VI SA/Wa 2036/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Z. D. skarżącą w niniejszej sprawie karę pieniężną w łącznej kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym: W dniu 15 listopada 2006 r. w miejscowości K., ul. Z. zatrzymano do kontroli pojazd – marki M. o nr rej. [...] będący w dyspozycji przedsiębiorcy Z. D.. Pojazdem tym przedsiębiorca wykonywał regularny krajowy transport drogowy osób na trasie S. – K.. Kierowca okazał wypis z zezwolenia nr [...] i rozkład jazdy wystawione dla przedsiębiorcy W. D.. Do kontroli okazano również decyzję starosty k. przenoszącą uprawnienia wynikające z licencji wydanej przedsiębiorcy W.D. na Z.D . Kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie regularnego transportu drogowego osób na trasie S. – K.. W tym stanie rzeczy organ uznał, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 1, ust. 1 "a", ust. 2, ust. 3, art. 19 "a" ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 180, poz. 1497) w zakresie obowiązku posiadania przez przedsiębiorcę wykonującego regularny krajowy transport drogowy osób stosownego zezwolenia i w konsekwencji nałożył karę o której mowa w lp. 2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od tej decyzji Z. D. podniosła, iż nie złamała żadnych przepisów i zgodnie z prawem wykonywała swoje obowiązki. Wskazała, że Zarząd Transportu Publicznego w K. na piśmie oraz w rozmowie ustnej potwierdził prawidłowość jej postępowania. Dołączyła pismo ZTP w K. z dnia 5 stycznia 2007 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 18, art. 92 ust. 1, ust. 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) i lp. 2.1. załącznika do tej ustawy Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż decyzją z dnia [...] października 2006 r. Starosta K., w związku ze śmiercią W. D. przeniósł na jego spadkobierczynię Z. D. uprawnienia przysługujące zmarłemu z tytułu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Podkreślił, że aktem tym nie przeniesiono na Z. D. uprawnień przysługujących W. D. z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Według organu w obowiązującym stanie prawnym nie istnieje możliwość dokonania przeniesienia uprawnień wynikających z takiego zezwolenia na ewentualnych spadkobierców uprawnionego. W skardze na tę decyzję Z. D. podniosła, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola w świetle § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwaną dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez Z. D. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r., nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) stanowi, że wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia wydanego przez właściwy organ, które (zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy) kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. Zasady wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym określa art. 18b ust. 1 ustawy stanowiący m.in., iż do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym, nadto przejazd winien być wykonywany zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Natomiast w myśl art. 18b ust. 2 omawianej ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Sankcja za naruszenia przewidziana jest w art. 92 ust. 1 cyt. ustawy stanowiącym, iż kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Zgodnie z art. 92 ust. 4 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Załącznik ten w poz. 1p. 2.1. za wykonywanie transportu drogowego osób bez zezwolenia wymierza karę w wysokości 6.000 zł. W przypadku odpowiedzialności określonej w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym sam fakt naruszenia prawa stanowi podstawę do zastosowania sankcji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów o transporcie drogowym. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest, bowiem, przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary. W zarysowanym mechanizmie odpowiedzialności podstawowe znaczenie mają więc ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Na tle ustaleń dokonanych w rozpatrywanej sprawie w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organy inspekcji drogowej należało uznać za udowodnione, że prowadzący pojazd kierowca nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w ramach linii K. – S.. Okazane do kontroli przez kierowcę zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób oraz rozkład jazdy na ww. linii zostało wystawione na W. D.. Bez znaczenia pozostaje w tym stanie rzeczy fakt, iż skarżąca jako spadkobierca W. D., na mocy decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2006 r. wydanej w trybie art. 13 ust. 2 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym przejęła wszelkie przysługujące mu uprawnienia wynikające z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W świetle bowiem obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu przepisów ustawy o transporcie drogowym nie było możliwe przejęcie przez skarżącą uprawnień wynikających z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wydanych na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy a wystawionego na zmarłego W. D.. Ww. decyzja z dnia [...] października 2006 r. nie wywołuje skutków prawnych, jakie ustawa o transporcie drogowym wiąże z zezwoleniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 tej ustawy. Tym samym skarżąca winna była dla zalegalizowania prowadzonej działalności przewozowej na linii K. – S. i, po uprawomocnieniu się decyzji o przeniesieniu uprawnień z licencji nr [...], wystąpić do właściwego organu o wydanie stosownego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie na powyższej linii. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.