VI SA/Wa 2036/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni myśliwskiej na okaziciela w celu szkoleniowym oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2006 r., cofającą A. S. dopuszczenie do posiadania broni myśliwskiej na okaziciela w celu szkoleniowym. W świetle powołanych wyżej przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, dopuszczona do posiadania broni należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Organy Policji uzyskały informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż A. S. dopuszczony do posiadania broni myśliwskiej na okaziciela w celu szkoleniowym, przyznane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. został trzykrotnie skazany przez Sąd Rejonowy w [...] wyrokami: - z dnia [...] listopada 2003 r. sygn. akt [...] z art. 53 pkt 3 ustawy z 13 października 1995 r. o prawie łowieckim (Dz. U. Nr 95, poz. 713) i art. 71 § 1 k.k., tj. za upolowanie dzika – lochy w okresie ochronnym, za co został skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, grzywnę w wysokości 50 stawek po 15 zł, w zawieszeniu na dwa lata, wyrok uprawomocnił się 9 lipca 2004 r., - z dnia [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 220 § 2 k.k. w zw. z art. 220 § 1 k.k., art. 157 § 3 k.k., art. 11 § 2 k.k., art. 11 § 3 k.k. A. S. będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnił wynikającego obowiązku, dopuszczając do pracy M. K., bez odpowiedniego przeszkolenia BHP, nakazując mu pracę, bez orzeczenia 1ekarskiego, bez właściwej oceny ryzyka przy wykonywaniu pracy na wysokości, narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w wyniku czego M. K. na skutek upadku z rusztowania doznał obrażeń ciała, co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie jego organizmu na okres powyżej siedmiu dni, za co został skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek po 30 zł, wyrok uprawomocnił się 27 września 2005 r. , - z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...] z art. 234 k.k., art. 238 k.k., art. 11 § 2 k.k. A. S. podczas przesłuchania w charakterze świadka w sprawie [...] fałszywie oskarżył S. S. o podrabianie faktur VAT poprzez wystawianie ich na niewłaściwych drukach oraz stemplowanie ich podrobioną pieczątką, jednocześnie przed funkcjonariuszem Policji złożył zawiadomienie o popełnionym przez S. S. czynie z art. 270 § 1 k.k. wiedząc, że przestępstwa nie popełniono, za co został skazany na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, w zawieszeniu na 2 lata, wyrok uprawomocnił się 13 stycznia 2006 r. Organ Policji został także powiadomiony przez Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w [...] o skreśleniu A. S. z członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim. Na tej podstawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wysłane na aktualny adres stałego zameldowania strony: D. 130, [...], dwukrotnie awizowane, zostało zwrócone jako przesyłka nie podjęta w terminie, z adnotację poczty, iż adresat przebywa pod adresem: G. ul. P. 42. Na ten adres organ wysłał 2 zawiadomienia o przedłużeniu terminu postępowania, pierwsze z dnia 25 maja 2006 r., które A. S. odebrał w dniu 12 czerwca 2006 r., drugie z dnia 23 czerwca 2006 r., zawierające pouczenie o przysługujących stronie prawach w postępowaniu administracyjnym, odebrał w dniu 6 lipca 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż wskazane wyżej fakty naruszenia porządku prawnego, potwierdzone skazującymi wyrokami sadowymi kwalifikują stronę do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] cofnął stronie pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji i art. 268a k.p.a. Z decyzją nie zgodził się A. S. składając odwołanie. Wnosił o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Zarzucał naruszenie przepisów kodeksu postępowania wymieniając: art. 64 § 4, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 6, 7, 8, 9 i 10 § 1 i uzasadniając je wydaniem decyzji bez powiadomienia go o wszczęciu postępowania oraz brakiem możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Poddawał w wątpliwość właściwość organu I instancji ustalonego wg miejsca zameldowania a nie miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zarzucał ponadto naruszenie art. 18 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwą ocenę zebranego materiału i wydanie błędnej decyzji o cofnięciu pozwolenia pomimo niespełnienia przesłanek ustawowych do jej wydania. Podnosił, iż organy Policji posiadały informacje o wyroku z dnia [...] listopada 2003 r. za przestępstwo z art. 53 pkt 3 prawo łowieckie bowiem zapadł on przed decyzją dopuszczającą do posiadania broni a popełniony czyn stanowił tylko błędną ocenę płci zwierzęcia. Organ wydający pozwolenie miał świadomość o zapadłym wyroku więc nie może go podnosić jako przyczyny cofnięcia dopuszczenia do broni. Skreślenie go z członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim było konsekwencją pomyłkowego odstrzału samicy dzika i nastąpiło na jego wniosek. Wskazywał, że popełnił tylko dwa czyny, które zostały uznane za przestępstwa, za co poniósł konsekwencje. Zarzucał, że dwukrotność zajścia zdarzenia nie uprawniało organ do stwierdzenia, że w sposób świadomy dopuszcza się kilkakrotnego naruszenia obowiązujących norm prawnych, zwłaszcza że czyn z art. 220 § 2 k.k. został popełniony nieumyślnie. Podnosił, że nie został skazany za żadne przestępstwo z użyciem broni a popełnione czyny nie uzasadniają obawy użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. Powoływał się na swoje pozytywne cechy osobowościowe: nie urządza awantur, nie nadużywa alkoholu, nie jest porywczy. Organ odwoławczy - KGP akceptując stanowisko organu I instancji wskazał, iż z przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy obroni i amunicji wynika, iż właściwy organ Policji cofa dopuszczenie do posiadania broni, jeżeli osoba posiadająca takie dopuszczenie wzbudza obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Z trzech wyroków zapadłych w sprawach karnych wynika, że strona została skazana za przestępstwa godzące w mienie w postaci zwierzyny, sąd I i II instancji zgodnie ustaliły, że strona dopuściła się tego czynu umyślnie, za narażenie pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym sąd zakwalifikował popełniony czyn z art. 220 § 1 k.k. co oznacza – wbrew twierdzeniu odwołującego się – iż popełniła go umyślnie; za fałszywe oskarżenie innej osoby przed organem uprawnionym z mocy ustawy do ścigania sprawców przestępstw, o popełnienie przestępstwa, którego w rzeczywistości osoba ta nie popełniła, przy czym strona miała tego świadomość. Według organu odwoławczego, skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu (upolowana zwierzyna, zgodnie z wyrokiem sądu, stanowiła własność leśnieńskiego koła łowieckiego), a więc za przestępstwo, którego popełnienie bezpośrednio uzasadnia istnienie obawy użycia broni niezgodnie z przepisami prawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ponadto strona wykazała się lekceważeniem przepisów prawa pracy związanych z bezpieczeństwem wykonywania pracy a nadto w innej sprawie, fałszywie oskarżała wspólnika o łamanie prawa. Wszystkie te przestępstwa strona popełniła w stosunkowo krótkim czasie. Ponadto KGP zauważył, że strona w odwołaniu wskazała, iż upolowanie lochy dzika nastąpiło jeszcze przed uzyskaniem dopuszczenia do posiadania broni, co świadczy o tym, iż zataiła w postępowaniu o udzielenie tego uprawnienia istnienie tego zdarzenia. Gdyby organ przyznający to uprawnienie posiadał wiedzę na ten temat strona nie uzyskałaby dopuszczenia do posiadania broni. Powoływane przez odwołującego się pozytywne cechy jego charakteru, w tej sytuacji nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze KGP wskazał, że A. S. w 2004 roku zmienił miejsce stałego pobytu G. za miejscowość D. na terenie województwa [...], co stosownie do art. 9 ust. 1 i ust. 5 ustawy o broni i amunicji uzasadniało właściwość Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jako organu właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby. Organ przyznał, iż rzeczywiście strona nie otrzymała zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego ale wbrew jej twierdzeniu, była powiadomiona o toczącym się postępowaniu w sprawie cofnięcia jej dopuszczenia do posiadania broni myśliwskiej na okaziciela, informację taką uzyskała z zawiadomienia z dnia 25 maja 2006 r., które odebrała w dniu 12 czerwca 2006 r. Kolejne pismo o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w jej sprawie uzyskała w dniu 6 lipca 2006 r., tj. w dniu odebrania pisma z dnia 23 czerwca 2006 r. Wprawdzie odpowiednie informacje o przysługujących jej prawach z art. 10 § 1 k.p.a. uzyskała już w trakcie postępowania ale to uchybienie nie może być podstawą uchylenia decyzji zwłaszcza, że strona nie wykazała zainteresowania swoją sprawą. A. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie prowadzonego postępowania. Postawił organowi zarzut naruszenia tych samych przepisów, które wskazywał w odwołaniu od decyzji organu I instancji, tj. art. 64 § 4, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 6, 7, 8, 9 i 10 § 1 k.p.a. a także naruszeniem art. 18 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Naruszenie wskazanych przepisów uzasadniał przytaczając identyczne argumenty jak w odwołaniu. Zarzucił ponadto organowi nieuwzględnienie zarzutów strony, błędne wskazanie daty [...] kwietnia 2006 r. jako daty uzyskania informacji o fakcie karalności strony, podnosił, że gdyby był poinformowany o wszczęciu postępowania mógłby wnosić o wezwanie świadków, którzy udowodniliby, iż organy Policji wiedziały o jego ukaraniu w dacie wydawania pozwolenia – dopuszczenia. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2007 r. wskazał nowe okoliczności: - w dniu [...] stycznia 2007 r. nastąpiło zatarcie jego skazania za omyłkowy odstrzał samicy dzika; od tej daty organ nie może powoływać się na to zdarzenie ani na skutki prawne tego zdarzenia; - w marcu 2007 r. zostanie ponownie przyjęty do Polskiego Związku Łowieckiego. Ponadto poinformował, iż wniósł o weryfikację wydanych wyroków sądowych w sprawie fałszowania dokumentów i składania fałszywych zeznań. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że zarzuty podnoszone w skardze są tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu, do których odniósł się już w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu błędnego wskazania daty uzyskania informacji przez organ I instancji o karalności strony wskazał, iż podana w zaskarżonej decyzji data [...] kwietnia 2006 r. jest datą wpływu do organu informacji z Krajowego Rejestru Karnego o karalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 k.p.a. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał je ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a. Przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu. Skarżący zarzuca organowi, iż nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni, czyniąc z tego zarzut naruszenia art. 61 § 4 i art. 10 k.p.a. Rzeczywiście, organ I instancji nie zawiadomił skarżącego, jako strony, o wszczęciu wobec niego postępowania ale w ocenie Sądu naruszenie wyżej wskazanych przepisów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy stanowi podstawę do uwzględnienia skargi. Skarżący został trzykrotnie skazany przez Sąd Rejonowy w G. za przestępstwa: godzące w mienie, za narażenie pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, za fałszywe oskarżenie innej osoby o popełnienie przestępstwa. Kopie wyroków znajdujące się w aktach sprawy stanowią bezsporny dowód zaistniałych czynów. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. Uprawnionym jest więc ocena organu, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w cytowanych normach ustawy o broni i amunicji. W zakresie czynów objętych prawomocnymi wyrokami sądu karnego nie miał potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego wobec tego, że w postępowaniu administracyjnym był związany tymi ustaleniami. Także sąd administracyjny jest z mocy art. 11 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Z tego względu Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, co do błędnej oceny stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.