VI SA/Wa 2031/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 20015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – L. Z., kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Skarżący – L. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie oraz prawem przewidzianym trybie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarządzeniami z 12 sierpnia 2015 r. skarżący został wezwany, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi do: 1. uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych (k. 11 i 12 akt); 2. podpisania skargi (k. 1 i 13 akt). Wezwania zostały doręczone skarżącemu na adres wskazany w skardze dnia 15 września 2015 r. (z.p.o. k. 14 akt). Dnia 22 września 2015 r. skarżący dokonał na konto Sądu wpłaty w kwocie 100 złotych (k. 15 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu. Jak wynika ze sprawy skarżący dnia 15 września 2015 r. został skutecznie wezwany zarówno do uiszczenia wpisu, jak i do uzupełnienia braku formalnego skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu i podpisania skargi był 22 września 2015 r. (wtorek). Sąd stwierdza, że skarżący w powyższym terminie uiścił właściwy wpis od skargi, ale nie podpisał skargi. Jednocześnie Sąd ustalił, że także załączony do skargi jej odpis nie został podpisany, zatem nie było możliwości nie zastosowania w niniejszej sprawie rygoru przewidzianego w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.