p.a odwołanie oddalił. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że oferta skarżącego została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców kryteriów oceny określonych w obowiązujących przepisach prawa. Organ podniósł, że propozycja komisji odnośnie ilości jednostek rozliczeniowych wynikała z faktu, że w miejscu udzielania świadczeń zgłoszonym w ofercie - Oferent w ubiegłych okresach rozliczeniowych wykazywał niedowykonanie przy umowie zawartej na 1,5 etatu przeliczeniowego. Mając na względzie powyższe okoliczności komisja uznała, że zawarcie umowy na 3 etaty przeliczeniowe (100 % wzrost liczby jednostek rozliczeniowych w stosunku do poprzedniej umowy) przy aktualnym niedowykonaniu (umowa na 1,5 etatu) będzie stanowiło nieracjonalne wydatkowanie środków publicznych w przypadku zablokowania wydatkowania środków w miejscowości [...], podczas gdy w przedmiotowym postępowaniu brali udział również oferenci zgłaszający miejsca udzielania świadczeń w miejscowościach [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Łączna wartość wszystkich złożonych ofert przekroczyła wartość postępowania. Strony nie doszły zatem do porozumienia – co potwierdza podpisany przez obie strony Protokół końcowy negocjacji z rozbieżnym statusem. W protokole, o którym mowa zawarty jest m.in. zapis: "Rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie zostanie wybrana.", czego świadomość miała osoba reprezentująca skarżącego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Organ podkreślił, że jedyną przyczyną podpisania protokołu rozbieżności były różne stanowiska stron co do ilości jednostek rozliczeniowych i tylko z tego powodu oferta nie brała udziału w tworzeniu rankingu końcowego. Ocena oferty w kryteriach niecenowych i cenowych pozostała niezmienna. Stwierdzono, że zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach komisja jest uprawniona do prowadzenia negocjacji z oferentami odnośnie m. in. liczby planowanych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej ( tzn. liczby tzw. punktów przeliczeniowych). Z inicjatywą taką może wystąpić każda ze stron, a więc także komisja konkursowa; przy czym propozycja przedstawiona przez Komisję powinna być celowa i gospodarna w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Musi przy tym uwzględniać również dostępność do świadczeń co oznacza, że z punktu widzenia obszaru na jaki ogłoszono postępowanie propozycja komisji była optymalna i nie naruszała interesu stron. Oferta oferenta nie była oceniana pod kątem dotychczasowego wykonania natomiast wykonanie to stanowiło dla komisji wskazówkę do ustalenia propozycji do negocjacji liczby świadczeń na okres do 31 grudnia 2013 r. Nie uznano także za uzasadniony zarzutu dotyczącego stosowania przez komisję przepisów Kodeksu cywilnego w postępowaniu o zawarcie umowy. Zgodnie bowiem z art. 155 ustawy do umów o udzielanie świadczeń stosuje się te przepisy, o jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Żaden z przepisów ustawy o świadczeniach nie reguluje szczegółowo sposobu prowadzenia negocjacji mających na celu zawarcie umowy o udzielanie świadczeń, zatem przepisy Kodeksu cywilnego mają odpowiednie zastosowanie także w trakcie prowadzenia konkursu ofert. Organ ponadto podkreślił, iż dopiero z chwilą wniesienia odwołania rozpoczyna się postępowanie administracyjne, wyłączające stosowanie wprost przepisów Kodeksu cywilnego w postepowaniu konkursowym. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2013 r. zawierającym odwołanie od powyższej decyzji, strona ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia 20 marca 2013 r. od rozstrzygnięcia konkursu ofert. Dodatkowo postawiła zarzuty naruszenia przepisów postepowania, tj.: - naruszenie art. 7, art. 77 oraz 107 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, wybiórczym potraktowaniu podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania zarzutów oraz braku odniesienia w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, - naruszenie przepisu art. 154 ust 2 ustawy poprzez przekroczenie 7-dniowego terminu do rozpatrzenia odwołania. Skarżący zaprzeczył, że wyraził zgodę na sprostowanie protokołu etapowego. W jego ocenie złożony na dokumencie sprostowanego protokołu podpis miał stanowić tylko i wyłącznie poświadczenie odbioru dokumentu, co zresztą zasugerowali sami członkowie komisji. Prezentowanej przez organ tezie, że propozycja komisji dotyczyła tylko liczby punktów przeliczeniowych, przeczy fakt, że z zestawienia liczby wybranych kontraktów oraz ilości mieszkańców poszczególnych gmin stanowiących obszar zabezpieczenia wynika, że dla obszaru gminy [...], liczącej około 6000 mieszkańców wybrano dwa kontrakty, co daje w sumie 3000 pacjentów na 1 etat przeliczeniowy. Dla obszaru gminy [...] (ok 11000 mieszkańców) podpisano jeden kontrakt, co stanowi jeden etat przeliczeniowy na 11 0000 pacjentów. Z kolei dla obszaru gminy [...] przewidziano 2 kontrakty, co stanowi 1 etat przeliczeniowy na 8000 pacjentów. Z powyższych danych zdaniem skarżącego wynika, że komisja konkursowa dokonała rozdziału kontraktów (etatów przeliczeniowych) w sposób nieprzemyślany, nieracjonalny i bez kierowania się zasadą dostępności do świadczeń medycznych. Nadto, w piśmie z dnia 23 maja 2013 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedstawiających ranking otwarcia ofert oraz kserokopii protokołów negocjacyjnych z pozostałymi oferentami, oraz dokumentów postępowania konkursowego, z którego wynika procedura wyboru oferty NZOZ A. w [...] (zdaniem skarżącej oferta została wybrana bez jakiejkolwiek próby negocjacji proponowanych przez oferenta warunków). Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w tej decyzji. Dodatkowo w sposób szczegółowy udzielił wyjaśnień odnośnie oceny punktowej oferty skarżących w kontekście kryteriów wynikających z zarządzenia nr 54/2011/DSOZ. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 154 ust. 2 ustawy o świadczeniach, podniósł, iż Dyrektor [...] OW NFZ wydał przedmiotową decyzję w terminie przewidzianym przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Art. 154 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach stwierdza, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu. Odwołanie rozpatrywane jest w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Jednocześnie zgodnie z art. 57 § 1 i § 4 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W przedmiotowej sprawie Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu wydał decyzję Nr [...] w dniu [...] marca 2013 r., natomiast przytoczoną decyzję wysłano skarżącemu w dniu 2 kwietnia 2013 r., co potwierdza data figurująca na stemplu Poczty Polskiej, a potwierdzającym termin przyjęcia przesyłki przez Pocztę Polską w celu jej dostarczenia do adresata. Odwołanie skarżącego od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] wpłynęło do siedziby [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu w dniu 25 marca 2013 r., co oznacza, że zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego siedmiodniowy termin do wydania decyzji przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego mijał w dniu 1 kwietnia 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego wydał decyzję nr [...] w dniu [...] marca 2013 r., czyli przed upływem terminu, w jakim przedmiotową decyzję powinien wydać. Jednocześnie decyzja nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu z dnia [...] marca 2013 r. została wysłana 2 kwietnia 2013 r., w sytuacji gdy powinna zostać wysłana najpóźniej w dniu 1 kwietnia 2013 r. Jednak w tym wypadku należy zauważyć, iż dzień 1 kwietnia 2013 r. był w dniem wolnym od pracy (drugi dzień Świąt Wielkiej Nocy). Art. 1 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U., Nr 4, poz. 28, z późn. zm.) wskazuje, że dniami wolnymi od pracy jest m.in. ten właśnie dzień. Natomiast 57 § 4 k.p.a. stwierdza, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa decyzja została wydana w terminie przewidzianym przepisami prawa powszechnie obowiązującego, dlatego też nie doszło do naruszenia art. 154 ust. 2 ustawy o świadczeniach. Organ ponownie podkreślił, że przedstawione podczas negocjacji oferentom propozycje były optymalne, zgodne z możliwościami realizacji przez oferentów przyszłych umów z NFZ. Wszyscy oferenci uczestniczący w przedmiotowym postępowaniu realizowali wcześniej umowy z [...] Oddziałem Wojewódzkim Funduszu na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne. Tym samym w przedmiotowym postępowaniu wszyscy oferenci byli traktowani w ten sam sposób, gdyż przedstawiając propozycję podczas negocjacji, a dotyczącą ilości jednostek rozliczeniowych, komisja konkursowa brała pod uwagę analizę wykonanych świadczeń w poprzednim okresie rozliczeniowym przez wszystkich oferentów. Protokół końcowy z negocjacji zawierał adnotację, że "rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie zostanie wybrana". Protokół został podpisany przez skarżącego, tym samym zgodził się on , że powyższa rozbieżność stanowiska spowoduje, że oferta skarżącego nie zostanie wybrana. Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 78 i 107 § 3 k.p.a .poprzez nieuwzglęnienie żądania skarżącej, dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów, o których mowa w piśmie skarżącego z dnia 23 maja 2013 r. - naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wybiórcze rozpatrzenie zarzutów podniesionych przez skarżącego, - naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności złożenia przez skarżącego podpisu na sprostowanym protokole z negocjacji, - naruszenie wskazanych przepisów ustawy oświadczeniach oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił i rozwinął dotychczasowe zarzuty zawarte w pismach skarżącego stanowiących odwołanie od rozstrzygnięć podjętych we wcześniejszych etapach postępowania konkursowego i administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2014 r. strona skarżąca podniosła, że żadnemu z pozostałych oferentów nie zaproponowano ograniczenia wysokości oferty na etapie negocjacji i podpisywano z nimi protokoły zgodności, pomimo że proponowana przez nich cena była znacząco wyższa niż cena skarżącego. Do pisma skarżący załączył kopie protokołów końcowych z negocjacji pozostałych oferentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Na wstępie odnosząc się do oceny zarzutów postępowania w sprawie umów ze świadczeniodawcami oraz wskazanych przez Skarżących naruszeń norm prawa materialnego Sąd zauważa, że należy je rozpatrywać w świetle ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która stanowi podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją ww. świadczeń. Stanowi ponadto podstawę dla określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Realizacja ustawowych obowiązków organów Narodowego Funduszu Zdrowia we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie w tym rozdziale trybu postępowania i zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych służy wypełnieniu przez Narodowy Fundusz Zdrowia celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Jak stanowi art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Narodowy Fundusz Zdrowia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 ustawy. Zasady, o których mowa w cytowanym przepisie, to wynikające z art. 134 równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców, zachowanie podczas postępowania uczciwej konkurencji, porównywanie ofert według kryteriów wskazanych w art. 148, a także reguły wyboru oferty lub większej liczby ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń, ich kompleksowość, dostępność oraz przedstawiających najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia (art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy). Z treści art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach wynika zatem, że środki odwoławcze (a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego), o których mowa w art. 153 i 154 ustawy przysługują wówczas, gdy interes prawny świadczeniobiorcy biorącego udział w postępowaniu doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Narodowy Fundusz Zdrowia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Celem procedury uruchamianej na wniosek – odwołanie (art. 154 ust. 1 ustawy), jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny ściśle jest zatem związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa (zasad postępowania). Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie uszczerbku interesu prawnego w postępowaniu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, do obowiązków którego będzie należało zbadanie okoliczności podnoszonych we wniosku – odwołaniu, a następnie ocena, czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. W postępowaniu administracyjnym dojść zatem musi do ujawnienia i zbadania wszelkich okoliczności związanych z punktacją (lub jej brakiem) będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Przedstawiony zakres postępowania odpowiada również celom ustawy. Jak już wcześniej wskazano, odwołanie, składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy. Z tego powodu odwołanie oceniać należy w kategoriach wniosku rozpoczynającego postępowanie administracyjne, ze wszystkimi tego skutkami. Należy przez to rozumieć, że organ rozpoznający odwołanie bada jedynie, gdyż nie przeprowadza ponownie konkursu, czy w postępowaniu tym nie doszło do naruszenia obowiązujących zasad, w wyniku którego to naruszenia oferent doznał uszczerbku interesu prawnego (art. 134 ustawy o świadczeniach). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, skarga podlega uwzględnieniu zarówno z uwagi na trafność zarzutów dotyczących przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, jak i naruszenie określonych przepisów prawa materialnego. Jak słusznie zauważył Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę, prowadząc postępowanie w II instancji, ma on za zadanie ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę administracyjną oraz ocenić prawidłowość decyzji wydanej w I instancji, przy czym Prezes Funduszu nie powiela czynności zarezerwowanych przez ustawę dla komisji powoływanej przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, ale ocenia czy rozstrzygnięcie postępowania dokonane przez komisję zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania, i czy wskutek tego doszło do naruszenia interesu prawnego Odwołującego. W ocenie Sądu, Prezes NFZ nie wywiązał się prawidłowo z tych obowiązków. Jako zasadne Sąd uznał zarzuty Skarżącej dotyczące niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonania dowolnej oceny dowodów w sprawie, a przez to naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W tym miejscu Sąd zauważa, że do naruszenie zasad postępowania może dojść w sytuacji zarówno obrazy przepisów ustawy i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych mających zastosowanie w sprawie, jak i zasad określonych w zarządzeniach Prezesa NFZ, wydanych na podstawie art. 146 ustawy o świadczeniach. Skarżący w odwołaniu do Prezesa NFZ podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 134 ust. 1 oraz art. 148 pkt 1-2 ustawy o świadczeniach poprzez przeprowadzenie postępowania konkursowego z pominięciem zasady równego traktowania wszystkich świadczeniobiorców z uwagi na nieuwzględnienie w ocenie ofert kryterium kompleksowości świadczeń oraz z naruszeniem zasady zachowania uczciwej konkurencji w wyniku zastosowania wobec skarżącego dodatkowych kryteriów, które nie były stosowane wobec innych oferentów. Zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją, ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. Na tle cytowanego przepisu oraz § 4 zarządzenia nr 46/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 września 2011 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, niezrozumiałe jest stanowisko Prezesa NFZ, zgodnie z którym ustawowe kryterium kompleksowości w przeprowadzonym postępowaniu konkursowym nie zostało uwzględnione w ocenie oferty, albowiem kryterium to dla przewidzianego zakresu świadczeń ogólnostomatologicznych nie zostało przewidziane w ramach przeprowadzonego przedmiotowego konkursu ofert. W tym miejscu Sąd zauważa, że ustawa o świadczeniach w art. 148 pkt 1 nakłada obowiązek porównania ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w szczególności pod kątem ciągłości, kompleksowości, dostępności, jakości udzielanych świadczeń, kwalifikacji personelu, wyposażenia w sprzęt, i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej i zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją. Z przepisu tego wynika więc, że organy dokonujące wyboru najkorzystniejszego świadczenia nie mogą dowolnie wyłączać któregokolwiek ze wskazanych wyżej kryteriów wyboru, a jedynie co najwyżej je poszerzać (co uzasadnia zwrot "w szczególności"). Pomijając kryterium kompleksowości, organy dopuściły się zatem naruszenia przepisu prawa materialnego, o którym mowa w art. 148 ustawy o świadczeniach. Nie bez znaczenia pozostaje w tym przypadku także fakt, iż w rezultacie rozstrzygniętego konkursu wyłoniono ofertę nie spełniającą kryterium kompleksowości (w odróżnieniu od oferty skarżącego), przy jednocześnie tym samym kryterium cenowym. Stwierdzenie dokonanego naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego ma także uzasadnienie - jak słusznie wskazuje skarżący – w ustaleniu de facto dodatkowego kryterium oceny jego oferty w postępowaniu konkursowym, jakim był stan realizacji kontraktu za poprzedni okres (nieobjęty tym postępowaniem), czego wprost dowodzą wskazane przez skarżącego protokoły z przeprowadzonych negocjacji z oferentami. W tym zakresie za uprawiony należy uznać zarzut naruszenia art. 147 ustawy o świadczeniach. W ocenie Sądu uchybienia organu dotyczą także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3, w związku z art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności dotyczy to niewyjaśnienia w niezbędnym zakresie stanu faktycznego sprawy dotyczącego sposobu przeprowadzonych ze skarżącym negocjacji, w tym propozycji zmiany oferty cenowej oraz udokumentowanie tego faktu w protokole. W ocenie Sądu kwestia ta miała zasadnicze znaczenie dla niewybrania oferty skarżącego, która nota bene uzyskała najlepsza ocenę w rankingu otwarcia. Stąd dokonane w tym zakresie ustalenia przez organ należy uznać za niewystarczające dla stwierdzenia w sposób jednoznaczny prawidłowości przeprowadzonego postępowania konkursowego. Skarżący podniósł także zarzut nieuwzględnienia jego żądania udostępnienia akt sprawy obejmujących oferty innych oferentów oraz dokumentacji konkursowej. Z akt sprawy wynika, iż żądane akta nie zostały Skarżącemu przez organ udostępnione. Wobec tego należy zauważyć, że z ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że odmowa wglądu w akta sprawy obejmujące oferty pozostałych oferentów oraz ich dokumentację konkursową stanowi naruszenia art. 73 k.p.a. W szczególności w wyroku z 11 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 121/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Akta sprawy administracyjnej to dokumenty zgromadzone i wytworzone w danej, konkretnej sprawie administracyjnej. Stąd wniosek, że akta postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie są, nie stają się automatycznie z chwilą wniesienia odwołania aktami sprawy administracyjnej. Mogą, a nawet powinny być przez organ do postępowania administracyjnego włączone, stosownie do potrzeb tego postępowania. Jeżeli zatem np. organ ma za zadanie skontrolować zgodność rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców, to musi nie tylko porównać oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontować te oceny z samymi ofertami. W takim przypadku zarówno oceny poszczególnych ofert, jak i oferty powinny być włączone do akt kontrolnego postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatruje się w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej dostatecznych podstaw prawnych do wyłączenia stosowania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy Funduszu przepisów art. 73 - 74 k.p.a.". W przedmiotowej sprawie Skarżący podnosi zarzut, iż postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oraz że nie zachowano zasad uczciwej konkurencji, a w konsekwencji nie porównano w sposób prawidłowy ofert. Zarzut ten obligował Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, zgodnie z wyżej przytoczonym orzeczeniem, do porównania oceny ofert obu świadczeniodawców, jak również do skonfrontowania tych ocen z samymi ofertami, to z kolei implikowało konieczność włączenia do akt postępowania administracyjnego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, także ofert konkurencyjnych oraz ich oceny. Podkreślenia również wymaga, iż w przypadku gdy organ odmówił Skarżącemu przejrzenia całości akt sprawy, w tym oferty drugiego uczestnika postępowania konkursowego powinien, zgodnie z art. 74 § 2 k.p.a., wydać postanowienie na które przysługuje zażalenie. Zauważyć ponadto należy, iż organy orzekające w niniejszej sprawie mając do rozpatrzenia zarzut naruszenia zasady równego traktowania oferentów nie przeprowadziły w postępowaniu dowodowym porównania ofert, lecz odniosły się jedynie do podnoszonych zastrzeżeń Skarżącego, naruszając tym samym art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., a w następstwie tego również art. 107 § 3 k.p.a. Konsekwencją powyższych naruszeń jest również uchybienie art. 8 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Podsumowując, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes NFZ powinien dokonać, w szczególności, oceny postępowania pod kątem prawidłowości działań komisji konkursowej w zakresie przyjętych kryteriów oceny ofert oraz jej postępowania w części niejawnej konkursu na etapie negocjacji z oferentami, a następnie dokonując analizy porównawczej ofert wydać rozstrzygnięcie z uzasadnieniem spełniającym warunki wskazanych wyżej przepisów prawa. Z tych też powodów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 200, w związku art. 205 § 2 p.p.s.a.