VI SA/Wa 2029/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2016 r. orzekającą o wykreśleniu K. C. (dalej "skarżący") z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200 ze zm.). Za podstawę prawną wydanej decyzji organ przyjął art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej także: "k.p.a.") oraz art. 21 pkt 2, art. 36 ust. 1 ustawy o charakterystyce energetycznej. Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po uprzednim losowaniu, przeprowadzonym w systemie teleinformatycznym w dniu [...] lutego 2016 r. została przeprowadzona weryfikacja świadectwa charakterystyki energetycznej, pod kątem prawidłowości, rzetelności sporządzenia, jak również mając na uwadze przepisy techniczno-budowlane i zasady wiedzy technicznej. Wobec wątpliwości merytorycznych odnośnie sporządzenia świadectwa charakterystyki energetycznej budynku o numerze [...], skarżący jako sporządzający ww. charakterystykę, pismem z [...] lutego 2016 r. został wezwany przez organ do dostarczenia danych i dokumentów, branych pod uwagę przy sporządzaniu ww. świadectwa charakterystyki energetycznej budynku. W odpowiedzi na powyższe skarżący przekazał informację o braku ww. dokumentów i danych. Wobec powyższego w marcu organ wszczął postępowanie w sprawie utraty przez skarżącego uprawnień do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej (art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o charakterystyce). Następnie skarżący został wezwany do dostarczenia danych i dokumentów branych pod uwagę przy sporządzaniu świadectwa charakterystyki energetycznej części budynku o numerze [...]. W odpowiedzi na wezwanie strona przekazała ponownie informację o braku jakichkolwiek dokumentów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy. W obu pismach, będących odpowiedziami na wezwania, strona uzasadniała brak przekazania informacji dotyczących ww. świadectwa zawirusowaniem komputera i utratą wszystkich danych. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa orzekł o wykreśleniu skarżącego, z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ uznał, że w niniejszej sprawie skarżący nie spełnił obowiązku, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. przechowywania dokumentów lub ich kopii i danych, na podstawie, których zostało sporządzone świadectwo charakterystyki energetycznej, przez okres ważności tego świadectwa, a także do udostępnienia tych dokumentów lub danych na żądanie ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w przypadku, o którym mowa w art. 36 ustawy. W związku z powyższą decyzją, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku oraz analizie zgromadzonego materiału dowodowego, Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy kwestionowaną przez stronę decyzję z dnia [...] maja 2016 r. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, organ stwierdził, że w pozycji Ocena charakterystyki energetycznej budynku, występują błędy dotyczące wartości wskaźników zapotrzebowania na energię (użytkową, końcową oraz pierwotną). Wartości wskazane w weryfikowanym świadectwie wyraźnie odbiegają od wartości, jakie powinny być otrzymane na podstawie pozostałych danych zawartych w świadectwie. Ponowne sprawdzenie wyników na podstawie danych wejściowych, takich jak wartości średnich sezonowych sprawności elementów składowych systemu ogrzewczego oraz systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej, obliczeniowej rocznej ilości zużywanego gazu ziemnego na potrzeby ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej, powierzchni budynku oraz rocznego zapotrzebowania na energię pomocniczą końcową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej Eel,POM skutkowało otrzymaniem wskaźników charakterystyki energetycznej wyższych odpowiednio o 70% w przypadku EU, o 50% w przypadku EK oraz o 90% w przypadku EP, niż zostało to ujęte w omawianym świadectwie. Organ zwrócił uwagę, że powyższe wyniki uzyskane zostały z uwzględnieniem umieszczonego w świadectwie rocznego zużycia gazu ziemnego, bez brania pod uwagę obliczeniowej ilości energii otrzymywanej z drugiego nośnika energii wymienionego w świadectwie (drewna) oraz energii zużywanej przez wbudowaną instalację oświetlenia, która wbrew danym zawartym w ocenianym świadectwie, przy budynku mieszkalnym nie powinna być uwzględniana w obliczeniach, co wynika z Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie metodologii wyznaczania charakterystyki energetycznej budynku lub części budynku oraz świadectw charakterystyki energetycznej (Dz. U. poz. 376), zwanego dalej rozporządzeniem. Organ wskazał, że wobec braku dokumentacji technicznej, jak również szerszych informacji dotyczących przedmiotowego budynku, z których korzystano w trakcie sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej, do celów sprawdzenia poprawności obliczeń, w zakresie wartości rocznej ilości zużywanej energii przez budynek na potrzeby ogrzewania, użyto wartości będącej przelicznikiem związanym z proporcją objętości gazu ziemnego do ilości energii wyrażonej w kWh, wykorzystanej do przygotowania ciepłej wody użytkowej. Wartość rocznego zapotrzebowania na energię użytkową do przygotowania ciepłej wody użytkowej oblicza się, jak stwierdził organ, zgodnie ze wzorem umieszczonym w rozporządzeniu. Obliczenia wymagają podstawienia wartości normowych, stałych tj. jednostkowego dobowego zapotrzebowanie na ciepłą wodę użytkową, ciepła właściwego wody, gęstości wody, obliczeniowej temperatury ciepłej wody użytkowej w zaworze czerpalnym, obliczeniowej temperatury wody przed podgrzaniem, liczby dni w roku, a także wartości normowych zmiennych tj. wartości powierzchni pomieszczeń o regulowanej temperaturze powietrza, a także wartości współczynnika korekcyjnego ze względu na przerwy w użytkowaniu ciepłej wody użytkowej. Przy wykorzystaniu powyższego wyniku, jak również wykorzystaniu danych zawartych w ocenianym świadectwie charakterystyki energetycznej, tj. sprawności systemów przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz powierzchni budynku, można uzyskać ostateczną wartość obliczeniowej rocznej ilości zużywanego nośnika energii lub energii przez budynek na potrzeby przygotowania ciepłej wody użytkowej. Mając na uwadze obowiązek ścisłego stosowania metodologii obliczeń zawartej w rozporządzeniu, Minister Infrastruktury i Budownictwa, podkreślił brak możliwości otrzymania rozbieżnych wyników dla tego parametru. Zdaniem organu, w pozycji Obliczeniowa roczna ilość zużywanego nośnika energii lub energii przez budynek, błędnie uwzględniono system wbudowanej instalacji oświetlenia. Pkt 7.1.4 załącznika nr 1 do rozporządzenia stanowi, że rocznego zapotrzebowania na energię końcową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu wbudowanej instalacji oświetlenia nie wyznacza się dla budynków mieszkalnych i lokali mieszkalnych. Uwzględnienie tegoż systemu, Minister uznał jako rażący i oczywisty błąd merytoryczny. Organ, dane w pozycji Temperatury wewnętrzne i budynku w zależności od stref ogrzewanych, uznał za bezsprzecznie błędne i niemożliwe do interpretacji. Wyjaśnił, że wskazanie Zima 20%, lato brak ograniczeń °C, nie zawiera treści merytorycznych a ich użycie ocenił jako rażący i oczywisty błąd merytoryczny. Zdaniem organu, w pozycji Przegrody budynku, nieprawidłowo wskazano wymagane wartości współczynników przenikania ciepła przegród U, które powinny odpowiadać wartościom określonym w załączniku nr 2 w pkt 1.1 oraz 1.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) na dzień sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej. Wartości dotyczące drzwi zewnętrznych, okna zewnętrznego i drzwi balkonowych, stropu międzykondygnacyjnego oraz ściany zewnętrznej nie odpowiadają żadnej wartości wymaganej wyszczególnionej w rozporządzeniu dla tych przegród. Minister stwierdził, że wymagane współczynniki przenikania ciepła przegród UC(max) nie zostały przyjęte zgodnie z pkt 1.1 i 1.2 załącznika nr 2 do powyższego rozporządzenia. Organ dokonał porównania wartości zamieszczonych w świadectwie z wymaganymi w ww. rozporządzeniu. Wymagany współczynnik przenikania ciepła: a) dla dachów, stropodachów i stropów pod nieogrzewanymi poddaszami lub nad przejazdami (przy temperaturze w pomieszczeniu ≥ 16°C) wynosi 0,20, zaś w sporządzonym przez skarżącego świadectwie 0,30; b) dla drzwi w przegrodach zewnętrznych lub przegrodach między pomieszczeniami ogrzewanymi i nieogrzewanymi wynosi 1,70, zaś w sporządzonym przez skarżącego świadectwie 1,10; c) dla okien (z wyjątkiem okien połaciowych), drzwi balkonowych i powierzchni przezroczystych nieotwieralnych (przy temperaturze w pomieszczeniu ≥ 16°C) wynosi 1,30, zaś w sporządzonym przez skarżącego świadectwie 1,10; d) dla podłóg na gruncie (przy temperaturze w pomieszczeniu ≥ 16°C) 0,30 (przy temperaturze 8°C ≤ ti < 16°C) 1,20, zaś w sporządzonym przez skarżącego świadectwie 0,30; e) dla stropów nad ogrzewanymi pomieszczeniami podziemnymi i stropów międzykondygnacyjnych przy ∆ ti ≥ 8°C wynosi 1,00, przy ∆ ti < 8°C bez wymagań, temperatura w pomieszczeniu oddzielającym pomieszczenie ogrzewane od nieogrzewanego wynosi 0,25, zaś w sporządzonym przez skarżącego świadectwie wynosi 0,28; f) dla ścian zewnętrznych (przy temperaturze w pomieszczeniu ≥ 16°C) wynosi 0,25, zaś w sporządzonym przez skarżącego świadectwie wynosi 0,32. Ponadto organ stwierdził, że wartości średnich sezonowych sprawności systemu ogrzewczego i przygotowania ciepłej wody użytkowej w ocenianym świadectwie, nie odpowiada opisom i wartościom zawartym w tabelach nr 2, 3, 6, 8, 9, 12 i 14 określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z tabelą numer 2 rozporządzenia - Wartości średniej sezonowej sprawności wytwarzania ciepła z nośnika energii lub energii dostarczanych do źródła ciepła dla kotłów gazowych kondensacyjnych (70/55°C) o mocy nominalnej do 50 kW powinny wynieść 0,91, dla kominków z zamkniętą komorą spalania 0,70 lub: dla kotłów gazowych kondensacyjnych niskotemperaturowych (55/45°C) o mocy nominalnej do 50 kW - 0,94, dla kominków z zamkniętą komorą spalania - 0,70, podczas gdy w ocenianym świadectwie skarżący przyjął jako rodzaj źródła ciepła piec gazowy dwufunkcyjny [...] o mocy 22 kW, kominek i podał wartość 1,00. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na błędne użycie sformułowania pieca gazowego, zamiast kotła gazowego. Organ wskazał, iż Wartości obliczeniowej średniej sezonowej sprawności regulacji i wykorzystania ciepła w przestrzeni ogrzewanej powinny być przyjmowane zgodnie z tabelą numer 3 rozporządzenia. W zależności od technologii, opisy jak również sprawności powinny być przyjęte poprzez wskazanie zastosowanego rodzaju instalacji, grzejników i regulacji. Zdaniem organu przyjęte przez skarżącego dane - przewody zainstalowane o wartości 0,99 nie opisują rodzaju instalacji, grzejników i regulacji, przez co są nieprzydatne dla osoby otrzymującej świadectwo, ale również zawierają jednoznacznie błędnie przyjętą wartość sprawności na poziomie 0,99 (99%). Minister podał, iż wartości średniej sezonowej sprawności przesyłu ciepła ze źródła ciepła do przestrzeni ogrzewanej powinny zostać przyjęte zgodnie z tabelą numer 6 rozporządzenia. W zależności od technologii opisy jak również sprawności powinny być przyjęte poprzez wybranie odpowiedniej pozycji: - źródło ciepła w pomieszczeniu (ogrzewanie elektryczne, piec kaflowy, kominek) - 1,00; - ogrzewanie mieszkaniowe (wytwarzanie ciepła w przestrzeni lokalu mieszkalnego) - 1,00; - ogrzewanie centralne wodne z lokalnego źródła ciepła usytuowanego w ogrzewanym budynku: a) z zaizolowanymi przewodami, armaturą i urządzeniami, które są zainstalowane w przestrzeni ogrzewanej – 0,96; b) z zaizolowanymi przewodami, armaturą i urządzeniami, które są zainstalowane w przestrzeni nieogrzewanej – 0,90; c) z niezaizolowanymi przewodami, armaturą i urządzeniami, które są zainstalowane w przestrzeni nieogrzewanej - 0,80; - ogrzewanie powietrzne - 0,95 Skarżący w sporządzonym świadectwie nie zawarł jednoznacznej informacji na temat zastosowanego rodzaju systemu ogrzewania albowiem przyjął: jako rodzaj systemu ogrzewania; ogrzewanie grzejnikowe 70% i podłogowe 30 % - 1,00. Organ wskazał, że powyższe dane nie tylko nie określają jednoznacznie rodzaju systemu ogrzewania, ale również, zawierają jednoznacznie błędną daną w zakresie sprawności na poziomie 1,00 (100%). Sprawność ta jest możliwa jedynie w przypadku stosowania źródła ciepła w pomieszczeniu (ogrzewanie elektryczne, piec kaflowy, kominek) lub ogrzewania mieszkaniowe (wytwarzanie ciepła w przestrzeni lokalu mieszkalnego), przy czym wobec powyższych informacji należy jednoznacznie wskazać, że system ogrzewania jest złożony, zatem wartość określonej sprawności na poziomie 1,00 jest bezsprzecznie błędna. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż wartości średniej sezonowej sprawności akumulacji ciepła w elementach pojemnościowych systemu ogrzewania powinny zostać przyjęte zgodnie z tabelą numer 8 rozporządzenia. Parametry systemu ogrzewania dla zasobnika ciepła w systemie ogrzewania o parametrach 70/55°C w przestrzeni: a) ogrzewanej - 0,93, b) nieogrzewanej - 0,90; dla zasobnika ciepła w systemie ogrzewania o parametrach 55/45°C w przestrzeni: a) ogrzewanej- 0,95 b) nieogrzewanej 0,93; dla systemu ogrzewania bez zasobnika ciepła - 1,00 podczas gdy w ocenianym świadectwie skarżący przyjął Parametry systemu ogrzewania jako zasobnik 120 litrów - 1,00. Minister stwierdził, że zasobnik 120 litrów nie wskazuje jednoznacznie na parametry systemu ogrzewania (brak wskazania parametrów temperaturowych, jak również określenia umiejscowienia zasobnika). Jednocześnie skarżący w ocenianym świadectwie, wskazał wartość średniej sezonowej sprawności akumulacji ciepła w elementach pojemnościowych systemu ogrzewania na poziomie 1,00 (100%). Wartość taka jest możliwa jedynie dla systemu ogrzewania bez zasobnika ciepła, co stanowi, zdaniem organu, rażący i oczywisty błąd merytoryczny. Następnie organ przestawił wartości Systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej, zgodnie z tabelą numer 9 rozporządzenia - Wartości średniej rocznej sprawności wytwarzania ciepła z nośnika energii lub energii dostarczanych do źródła ciepła dla rodzaj źródła ciepła - kotły kondensacyjne, opalane gazem ziemnym lub olejem opałowym lekkim o mocy do 50 kW - 0,85, podczas gdy w ocenianym świadectwie skarżący przyjął: rodzaj źródła ciepła - piec gazowy dwufunkcyjny [...] o mocy 22 kW - 1,00. Zdaniem organu przyjęcie zawyżonej o 15% sprawności jest rażącym i oczywistym błędem merytorycznym. Wartość średniej rocznej sprawności przesyłu ciepła ze źródła ciepła do zaworów czerpalnych w przypadku ocenianego świadectwa wynosi 1,00 (100%). Osiągnięcie takiej sprawności jest możliwe jedynie w sytuacji podgrzewania wody bezpośrednio przy punktach poboru, co przy stosowaniu, jak określił to w świadectwie skarżącego, pieca gazowego dwufunkcyjnego, jest wykluczone. Powyższe oznacza zawyżenie średniej rocznej sprawności, w zależności od rodzaju faktycznego systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej od 15% do 40 %. Wartość średniej rocznej sprawności akumulacji ciepła w elementach pojemnościowych systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej winna być określona zgodnie z tabelą numer 14 rozporządzenia. Zasobnik ciepłej wody użytkowej w systemie przygotowania ciepłej wody użytkowej, wyprodukowany: a) przed 1995 r. – 0,60; b) w latach 1995-2000 – 0,65; c) w latach 2001-2005 – 0,80; d) po 2005 r. - 0,85. System przygotowania ciepłej wody użytkowej bez zasobnika ciepłej wody użytkowej - 1,00, podczas gdy w ocenianym świadectwie skarżący przyjął: Zasobnik ciepłej wody użytkowej w systemie przygotowania ciepłej wody użytkowej zasobnik 120 litrów - 1,00. Zdaniem organu opis zastosowany przez skarżącego tj. zasobnik 120 litrów nie wskazuje jednoznacznie na parametry zasobnika ciepłej wody użytkowej (brak wskazania jedynego istotnego w tym zakresie parametru tj. daty produkcji zasobnika). Jednocześnie skarżący w ocenianym świadectwie, wskazuje wartość średniej rocznej sprawności akumulacji ciepła w elementach pojemnościowych systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej na poziomie 1,00 (100%). Wartość taka jest możliwa, zdaniem oraganu, jedynie dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej bez zasobnika ciepłej wody użytkowej, co stanowi rażący i oczywisty błąd merytoryczny.  Organ wskazał, iż skarżący w pozycji Podstawowe parametry techniczno-użytkowe budynku, w części dotyczącej systemu wbudowanej instalacji oświetlenia jako opis tegoż systemu wskazał przewodowy, co jest niezgodne z załącznikiem nr 1 pkt 7.1.4 rozporządzenia. Ponadto organ zauważył, iż w pozycji Zalecenia dotyczące opłacalnej ekonomicznie i wykonalnej technicznie poprawy charakterystyki energetycznej budynku, w zakresie innych uwag dotyczących źródła szczegółowych informacji na temat opłacalności ekonomicznej zaleceń zawartych w świadectwie oraz informacji dotyczących działań, jakie należy podjąć w celu ich wypełnienia, zostało zamieszczone sformułowanie "Szczegółowych informacji poprawy charakterystyki energetycznej budynku można otrzymać w Ministerstwie Infrastruktury w Warszawie, w celu wypełnienia zaleceń", podczas gdy urząd ten nie jest właściwy w zakresie udzielania szczegółowych informacji na temat poprawy charakterystyki energetycznej indywidualnych budynków jak również na temat wypełnienia zaleceń. Jednocześnie wątpliwość organu wzbudziło porównanie wartości liczbowej powierzchni pomieszczeń o regulowanej temperaturze powietrza Af równej 128.8 m2 z wartością liczbową kubatury budynku o regulowanej temperaturze powietrza równej 601,5 m3. Zdaniem organu, porównanie tych jednoznacznie powiązanych wartości wskazuje na średnią wysokość pomieszczeń o regulowanej temperaturze powietrza (skarżący wskazał powierzchnię 128,8 m2 jako powierzchnię mieszkalną) na niemalże 4,70 metra, wysokości niewystępującej w tradycyjnym budownictwie jednorodzinnym. Organ podkreślił, że wyżej wymienione błędy, mają charakter rażących i oczywistych, tym samym mogą stanowić podstawę do wydania decyzji o wykreśleniu osoby sporządzającej świadectwo, z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił organowi brak przeprowadzania szkoleń w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Nie zgodził się z zarzutem, iż nie przechowywał danych albowiem miał wszystko zapisane na twardym dysku komputera lecz po latach pracy jego komputer został zawirusowany i doszło do utraty danych. Skarżący wskazał, że była to sytuacja, na którą nie miał żadnego wpływu a ustawa nie określa szczegółowo w jaki sposób mają być przechowywane dane, jak również takiego pouczenia ze strony organu nie uzyskał. Zarzucił organowi naruszenie art. 10 k.p.a, w jego ocenie, w wezwaniach organ nie zawierał pouczeń, informacji o sprawie, dlatego też nie mógł odnieść się do stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a to w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy wcześniejsza decyzja organu naczelnego z dnia [...] maja 2016 r. nie naruszają prawa. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ naczelny prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200 ze zm.). Sąd stwierdza, że Minister wykazał, że w badanej charakterystyce energetycznej sporządzonej przez skarżącego w pozycji Ocena charakterystyki energetycznej budynku, występują błędy dotyczące wartości wskaźników zapotrzebowania na energię (użytkową, końcową oraz pierwotną). Wartości wskazane w weryfikowanym świadectwie wyraźnie odbiegają od wartości, jakie powinny być otrzymane na podstawie pozostałych danych zawartych w świadectwie. Minister zasadnie uznał także, iż w pozycji Obliczeniowa roczna ilość zużywanego nośnika energii lub energii przez budynek, błędnie uwzględniono system wbudowanej instalacji oświetlenia. Pkt 7.1.4 załącznika nr 1 do rozporządzenia stanowi, że rocznego zapotrzebowania na energię końcową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu wbudowanej instalacji oświetlenia nie wyznacza się dla budynków mieszkalnych i lokali mieszkalnych. Uwzględnienie tegoż systemu, Minister prawidłowo uznał za rażący i oczywisty błąd merytoryczny. Sąd zauważa także, że w toku postępowania administracyjnego wykazano, że w pozycji Przegrody budynku, nieprawidłowo wskazano wymagane wartości współczynników przenikania ciepła przegród U, które powinny odpowiadać wartościom określonym w załączniku nr 2 w pkt 1.1 oraz 1.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) na dzień sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej. Wartości dotyczące drzwi zewnętrznych, okna zewnętrznego i drzwi balkonowych, stropu międzykondygnacyjnego oraz ściany zewnętrznej nie odpowiadają żadnej wartości wymaganej wyszczególnionej w rozporządzeniu dla tych przegród. Minister stwierdził, że wymagane współczynniki przenikania ciepła przegród UC(max) nie zostały przyjęte zgodnie z pkt 1.1 i 1.2 załącznika nr 2 do powyższego rozporządzenia. Wskazać także wypada, że organ zbadał również wartości systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej, zgodnie z tabelą numer 9 rozporządzenia - Wartości średniej rocznej sprawności wytwarzania ciepła z nośnika energii lub energii dostarczanych do źródła ciepła dla rodzaj źródła ciepła - kotły kondensacyjne, opalane gazem ziemnym lub olejem opałowym lekkim o mocy do 50 kW - 0,85, podczas gdy w ocenianym świadectwie skarżący przyjął: rodzaj źródła ciepła - piec gazowy dwufunkcyjny [...] o mocy 22 kW -1,00. Zdaniem organu przyjęcie zawyżonej o 15% sprawności jest rażącym i oczywistym błędem merytorycznym. Wartość średniej rocznej sprawności przesyłu ciepła ze źródła ciepła do zaworów czerpalnych w przypadku ocenianego świadectwa wynosi 1,00 (100%). Osiągnięcie takiej sprawności jest możliwe jedynie w sytuacji podgrzewania wody bezpośrednio przy punktach poboru, co przy stosowaniu, jak określił to w świadectwie skarżącego, pieca gazowego dwufunkcyjnego, jest wykluczone. Powyższe oznacza zawyżenie średniej rocznej sprawności, w zależności od rodzaju faktycznego systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej od 15% do 40 %. Zdaniem Sądu organ wykazał, iż w sporządzonych przez skarżącego świadectwach charakterystyki energetycznej budynku stwierdzono rażące i oczywiste błędy, co samo w sobie było wystarczającą przesłanką do wykreślenia skarżącego z wykazu. Sąd pragnie ponadto podkreślić, że w niniejszej sprawie skarżący nie spełnił obowiązku, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. przechowywania dokumentów lub ich kopii i danych, na podstawie, których zostało sporządzone świadectwo charakterystyki energetycznej, przez okres ważności tego świadectwa, a także do udostępnienia tych dokumentów lub danych na żądanie ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w przypadku, o którym mowa w art. 36 ustawy. Sąd stwierdza, że powyższe uchybienie nie może być skutecznie usprawiedliwione przez skarżącego awarią (zainfekowaniem) jego komputera. Osoba sporządzająca charakterystyki energetyczne ma obowiązek przechowywania danych w taki sposób aby było one dostępne w czasie kontroli prowadzonej przez uprawniony organ. W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego stanowi jedynie polemikę z oceną dokonaną przez organy administracji – jednak, zdaniem Sądu, jej skutecznie nie podważa w sposób, który uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia i zrobił to w sposób prawidłowy. Zaskarżonej decyzji nie można także zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem orzekający w sprawie organ naczelny prawidłowo zbadał sprawę i uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie. Brak jest więc usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń i przeprowadzania nowych dowodów. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że stanowisko orzekających organów jest odmienne od stanowiska strony skarżącej, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.