VI SA/Wa 2032/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę P. z siedzibą w W. (dalej jako: Spółka, strona, skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwany dalej Prezesem UKE) z [...] września 2009 r. nr [...], który rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] lipca 2009 r., nr [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nr [...] z [...] lipca 2009 r., odmawiającej stronie ograniczenia, do dnia [...] września 2009 r., obowiązku wykonywania uprawnień abonentów ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz uprawnień użytkowników końcowych usługi przepłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, według zasad określonych odpowiednio w § 6 i § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 97 poz. 810), zwanego dalej "Rozporządzeniem". Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 i art. 127 § 3, art. 144 i art. 108 § 2 w związku z art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), oraz w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), zwanej dalej "Pt" Podstawę faktyczną zaskarżonego postanowienia stanowiły następujące ustalenia: Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. skarżąca, powołując się na art. 74 ust. 2 Pt, wniosła o czasowe zawieszenie obowiązku wykonywania uprawnień użytkowników końcowych (tj. abonentów i użytkowników końcowych usługi przepłaconej), wynikającego z art. 71 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 71 a Pt, do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru: 1) w odniesieniu do abonentów (tj. podmiotów, z którymi P. zawarł na piśmie umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych lub którzy wnioskują o zawarcie takiej umowy z P.) - według zasad określonych w § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 97 poz. 810), zwanego dalej "Rozporządzeniem"; 2) w odniesieniu do użytkowników końcowych usług przedpłaconych - według zasad określonych w § 7 Rozporządzenia (tj. w terminie innym niż 7 dni od daty zgłoszenia żądania klienta). Wniosek o zawieszenie do dnia [...] września 2009 r. zmian w zasadach przenoszenia numerów, wprowadzonych nowymi przepisami w dniu [...] lipca 2009 r. uzasadniała brakiem niezbędnych zmian w treści umów zawartych ze wszystkimi operatorami ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych, działającymi na terenie RP (a także z dostawcami usług telekomunikacyjnych świadczonych z wykorzystaniem takich sieci - operatorami MVNO), na podstawie których realizowana jest usługa przeniesienia numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług oraz koniecznością zapewnienia bezpiecznego realizowania uprawnień klientów w toku świadczonych usług telekomunikacyjnych. Podnosiła, że wejście w życie z dniem 6 lipca 2009 r. ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 816), zwanej dalej "nowelizacją Pt" oraz Rozporządzenia spowodowało, że dostawcy usług telekomunikacyjnych na wyraźne żądanie klienta korzystającego z usług na podstawie umowy zawartej na piśmie, będą zobowiązani do przeniesienia przydzielonego klientowi numeru, do sieci nowego dostawcy usług, nie później niż w terminie 1 dnia roboczego (§6 ust. 7 lit. a Rozporządzenia), co związane jest z dodanym, ustawową nowelizacją Prawa telekomunikacyjnego - art. 71 a. Żądanie przeniesienia przydzielonego numeru użytkownikowi usługi przedpłaconej, na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia, powinno zostać zrealizowane w ciągu jednego dnia roboczego od wystąpienia z takim żądaniem. Spółka wskazała, że zmiany wprowadzone nowelizacją Pt oraz wejście w życie Rozporządzenia, których skutkiem jest w szczególności wprowadzenie obowiązku realizacji przeniesienia przydzielonego numeru w terminie 1-go dnia roboczego oraz wymóg, aby komunikacja między dotychczasowym, a nowym dostawcą usług odbywała się wyłącznie w formie elektronicznej wymiany danych i w sposób zabezpieczony przed dostępem osób nieuprawnionych powoduje, że dotychczasowe porozumienia międzyoperatorskie, które przewidują współpracę zapewniającą realizację procesu przenoszenia numerów według zasad określonych w dotychczasowym stanie prawnym nie umożliwiają obsługi procesu przenoszenia numerów w takim trybie, jak określa to Rozporządzenie. Wymagają bowiem od każdego z dostawców usług działającego na rynku telekomunikacyjnym przeprowadzenia negocjacji, podpisania - w większości przypadków - aneksów do bilateralnych porozumień w zakresie MNP, a w konsekwencji - dokonania przekształceń organizacyjnych i ewentualnie technologicznych, aby założenia znowelizowanych aktów mogły być realizowane w sposób bezpieczny dla klientów, gwarantujący wykonanie usługi MNP i następnie świadczenie usług telekomunikacyjnych z wykorzystaniem przeniesionego numeru telefonicznego. Prezes UKE, po rozpatrzeniu wniosku decyzją Nr [...] z [...] lipca 2009 r. odmówił P. ograniczenia, do dnia [...] września 2009 r., obowiązku wykonywania uprawnień abonentów ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz uprawnień użytkowników końcowych usługi przepłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej, do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, według zasad określonych odpowiednio w § 6 i § 7 Rozporządzenia pomiędzy spółką a wymienionymi w decyzji czternastoma innymi dostawcami usług (tj. z wszystkimi podmiotami, z którymi dotychczas realizował świadczenie usługi MNP). Odmowę uwzględnienia wniosku uzasadnił tym, że ani przepisy Rozporządzenia ani przepisy Pt, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, nie implikują konieczności dokonania zmian w sieci telekomunikacyjnej operatora, tym samym nie zmieniła się dotychczasowa zdolność sieci do realizacji procesu przenoszenia numerów. Zmiana przepisów prawa w zakresie czasu realizacji procesu przenoszenia numerów jest obojętna dla oceny możliwości technicznych sieci w zakresie realizacji ww. uprawnienia abonentów. Nie powoduje bowiem zwiększenia wymagań technicznych wobec sieci telekomunikacyjnej, ani też nie nakładają na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązków, których realizacja wykraczałaby poza aktualne możliwości techniczne sieci. Nie została spełniona przesłanka z art. 74 ust. 2 Pt, tj. wystąpienia braku możliwości technicznych sieci, w sytuacji gdy proces przeniesienia numeru w sieciach ruchomych był dotychczas realizowany, a zatem sieć telekomunikacyjna P. jest w stanie umożliwiającym realizację uprawnień abonentów w zakresie przenoszenia numerów. Jednocześnie, z tą samą datą, Prezes UKE wydał postanowienie Nr [...] nadające ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając je w odniesieniu do podstawy prawnej rozstrzygnięcia - art. 108 § 1 k.p.a., wskazał, że skutki jakie za sobą niesie wydanie decyzji z [...] lipca 2009 r. Nr [...] mają istotne znaczenie dla interesu społecznego, co powoduje, iż koniecznym było zapewnienie jej natychmiastowej wykonalności. Wskazał, że w niniejszej sprawie interes społeczny wyraża się w dążeniu do zapewnienia abonentom, będącym stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej lub użytkownikom końcowym usługi przedpłaconej żądającym przy zmianie dostawcy usług przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci operatora - możliwości realizacji przysługujących im uprawnień do przeniesienia przydzielonego numeru według zasad określonych przepisami Pt oraz Rozporządzenia. Interes społeczny wyraża się również w dążeniu do zapewnienia wszystkim mieszkańcom, niezależnie od miejsca zamieszkania oraz statusu zawodowego, społecznego i majątkowego, dostępu do podstawowych usług telekomunikacyjnych na przystępnych warunkach, a także w stopniowym, ale konsekwentnym zapewnieniu mechanizmów pozwalających na ukierunkowanie rozwoju rynku i istniejącej na nim konkurencji oraz ich dostosowywanie do zmieniających się warunków. Podkreślił, że przewlekanie procesów dostosowawczych na rynku utrudnia, a wręcz uniemożliwia osiągniecie zamierzonych celów - czyli realnej konkurencji. Ponadto, realizacja uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie dostawcy usług korzystnie wpływa również na skuteczną konkurencję na rynku telekomunikacyjnym i w konsekwencji przyczyni się do zmaksymalizowania korzyści dla użytkowników końcowych, poprzez obniżanie cen i zwiększanie jakości usług, co będzie spowodowane zabieganiem o użytkownika przez konkurujących ze sobą przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Prezes UKE podkreślił, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności oznacza także, że na P. ciąży obowiązek realizowania uprawnień abonentów i użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w sposób określony w Rozporządzeniu. Niezbędność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w tej sprawie oznacza, że w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw i obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji z [...] lipca 2009 r., ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. (zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 19 lutego 1998 r. sygn. akt V SA 686/97). Uzasadniając ten ostatni argument Prezes UKE stwierdził, że zwłoka w realizacji uprawnień abonentów i użytkowników końcowych usługi przepłaconej w sposób określony w § 6 i § 7 Rozporządzenia skutkowałaby naruszeniem gwarantowanych przepisami prawa uprawnień w sytuacji, w której nie istnieją żadne określone przepisami prawa okoliczności usprawiedliwiające brak wykonywania ustawowych obowiązków przez P., co zostało wyraźnie wskazane w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...]. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: art. 108 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że niezbędne jest nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na potrzebę ochrony "interesu społecznego", w sytuacji gdy organ nie wykazał dostatecznie istnienia takiego interesu, art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, której charakter prawny sprawia, że nie może ona podlegać egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że możliwość nadawania decyzjom administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter szczególny, ponieważ "przełamuje" ogólną zasadę postępowania administracyjnego - zasadę "zawieszenia" wykonania decyzji w okresie, gdy stronie przysługuje termin do wniesienia środka odwoławczego, a po skutecznym wniesieniu tego środka, do momentu jego rozpatrzenia (art. 130 § 1 - 2 k.p.a.). Powołując się na zamknięty katalog przesłanek wymieniony w art. 108 § 1 k.p.a., uzasadniający nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, które muszą być poddawane ścisłej wykładni, a w tym nieostry charakter pojęcia "interesu społecznego" wskazała na potrzebę szczególnie precyzyjnego i przekonującego uzasadnienia jego rozumienia w konkretnej sprawie, czego brak zarzuciła. Jej zdaniem, postanowienie nie spełnia kryteriów dopuszczalności nadania decyzji administracyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności w warunkach przesłanki "interesu społecznego". Na tę okoliczność przywołała orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które jej zdaniem wyjaśniają te kryteria. Zarzuciła brak w uzasadnieniu dowodów na to, że realizacja uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie dostawcy usług korzystnie wpływa również na skuteczną konkurencję na rynku telekomunikacyjnym. Podważała zatem istnienie interesu społecznego w nadaniu trybu natychmiastowej wykonalności decyzji dla osiągnięcia realnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Podniosła, że organ w ramach "interesu społecznego" wykracza poza uznanie administracyjne, zarzuciła dowolność postanowieniu, które nie jest odpowiednim forum dla wskazywania spółce zakresu ciążących na niej ustawowych obowiązków. Uznała, że skoro racjonalny ustawodawca założył w art. 74 ust. 2 Pt możliwość zawieszenia lub ograniczenia obowiązków będących przedmiotem rozpoznania decyzji oznacza to, że nie istnieje konieczność, w każdych okolicznościach, bezwzględnego i natychmiastowego wdrażania realizacji obowiązków. Skoro więc sam ustawodawca nie widzi w instytucji przewidzianej w art. 74 ust. 2 Pt zagrożenia w postaci wyłączenia konkurencji na rynku telekomunikacyjnym, to dopatrywanie się takiego zjawiska przez Prezesa UKE wykracza poza zakres uznania administracyjnego. Zarzuciła niewyjaśnienie pojęcia "mieszkańców" i jego relacji do będącego przedmiotem postępowania przenoszenia numerów niegeograficznych. Podważała twierdzenie organu, że brak nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności naruszałby interesy "mieszkańców", skoro użytkownik końcowy posiada już dostęp do podstawowych usług telekomunikacyjnych i są mu świadczone. Zarzuciła, że postanowienie, nie zawiera analizy wpływu czasowego zawieszenia realizacji uprawnień użytkowników końcowych (czego dotyczyła decyzja) na funkcjonowanie skutecznej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Dodatkowo, zdaniem P., rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany jedynie decyzjom nadającym uprawnienia i decyzjom nakładającym obowiązki. Skoro decyzja Prezesa UKE nr [...] odmawia nadania uprawnień, to postanowienie o nadaniu jej trybu natychmiastowej wykonalności było niewykonalne w dniu jego wydania. Jego niewykonalność ma charakter trwały i zastosowanie ma art. 156 ust. 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., który nakazuje stwierdzenie nieważności postanowienia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes UKE utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, w szczególności wskazał na § 6 ust. 12 Rozporządzenia stanowiący, że jeżeli w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, toczy się postępowanie w celu wydania decyzji Prezesa UKE w przedmiocie zawieszenia uprawnienia, o którym mowa w art. 71 Pt, nowy dostawca wstrzymuje rozpatrzenie wniosku i niezwłocznie zawiadamia w formie pisemnej abonenta o powyższej okoliczności. Zatem z przepisu tego wynika, że od chwili złożenia przez P. wniosku o czasowe zawieszenie stosowania przez niego nowych regulacji dotyczących przenoszenia numerów - nie stosuje się do niego tych regulacji do czasu zakończenia postępowania, a w przypadku decyzji pozytywnej - do terminu wskazanego w takiej decyzji. Wskazywał, że postępowanie wszczęte z wniosku P. złożonego na podstawie art. 74 ust. 2 Pt mogłoby być długotrwale i w okresie jego trwania P. mógłby korzystać z nieuzasadnionego żadnymi przesłankami, co zostało wykazane w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r., uprawnienia do niezrealizowania praw abonentów w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru. Wskazał, iż decyzja odmawiająca powoduje de facto, obowiązek realizacji przez P. obowiązków wynikających z art. 71 Pt dotyczących przenoszenia numerów. Podniósł, że wykonanie obowiązków realizowania uprawnień abonentów ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz uprawnień użytkowników końcowych usługi przepłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, podlega środkom egzekucji administracyjnej w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1986 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229. poz. 1954 z późn. zm.). Zarzut w powyższym zakresie uznał za nietrafiony. Przytoczenie przepisów dotyczących obu sieci telefonii ruchomej i stacjonarnej uzasadnił potrzebą wykazania, że obowiązek przenoszenia numerów jest bardzo szeroki i dotyczy wszystkich sieci, co umacnia tezę o wadze społecznego interesu we wdrożeniu nowych przepisów dotyczących przenoszenia numerów. Celem postanowienia nie jest wskazanie stronie spoczywających na niej obowiązków w zakresie przenoszenia numerów. Na P. ciąży ustawowy obowiązek, o którym mowa w art. 71 Pt, a brak jego wypełniania z uwagi na § 6 ust. 12 Rozporządzenia powoduje stan niepewności, związany z brakiem realizacji uprawnień abonentów wynikających z art. 71, co nie służy również umacnianiu zaufania obywateli do Państwa. Prezes UKE ponownie wskazał, że miał na względzie zabezpieczenie interesu społecznego. W grupie, o której mowa w art. 108 § 1 k. p.a., wśród chronionych interesów mieści się interes społeczny, a jego znaczenie oraz okoliczności wskazują na realne zagrożenie nie wykonania przez P. ciążącego na nim obowiązku. Uznał konieczność przedłożenia w tym wypadku interesu społecznego nad interes indywidualny strony. Zaznaczył, że prezentowane przez P. rozumienie dostępu do usług telekomunikacyjnych miało miejsce we wczesnej, monopolistycznej fazie telekomunikacji. Obecnie dostęp do usług telekomunikacyjnych rozumiany jest znacznie szerzej, jako możliwość wyboru usługi, dostawcy usług z uwzględnieniem możliwości łatwego reagowania na pojawiające się korzystne oferty rynkowe. Łatwość dokonania zmiany dostawcy usług bez takich niedogodności jakie niesie ze sobą zmiana numeru telefonu, tworzy całkiem nowy układ na rynku, umacniając pozycję klienta i zmusza dostawcę usług o zabieganie także już o pozyskanego klienta. Nowe zasady przenoszenia numerów stanowią zdecydowany odwrót od wcześniejszych, niekorzystnych dla konsumentów rozwiązań. Przywiązywały one wówczas użytkownika do dostawcy usługi, gdyż rozwiązanie umowy z dotychczasowym dostawcą usługi, niezbędne przed zawarciem usługi z nowym dostawcą, następowało po okresie wypowiedzenia, który w większości przypadków trwał powyżej jednego miesiąca. Ponadto, aby doszło do złożenia wniosku o rozwiązanie dotychczasowej umowy klient musiał oczekiwać kilka tygodni. Taka sytuacja prowadziła często do rezygnacji z przeniesienia numeru. Wśród użytkowników narastało niezadowolenie związane z niemożnością korzystania z pojawiających się na rynku okazji do wyboru korzystniejszej oferty. Dopiero wejście w życie art. 71 a) Pt umożliwiające, w przypadku przeniesienia numeru, natychmiastowe rozwiązanie dotychczasowej umowy, jak i wprowadzenie opartych na tym przepisie nowych zasad przenoszenia numerów, wyszło naprzeciw oczekiwaniom użytkowników. Prezes UKE wskazał, iż z wejściem w życie przepisów wprowadzających nowe, prokonsumenckie zasady przenoszenia numerów, oczekiwano znaczących ruchów użytkowników pomiędzy dostawcami usług. Także dostawcy usług przygotowywali się na możliwość skorzystania z determinacji użytkowników do zmian. Na tak bardzo dynamicznym rynku usług jakim jest rynek telefonii ruchomej oczekiwano, że pierwszy okres po wejściu w życie nowych rozwiązań przyniesie największe, korzystne dla konkurencyjności zmiany. Przywrócenie udziału w tym procesie największego operatora telefonii ruchomej w Polsce, zdaniem Prezesa UKE, uzasadnia nadanie trybu natychmiastowej wykonalności decyzji odmawiającej zawieszenia stosowania nowych zasad przenoszenia numerów. Odnosząc się do zarzutu wykroczenia poza zakres uznania administracyjnego, wskazał na przepis art. 108 k.p.a. stanowiący o tym, że decyzji "może być nadany" rygor. Wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzygał w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie był dowolny, wynikał z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Prezes UKE wskazał, iż zostały spełnione przesłanki z art. 108 k.p.a. uprawniające go do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Powołał się na stanowisko doktryny, iż ocena, czy istnieją przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności należy do organu, który wydał decyzję. Jednakże gdy stwierdzi, że istnieją przesłanki określone w art. 108 § 1, wówczas obowiązany jest nadać decyzji ww. rygor Nie zgodził się również z zarzutem P., iż postanowienie było niewykonalne w dniu jego wydania, że ma ono charakter trwały. Podniósł, że niewykonalność może mieć charakter faktyczny lub prawny. W pierwszym wypadku nie ma możliwości technicznych, w drugim zaś - istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w postanowieniu. Uznał, iż w przedmiotowej sprawie, nie istnieje przeszkoda niewykonalności o charakterze prawnym ani też faktycznym. Możliwość wydania postanowienia w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest unormowana w art. 108 § 2 k.p.a., a więc jest dopuszczalna z mocy przepisu prawa. Zarzut wydania postanowienia w warunkach rażącego naruszenia prawa wymagającego uchylenia postanowienia uznał za bezzasadny. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] lipca 2009 roku, nr [...] oraz zwrot kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła: naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Prezesa UKE z [...] lipca 2009 roku, nr [...] /dalej jako "Decyzja"/, której charakter prawny sprawia, że nie może ona podlegać egzekucji administracyjnej, naruszenie art. 123 § 2 k.p.a., w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., i art. 144 k.p.a.,, poprzez nierozpatrzenie ponownie kwestii objętej postanowieniem Prezesa UKE z [...] lipca 2009 r., tj. zasadności nadania Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o przesłankę ochrony interesu społecznego, naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że niezbędne jest nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na potrzebę ochrony "interesu społecznego", w sytuacji gdy brak było okoliczności, które uzasadniałyby istnienie takiego interesu, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 126 k.p.a., w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez wydanie Postanowienia zawierającego powierzchowne i pozorne uzasadnienie rozstrzygnięcia, co narusza obowiązek wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi Prezes UKE kierował się, załatwiając sprawę, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia Postanowienia na twierdzeniach odnoszących się do nie udowodnionych okoliczności faktycznych. Skarżąca zarzuciła bezzasadność argumentu, że postępowanie wszczęte z jej wniosku mogłoby być długotrwałe, skoro już trzy dni po złożeniu tego wniosku ([...] lipca 2009 r.) Prezes UKE wezwał ją w terminie 7 dni do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto w aktach sprawy nie zostały zebrane żadne materiały poza samym wnioskiem P. Za istotne uznała, że od chwili złożenia wniosku przewidzianego w art. 74 ust. 2 Pt, do momentu doręczenia wnioskodawcy rozstrzygnięcia, z mocy prawa (§ 6 ust. 12 Rozporządzenia) przedsiębiorca miał obowiązek wstrzymania rozpatrzenia wniosków użytkowników końcowych o realizację usługi MNP. Podniosła, że [...] lipca 2009 r. Prezes UKE wydał decyzję administracyjną odmawiając uwzględnienia jej wniosku z [...] lipca 2009 r. (wniosku MNP), a w dniu [...] sierpnia 2009 r. zaczęła świadczyć usługę MNP zgodnie z wymogami Rozporządzenia. Prezes UKE ponownie rozpatrując sprawę, nie dokonał rzeczowej analizy zarzutów spółki wobec postanowienia z [...] lipca 2009 roku, uzasadnił rozstrzygnięcie w sposób lapidarny i zaniechał rzeczowej polemiki z zarzutami. Skarżąca powtórzyła uwagi zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że organ nie odniósł się do nich w sposób rzeczowy Dodatkowo podniosła, że wykładnia literalna art. 108 § i k.p.a. może pozornie wskazywać, że każda decyzja administracyjna, od której służy odwołanie, może zostać opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Nadanie decyzji rygoru oznacza, że strona musi ją wykonać. Decyzjami "nie egzekwowalnymi" są akty administracyjne wydane na wniosek strony, w których organ odmawia przyznania stronie żądanego przez nią uprawnienia i egzekucja takiego rodzaju decyzji nie jest dopuszczalna. Jeżeli organ odmawia przyznania stronie uprawnienia, to wnoszący o nie podmiot znajduje się w takiej samej sytuacji prawnej, jak przed złożeniem wniosku. Skarżąca wskazała, że z przepisu art. 74 ust. 2 Pt, stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania Decyzji wynika, że decyzja w przedmiocie ograniczenia lub zawieszenia obowiązku realizacji uprawnień użytkownika końcowego, o których mowa w art. 69-72 Pt, dotyczy przyznania operatorowi lub dostawcy usług telekomunikacyjnych, na jego wniosek, określonego uprawnienia. Jej przedmiotem nie może stać się nałożenie obowiązku. Decyzja Prezesa UKE z [...] lipca 2009 r. nie nałożyła żadnego obowiązku, a jedynie odmówiła jego zawieszenia. Zatem obowiązek realizacji uprawnień użytkownika końcowego zawartych w art. 69-72 Pt istnieje niezależnie od woli Prezesa UKE. Postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności Decyzji jest bezprzedmiotowe, ponieważ zmierza do "rozstrzygania" kwestii, która została uregulowana bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, a nadto Decyzja odmawiająca przyznania spółce prawa jest "niewykonalna". Zarzuca, ze organ w uzasadnieniu Postanowienia w ogóle "nie zauważa" przytoczonego również w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy fragmentu wyroku WSA, a jego merytoryczne stanowisko, które powinno uwzględniać uwagi zgłoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zajęło jedynie kilka akapitów. Wskazuje na przykład "uchylania się" organu od polemiki ze skarżącą poprzez brak odniesienia do ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2007 r., kluczowego dla argumentacji spółki zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jej zdaniem, organ w ogóle nie zajął stanowiska w uzasadnieniu odnośnie argumentów zamieszczonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnośnie niezbędności nadania klauzuli, o której mowa w cytowanym przez skarżącą wyroku NSA z dnia 30 czerwca 2006 r., który z interesów społecznych stanowił podstawę nadania Decyzji rygoru, jak i sprzeczności pomiędzy nadaniem Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a znajdującym się w uzasadnieniu postanowienia z [...] lipca 2009 r. twierdzeniem Prezesa UKE, że wydanie postanowienia służy "stopniowemu, ale konsekwentnemu zapewnieniu mechanizmów pozwalających na ukierunkowanie rozwoju rynku i istniejącej na nim konkurencji (..)".Zarzuciła, że organ ponownie powierzchownie rozpatrzył wąski wycinek sprawy. Skarżąca podnosiła, że nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o przesłankę ochrony "interesu społecznego" nie zostało wykazane. Nie zgodziła się z poglądem, że dostawcy usług muszą podejmować próby realizowania usługi MNP, nawet jeśli mają uzasadnione podstawy do obaw, że proces ich realizacji nie będzie następował zgodnie z wymaganiami określonymi prawem (system elektronicznej wymiany danych). Cytując § 6 ust. 12 Rozporządzenia wskazywała, że nie było zamierzeniem prawodawcy, aby usługa MNP miała być bezwzględnie realizowana, pomimo braku technicznych możliwości do jej świadczenia zgodnie z wszystkimi wymaganiami stawianymi przez Rozporządzenie. Wstrzymanie rozpatrzenia wniosków użytkowników końcowych nie służy wspieraniu interesów dostawców usług telekomunikacyjnych, ale ochronie użytkownika końcowego. Skoro prawodawca umieścił w Rozporządzeniu cytowany przepis, to uznał, że sprzeczna z interesem użytkownika końcowego jest realizacja usługi MNP obarczona nieprawidłowościami, np. świadczona przez migrację danych poza elektronicznym systemem wymiany danych lub w sposób, który nie spełnia wymogu zabezpieczenia danych przed dostępem osób nieuprawnionych. Oceniła, że celem prawodawcy było "wyważenie" proporcji pomiędzy interesem społecznym, a interesem dostawcy usług telekomunikacyjnych poprzez uznanie, iż dopóki nie istnieją warunki do całkowicie prawidłowej realizacji procesu MNP, należy wstrzymać jego wykonywanie poprzez wstrzymanie rozpatrzenia wniosku. Organ stara się "przełamać" ten cel, który przyświecał prawodawcy przy ustanawianiu normy zawartej w § 6 ust. 12 Rozporządzenia. Skarżąca zarzuciła, że organ ponownie rozpatrując sprawę, zobligowany do przekonującego zdefiniowania interesu społecznego, który uzasadniał nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz jego wykazanie w oparciu o dowody, którymi dysponuje nie wykonał powyższego. Polemika Prezesa UKE z zarzutami skarżącej dodatkowo "zaciemnia" obraz przesłanek, którymi kierował się organ, wydając zaskarżone postanowienie. Prezes UKE nie zdefiniował w sposób dostateczny, na potrzeby przedmiotowej sprawy, interesu społecznego, który miałby zostać "zabezpieczony" nadaniem Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ nie potrafił wskazać, jaka grupa społeczna miałaby zostać chroniona poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Prezes UKE wymienia w Postanowieniu trzy różne "grupy społeczne", które organ rzekomo chroni: "mieszkańców", konsumentów, użytkowników. Termin "mieszkańcy", stosowany dla określenia grupy społecznej w interesie której wydano postanowienie o nadaniu Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jest dla skarżącej enigmatyczny. Organ nie wyjaśnił, jak należy rozumieć ten termin, w jaki sposób "obszarowa" ochrona jest adekwatna wobec abonentów i użytkowników usług przedpłaconych w sieci ruchomej (sieci telefonii komórkowej). Zdaniem skarżącej, organ nie wyjaśnia, jak usługa przenoszenia numerów może wpływać na dostęp "mieszkańców" do usług telekomunikacyjnych. "Dostęp" jest pojęciem różnym zakresowo od terminu "możliwość wyboru". MNP jest procesem, który inicjuje osoba już posiadająca dostęp do usług telekomunikacyjnych, tyle że pragnąca zmienić dostawcę usług. W jej ocenie, również argumentacja odnosząca się do ochrony interesów konsumentów oraz "użytkowników" nie została przez organ rozwinięta w stopniu, który mógłby uzasadniać konieczność nadania Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Prezes UKE nie wskazuje ponad ogólne i abstrakcyjne stwierdzenia żadnych konkretnych związków pomiędzy nadaniem rygoru, a "interesem" konsumentów i użytkowników. Uzasadnia to zarzut, że Prezes UKE nie zdefiniował precyzyjnie "interesu społecznego" podlegającego ochronie oraz nie wykazał, jaki krąg podmiotów i w jaki sposób, miałby być chroniony na skutek wydania Postanowienia. Zarzuciła zatem wydanie postanowienia, którego uzasadnienie nie zawiera wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ ponownie rozpatrując sprawę (107 § 3 k.p.a.), opartego na nie udowodnionych okolicznościach faktycznych. "Interes społeczny" w rozumieniu art. 108 § 1 k.p.a. nie jest kategorią prawną, ale faktyczną, a jego istnienie należy w sprawie udowodnić. Prezes UKE ogranicza się do stwierdzeń formułowanych in abstracto i peroruje odnośnie zalet świadczenia na rzecz użytkowników końcowych usługi MNP, których sensu skarżąca nigdy nie podważała. Prezes UKE w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że decyzji I instancyjnej nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności wtedy, gdy niezbędnym z uwagi na ochronę dóbr prawnie chronionych wymienionych w art. 108 k.p.a. jest, aby decyzja nieostateczna stała się natychmiast wykonalna. Jest to odstępstwem od ustanowionej w kodeksie zasady, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu i że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Dodatkowym obwarowaniem wynikającym z treści tej normy jest, iż rygor natychmiastowej wykonalności może być nadawany tylko decyzji, od której służy odwołanie. Z przepisu § 6 ust. 12 Rozporządzenia wynika, że od chwili złożenia przez P. na podstawie art. 74 ust. 2 Pt wniosku o czasowe zawieszenie stosowania przez niego nowych regulacji dotyczących przenoszenia numerów, nowy dostawca usług wstrzymuje rozpatrzenie wniosku abonenta o przeniesienie numeru telefonu do tego dostawcy do czasu rozpatrzenia wniosku złożonego na podstawie art. 72 ust. 4 Pt. W przedmiotowej sprawie skutkuje to tym, iż w stosunku do P. nie obowiązywałyby regulacje dotyczące przenoszenia numerów do czasu zakończenia postępowania, a w przypadku decyzji pozytywnej do terminu wskazanego w takiej decyzji. Wskazał, że nie nadanie decyzji z [...] lipca 2009 r. rygoru natychmiastowej wykonalności skutkowałoby tym, iż na skarżącej do momentu, w którym decyzja odmawiająca zawieszenie obowiązku wykonywania uprawnień użytkowników końcowych stałaby się ostateczna, nie ciążyłyby obowiązki związane z przenoszeniem numerów wynikające z Pt oraz Rozporządzenia. Postępowanie wszczęte z wniosku złożonego na podstawie art. 74 ust. 2 Pt do czasu aż decyzja stałby się ostateczna mogłoby być długotrwale, a w okresie jego trwania P. mógłby korzystać z nieuzasadnionego uprawnienia do niezrealizowania praw abonentów w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru. Wbrew tezie stawianej przez P., że wydanie decyzji z [...] lipca 2009 r. nie skutkuje żadnymi obowiązkami po stronie skarżącej, z treści przetoczonego § 6 ust. 12 Rozporządzenia do czasu rozpatrzenia złożonego na podstawie art. 74 ust. 2 Pt wniosku, zawieszone są ciążące z mocy prawa na wnioskodawcy obowiązki, natomiast jego rozstrzygnięcie decyzją odmawiającą powoduje de facto obowiązek realizacji przez P. obowiązków wynikających z ar 71 Pt dotyczących przenoszenia numerów. Prezes UKE stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę rozważył oba podnoszone przez skarżącą zarzuty i przedstawił argumentację zarówno odnośnie niezbędności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny, jak i samej możliwości nadania takiego rygoru decyzji z [...] lipca 2009 r. W interesie społecznym jest, aby usługa MNP była realizowana zgodnie z Rozporządzeniem za pośrednictwem poprawnie funkcjonującego systemu wymiany danych, który spełnia wymóg zabezpieczenia danych przed dostępem osób nieuprawnionych. Za niesłuszne natomiast uznał twierdzenie skarżącej, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] lipca 2009 r. nie służy ochronie tak rozumianego interesu społecznego. Zgodnie z art. 74 ust. 2 Pt, jedynie wykazanie przez dostawcę usług zapewniających przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej lub operatora, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przełączenie do publicznej sieci telefonicznej, iż techniczne możliwości sieci nie pozwalają na realizacje uprawnień o których mowa w art. 69-72 Pt, może stanowić podstawę do wydania przez Prezesa UKE decyzji w sprawie zawieszenia uprawnień abonentów. Podkreślił, że to na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym ciąży obowiązek udowodnienia, iż techniczne możliwości sieci nie pozwalają na realizację uprawnienia do przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci innego operatora. Decyzja winna uwzględniać przede wszystkim, że to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości swojej sieci dla realizacji ww. uprawnień abonentów, zaś pochodną tego obowiązku jest prawo abonentów korzystania z tych uprawnień - gwarantowanych przepisami ustawy. Uprawnienia te należy traktować jako zasadę, zaś ich wyłączenie w drodze zawieszenia lub ograniczenia, jako okoliczność wyjątkową (...)" (Wyrok z dnia 19 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie VI SA/Wa 832/05). Powołał się na fakt, że Prezes UKE obowiązany jest do realizowania celów ustawy, zatem przy podejmowaniu przedmiotowej decyzji, powinien przede wszystkim kierować się jej ogólnymi celami, a w szczególności nakazem zapewnienia użytkownikom końcowym maksymalnych korzyści i wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji. Wykonywanie uprawnienia abonenta do przenoszenia numeru służy bowiem bezpośrednio realizacji wymienionych wyżej celów ustawowych. Fakt zmiany przepisów prawa, w zakresie sposobu realizacji procesu przenoszenia numerów (czasu jego realizacji), jest obojętny dla oceny możliwości technicznych sieci w zakresie realizacji ww. uprawnienia abonentów. Nie powoduje bowiem zwiększenia wymagań technicznych wobec sieci telekomunikacyjnej ani też, nie nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązków, których realizacja wykraczałaby poza aktualne możliwości techniczne sieci. Nie można zatem twierdzić, iż została spełniona przesłanka z art. 74 ust. 2 Pt, a więc wystąpił brak możliwości technicznych sieci. Wprowadzenie przepisu art. 74 ust. 2 Pt było konsekwencją faktu, iż w momencie wejścia w życie Pt (a więc w 2004 r.). nie wszystkie sieci telefoniczne spełniały warunki niezbędne do wykonywania uprawnień abonentów. Celem wprowadzenia przez Ustawodawcę tej regulacji, było zatem umożliwienie przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, których stan sieci nie umożliwiał realizacji nałożonych na nich obowiązków, zawieszenia nadanych przepisami Pt uprawnień abonentów, do czasu dostosowania sieci telekomunikacyjnej, a więc zwiększenia jej możliwości technicznych). Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż możliwości techniczne sieci P. pozwalały i pozwalają na realizację ww. uprawnienia abonenta, a zatem nie było konieczne dostosowanie sieci czy tez podejmowanie działań w celu zwiększenia możliwości technicznych sieci P. Podnoszone we wniosku takie okoliczności jak konieczność wprowadzenia lub zmodyfikowanie dotychczasowego modelu współpracy międzyoperatorskiej w procesie MNP, dokonanie odpowiednich zmian wewnątrz przedsiębiorstwa oraz konieczność renegocjowania porozumień dostawców usług w zakresie MNP, nie świadczą o braku możliwości technicznych sieci, lecz wskazują na konieczność podjęcia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, działań natury technicznej i organizacyjnej wynikających z eksploatacji sieci telekomunikacyjnej, a mających na celu zapewnienie prawidłowej realizacji, nałożonych na Skarżącą obowiązków Przede wszystkim Prezes UKE uznał, iż w interesie społecznym leży "łatwość dokonania zmiany dostawcy usług bez takich niedogodności jakie niesie za sobą zamiana numeru telefonu". Uznał za zupełnie niezrozumiałe i nieuzasadnione twierdzenie skarżącej, iż Prezes UKE nie wyjaśnił w sposób dostateczny dlaczego z uwagi na ochronę interesu społecznego koniecznym było nadanie decyzji z [...] lipca 2009 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Przedstawił cytaty przywołane przy odpowiedzi na zarzut nr. 3, a z ostrożności procesowej ponownie podnosił, że na stronie 4 i 5 postanowienia z [...] lipca 2009 r. dokładnie wyjaśnił charakter interesu społecznego, który chroni nadając decyzji z [...] lipca 2009 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Stwierdził, że nie ma potrzeby przeprowadzania żadnych badań, aby uznać, iż zagwarantowanie użytkownikom końcowym możliwości korzystania z przyznanych im przez prawo uprawnień jest działaniem mającym na celu ochronę interesu społecznego. W piśmie z dnia 8 lutego 2010 r. odnosząc się do odpowiedzi na skargę skarżąca Spółka ponowiła dotychczasowe argumenty, a w szczególności, że Prezes UKE w zakresie argumentów polemizujących z zarzutem niedopuszczalności wydania Postanowienia, błędnie postrzega charakter prawny czynności polegającej na wykonaniu decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję (postanowienie) administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- dalej jako p.p.s.a.). Rozpatrywana według powyższych kryteriów skarga wniesiona nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. oraz poprzedzające je postanowienie z [...] lipca 2009 roku, nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. § 2 stanowi, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie. Przedmiotem oceny pozostaje zatem kwestia, czy - w okolicznościach wydanej decyzji - zaskarżonym postanowieniem organ naruszył prawo. Pozostaje poza sporem, że P. złożył na podstawie art. 74 ust. 2 Pt wniosek o czasowe (do dnia [...] września 2009 r.) zawieszenie obowiązku wykonywania uprawnień użytkowników końcowych w ruchomej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług telekomunikacyjnych, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, według zasad określonych w § 6 i § 7 Rozporządzenia, pomiędzy spółką a czternastoma innymi dostawcami usług (tj. z wszystkimi podmiotami, z którymi dotychczas realizował świadczenie usługi MNP). Istotnym jest, że od chwili złożenia wniosku przewidzianego w art. 74 ust. 2 upt, do momentu doręczenia wnioskodawcy rozstrzygnięcia, z mocy prawa (§ 6 ust. 12 Rozporządzenia) przedsiębiorca miał uprawnienie wstrzymania rozpatrzenia wniosków o realizację usługi MNP użytkowników końcowych. W takiej sytuacji wydanie decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku z argumentacją, że ani przepisy Rozporządzenia ani przepisy Pt, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, nie implikują konieczności dokonania zmian w sieci telekomunikacyjnej operatora, tym samym nie zmieniła się dotychczasowa zdolność sieci do realizacji procesu przenoszenia numerów. Organ ocenił w decyzji, że fakt zmiany przepisów prawa, w zakresie sposobu realizacji procesu przenoszenia numerów (czasu jego realizacji), jest obojętny dla oceny możliwości technicznych sieci w zakresie realizacji ww. uprawnienia abonentów. Nowe regulacje nie powodują bowiem zwiększenia wymagań technicznych wobec sieci telekomunikacyjnej ani też, nie nakładają na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązków, których realizacja wykraczałaby poza aktualne możliwości techniczne sieci. Innymi słowy uznał, ze możliwości techniczne sieci P., pozwalają na realizację ww. uprawnienia abonenta, tym samym nie jest konieczne dostosowanie sieci czy też podejmowanie działań w celu zwiększenie możliwości technicznych sieci P. Organ odniósł się także do zarzutów strony podnosząc, że opisane trudności, tj.: konieczność wprowadzenia lub zmodyfikowanie dotychczasowego modelu współpracy międzyoperatorskiej w procesie MNP, dokonanie odpowiednich zmian wewnątrz przedsiębiorstwa oraz konieczność renegocjowania porozumień dostawców usług w zakresie MNP, nie świadczą o braku możliwości technicznych sieci, lecz wskazują na konieczność podjęcia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, działań natury technicznej i organizacyjnej wynikających z eksploatacji sieci telekomunikacyjnej, a mających na celu zapewnienie prawidłowej realizacji, nałożonych na Spółkę obowiązków. Innymi słowy, organ uznał, że wskazane we wniosku trudności, ze względu na swój charakter, nie mogą stanowić skutecznie podstawy zawieszenia uprawnień abonentów na podstawie art. 74 ust. 2 Pt. Zatem w kontekście argumentów decyzji należało ocenić zasadność zastosowania instytucji o jakiej mowa w art. 108 k.p.a., bowiem argumenty zaskarżonego postanowienia wiążą się z jej uzasadnieniem i w nich należy dopatrywać się podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny. Ponadto, oceniając zasadność nadania rygoru, co ma charakter uznaniowy, należy mieć także na względzie obowiązki regulacyjne, jakie spoczywają na Prezesie UKE z mocy ustawy. Z drugiej strony na P. ciąży obowiązek realizowania uprawnień abonentów i użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w sposób określony w Rozporządzeniu. Skoro zatem z argumentów uzasadnienia decyzji wynika, ze opisane we wniosku strony trudności nie świadczą o braku możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej, lecz wskazują na konieczność podjęcia przez P. działań natury technicznej i organizacyjnej wynikających z eksploatacji tej sieci i nie mogą stanowić skutecznie podstawy zawieszenia uprawnień abonentów na podstawie art. 74 ust. 2 Pt. – organ miał uzasadnione podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia. Nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, że decyzja odmawiająca, co wiadomo Sądowi z urzędu, stanowi przedmiot odrębnej skargi. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażony został pogląd, że "dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych. Operator, który takich technicznych możliwości nie zapewnia nie jest w stanie gwarantować realizacji ustawowych uprawnień użytkowników przewidzianych w art. 71 ust. 1a) p.t. Podważa to z kolei zdolność tego operatora do prowadzenia działalności gospodarczej w sferze usług telekomunikacyjnych." (wyrok WSA w Warszawie VI SA/Wa 1702/06 z dnia 16 listopada 2006 r. LEX nr 302547). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II GSK 48/06 wypowiedział pogląd, że "1. Uprawnienia abonamentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), należy traktować jako zasadę, zaś ich zawieszenie lub ograniczenie jako okoliczność wyjątkową. 2. Prezes URTiP, w postępowaniu o wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 74 ust. 2 powołanej ustawy, ocenia zarówno aktualne techniczne możliwości sieci wnioskodawcy, jak i możliwości przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia abonenta".(wyrok NSA z 6 czerwca 2006 r. LEX nr 270313). Oceniony zatem w argumentach decyzji odmawiającej stan faktyczny uzasadniał nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uznaniowa argumentacja organu w sposób przekonywujący wskazywała bowiem, że w tym czasie i sytuacji wprowadzenia nowych, korzystnych dla abonentów końcowych rozwiązań, nie można się obejść bez wykonania praw i obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a.( wyrok NSA z dnia 19 lutego 1998 roku (V SA 686/97,ONSA nr 4, poz. 147) Dostatecznie zatem uzasadniona, ale nie dowolna jest, w ocenie Sądu argumentacja, że w niniejszej sprawie interes społeczny wyraża się w dążeniu do zapewnienia abonentom, będącym stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej lub użytkownikom końcowym usługi przedpłaconej żądającym przy zmianie dostawcy usług przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci operatora i realizacji przysługujących im uprawnień do przeniesienia przydzielonego numeru według zasad określonych przepisami Pt oraz Rozporządzenia. W świetle argumentów uzasadnienia decyzji, jako logiczne i korzystne dla abonentów końcowych należy uznać działanie organu przeciwstawiające się zwłoce w implementacji tych mechanizmów, gdyż przewlekanie procesów dostosowawczych na rynku utrudnia, a wręcz uniemożliwia osiągniecie zamierzonego przez ustawodawcę celu - czyli realnej konkurencji na rynku z korzyścią dla użytkowników końcowych i w sytuacji wskazanej w decyzji: że nie istnieją żadne określone przepisami prawa okoliczności usprawiedliwiające brak wykonywania ustawowych obowiązków przez P. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można podzielić poglądu skarżącej, że postanowienie o nadaniu trybu natychmiastowej wykonalności jest niewykonalne. Przeciwnie, wobec uregulowań przepisów szczególnych: m.in. § 6 ust. 12 Rozporządzenia decyzja Prezesa UKE nr [...] odmawiająca nadania uprawnień jednocześnie jest decyzją nakładającą obowiązek. Ma zatem rację Prezes UKE wskazując, że decyzja odmawiająca powoduje de facto, obowiązek realizacji przez P. obowiązków wynikających z art. 71 Pt dotyczących przenoszenia numerów. Z przepisu § 6 ust. 12 Rozporządzenia wynika, że od chwili złożenia przez P. wniosku o czasowe zawieszenie stosowania przez niego nowych regulacji dotyczących przenoszenia numerów, nie stosuje się do niego tych regulacji do czasu zakończenia postępowania a w przypadku decyzji pozytywnej do terminu wskazanego w takiej decyzji. Jeżeli bowiem w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w § 6 ust. 1, toczy się postępowanie w celu wydania decyzji Prezesa UKE w przedmiocie zawieszenia uprawnienia, o którym mowa w art. 71 Pt, nowy dostawca wstrzymuje rozpatrzenie wniosku i niezwłocznie zawiadamia w formie pisemnej abonenta o powyższej okoliczności. Innymi słowy, organ miał podstawę do uznania, że nie jest w interesie społecznym korzystanie przez skarżącego z nieuzasadnionego żadnymi przesłankami uprawnienia (co zostało wykazane w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r.) do nierealizowania praw abonentów w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru wskutek przewlekania postępowania przewidzianego ustawowo co do zasady. Nie ulega wątpliwości, że decyzja odmawiająca powoduje de facto, obowiązek realizacji przez P. obowiązków wynikających z ar 71 Pt dotyczących przenoszenia numerów, ale dopiero z chwilą jej uprawomocnienia. Nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności pozwala na niezwłoczne wywołanie tego obowiązku, bez oczekiwania na jej uprawomocnienie. W ocenie Sądu, ma rację organ, ze nie wymaga dowodów logiczna i przekonywująca argumentacja, że wejście w życie nowych przepisów wprowadziło prokonsumenckie zasady przenoszenia numerów. Skutkiem ich jest z jednej strony znaczący ruch użytkowników pomiędzy dostawcami usług, a z drugiej strony przygotowanie się niektórych dostawców usług na możliwość skorzystania z gotowości użytkowników do zmian w poszukiwaniu najkorzystniejszych ofert przy zachowaniu dotychczasowego numeru telefonu. Sąd podziela pogląd organu, że okoliczności te dają podstawę, iż na bardzo dynamicznym rynku usług jakim jest rynek telefonii ruchomej, największe zmiany i korzystne dla konkurencyjności przyniósł pierwszy okres po wejściu w życie nowych rozwiązań. Okoliczność ta przemawiała zatem za słusznością nadania trybu natychmiastowej wykonalności decyzji odmawiającej zawieszenia stosowania nowych zasad przenoszenia numerów w celu przywrócenie udziału w tym dynamicznym procesie skarżącego jako największego operatora telefonii ruchomej w Polsce. Jednocześnie oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.