VI SA/Wa 2036/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] nr [...] oddala skargę M. O. (skarżący), reprezentowany przez rzecznika patentowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (UP RP) z dnia [...] kwietnia 2011r. znak [...], który po rozpoznaniu wniosku H. Sp. z o. o. z siedzibą w S., na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej powoływaną jako "p.w.p.") stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] z dniem 29 września 2009 r. (pkt 1 decyzji). Organ przyznał także, na podstawie art. 98 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 256 ust. 2 pwp, firmie H. Sp. z o. o. z siedzibą w S. od M. O. kwotę 1900 złotych (jeden tysiąc dziewięćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 15 czerwca 2010 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek H. Spółka z o. o. z siedzibą w S. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na w/w słowny znak towarowy [...] udzielonego na rzecz M. O. z siedzibą w G., z pierwszeństwem od 17 marca 2003 r. (zwany dalej "sporny znak"). Sporny znak został przeznaczony do oznaczania następujących towarów i usług: mięso, drób, ryby i owoce morza oraz wyroby i potrawy na ich bazie, warzywa i owoce przerobione na wszelkie sposoby oraz wyroby i potrawy na ich bazie, oleje i tłuszcze jadalne, margaryna, mieszanki tłuszczów jadalnych i innych składników, chrupki owocowe i ziemniaczane, grzyby konserwowane, jaja i wyroby na ich bazie, jogurty, konserwy, mleko i produkty mleczne, wyroby na bazie mleka, zupy, sery, żelatyna spożywcza, dziczyzna (kl. 29), wyroby piekarnicze i cukiernicze, słodycze, lody, przyprawy, produkty zbożowe, mąka i produkty na bazie mąki, ciasta w proszku, czekolada i wyroby na bazie czekolady, kakao i wyroby na bazie kakao , przyprawy, drożdże, galaretki, herbata, kasza, sosy, majonez, makaron, miód i wyroby na bazie miodu, muesli, musztarda, chrzan, naleśniki, pierogi, knedle, kluski, ocet, pasztety, placki, płatki zbożowe, puddingi, kawa i wyroby na bazie kawy (k. 30), napoje bezalkoholowe, woda mineralna, piwo, syropy do napojów, aperitify bezalkoholowe, ekstrakty owocowe bezalkoholowe, esencje do produkcji napojów, woda gazowana, pastylki do sporządzania napojów, proszki do sporządzania napojów, soki owocowe i warzywne, koktajle bezalkoholowe, lemoniady, produkty do wytwarzania wody mineralnej, nektary owocowe, moszcze owocowe do napojów (kl. 32), napoje alkoholowe, wino, wódki, likiery, ekstrakty alkoholowe, aperitify, brandy, whisky, dżin, rum, sake, miody pitne, nalewki, owoce w alkoholu (kl. 33), usługi gastronomiczne w zakresie barów, restauracji, kawiarni, usługi hotelarskie, dostarczanie żywności i napojów, usługi rezerwacji miejsc noclegowych, usługi w zakresie zakwaterowania, usługi w zakresie domów turystycznych i pensjonatów (kl. 43). Ogłoszenie o udzieleniu powyższego prawa ochronnego ogłoszono w WUP [...]. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp. Interes prawny w niniejszej sprawie wnioskodawca wywodził z faktu, iż istnienie prawa ochronnego na przedmiotowy znak ma oczywisty wpływ na sytuację wnioskodawcy, gdyż odmówiono mu prawa ochronnego na zgłoszony przezeń w styczniu 2005r. znak towarowy [...] dla części towarów i usług a mianowicie klasy 35 i 43. Wnioskodawca podniósł, że M. O. (uprawniony) uzyskał prawo ochronne na oznaczenie słowne [...] dnia 28 września 2004r. i to on powinien wykazać, że faktycznie zaczął używać znaku dla oznaczenia usług i towarów dla których znak ten został zarejestrowany. Uprawniony uznał powyższy wniosek za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie. Stwierdził, że pięcioletni okres o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp minął 27 września 2009 r. Podniósł także, iż od 2009 r. posiada stronę internetową ww. luksusowe-apartamenty-sopot.pl na której oferuje usługi noclegowe oraz wynajem apartamentów oznaczane znakiem towarowym [...]. Wskazał, że przed upływem pięcioletniego okresu , o którym stanowi art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp rozpoczął rzeczywiste używanie znaku towarowego [...]. Na dowód tego przedstawił kopię umowy o wykonanie strony internetowej z dnia 17 sierpnia 2009 r., fakturę VAT Nr [...], Fakturę VAT z dnia 11 sierpnia 2009r. a także skan strony internetowej. Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r. pełnomocnik spółki H. popierał wniosek. Podniósł, że z dowodów, które zostały przedstawione przez uprawnionego wynika, że uprawniony zawarł umowę o sporządzenie strony internetowej, w której jest brak jakichkolwiek powołań na znak towarowy ze wskazaniem nazwy [...], a strona internetowa, która została przedstawiona pochodzi z dnia 17 sierpnia 2010 roku, czyli po upływie 5 letniego okresu na rozpoczęcie używania znaku. Ponadto zaakcentował, że wynajem mieszkania nie jest używaniem znaku towarowego, w szczególności w klasach 29, 30, 32 i 33. Pełnomocnik wnioskodawcy wskazał także, iż z przedstawionych materiałów przez uprawnionego nie sposób wywieść informacji, że uprawniony prowadzi działalność w zakresie usług rezerwacji miejsc noclegowych i usług w zakresie zakwaterowania. Stwierdził także, że nie ma żadnych informacji, iż tego typu usługi były przed upływem 5 letniego okresu oznaczane znakiem towarowym [...]oraz, że żadne dowody pochodzące sprzed upływu 5 letniego terminu nie świadczą o używaniu znaku towarowego. Pełnomocnik uprawnionego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na wniosek podnosząc, że bezspornym dowodem używania przedmiotowego znaku w zakresie usług hotelarskich i usług zakwaterowania są załączone faktury. Stwierdzając wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [...] z dniem 29 września 2009r. Kolegium Orzekające wskazało, że celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów i usług, dla których znak został zarejestrowany. Z kolei nieużywanie znaku towarowego może skutkować w określonych sytuacjach stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Instytucja ta została unormowana w art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy Prawo własności przemysłowej. Uznając, że wnioskodawca ma interes prawny w złożeniu przedmiotowego wniosku o wygaśnięcie spornego prawa organ wskazał, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Czyni się jednak założenie, że wspomniane normy prawne, gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej mogą być źródłem interesu prawnego, tylko wtedy, gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r. II GSK 163/06), co ma miejsce m.in. wtedy, gdy wnioskodawca używa znaku albo ubiega się o udzielenie ochrony na znak kolidujący ze znakiem wskazanym we wniosku. Organ ocenił, że z taką też sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, albowiem wnioskodawca używa i ubiegał się o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...], natomiast Urząd Patentowy odmówił udzielenia ochrony w zakresie usług: "prowadzenia punktów sprzedaży ciast, wyrobów cukierniczych i piekarniczych, wyrobów garmażeryjnych i innych wyrobów żywnościowych, hoteli, restauracji, kawiarni oraz usług hotelowych, usług domów wypoczynkowych, moteli, usług gastronomicznych, usług cateringowych, usług barowych, kawiarni" przeciwstawiając sporny znak towarowy [...] o numerze [...]. Ponadto Kolegium Orzekające wzięło pod uwagę fakt, iż wnioskodawca używa oznaczenia [...], a kwestionowane prawo ochronne ogranicza jego swobodę działalności gospodarczej w zakresie posługiwania się tym oznaczeniem w obrocie, w związku z tym ma on prawo żądać ustalenia przez Urząd Patentowy, czy sporny znak był używany w sposób rzeczywisty. Odwołując się do art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy wygasa w sytuacji nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów/usług objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Zdaniem organu, który odwołał się w tym zakresie do orzecznictwa sądowego, pod pojęciem "rzeczywistego używania", o którym mowa w ww. art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., należy rozumieć używanie, które nie ma charakteru symbolicznego, nastawionego wyłącznie na utrzymanie prawa ochronnego na znak towarowy. Musi to być używanie faktyczne, zgodne z podstawową funkcją znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi czy końcowemu odbiorcy, że towar lub usługa oznaczone danym znakiem towarowym pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, umożliwiając mu - bez ryzyka wprowadzenia w błąd - odróżnienie tego towaru lub usługi od towarów i usług mających inne pochodzenie handlowe. Używanie znaku musi mieć miejsce na obszarze Polski, powinno mieć jednoznaczny charakter. Konieczne jest również, by było rzeczywiste i poważne oraz dotyczyło towarów/usług objętych prawem ochronnym. Przez rzeczywiste używanie należy w tym kontekście rozumieć, zdaniem organu, nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu. Niespełnienie jednego z tych warunków w określonym przedziale czasowym może prowadzić do utraty prawa ochronnego poprzez stwierdzenie jego wygaśnięcia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 169 ust. 6 w/w ustawy w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Zdaniem Kolegium Orzekającego, uprawniony nie przedstawił dowodów wskazujących na używanie spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, po dacie rejestracji spornego znaku, jak również nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku towarowego. Organ podkreślił przy tym, że w zakresie objętych ochroną towarów (kl. 29, 30, 32, 33) uprawniony nie podjął nawet próby wykazania używania spornego znaku. Oceniając dowody przedłożone przez uprawnionego organ stwierdził, że przedstawiona umowa o wykonanie strony internetowej WWW.LUKSUSOWE-APARTAMENTY-SOPOT.PL z 17 sierpnia 2009 r. (akta sporne k. 23), jak również faktura VAT nr [...] (akta sporne k. 19) wystawiona za stworzenie w/w strony internetowej, w żaden sposób nie dotyczą używania spornego znaku dla rozpatrywanych towarów lub usług, zaś wskazany w tych dokumentach uprawniony nie świadczy usługi lecz jest zamawiającym/nabywcą. Zdaniem organu, nie ma znaczenia dla sprawy skan strony www.luksusowe-apartamenty-sopot.pl (akta sporne k. 18), bowiem nie świadczy on o rzeczywistym świadczeniu usług przed datą wszczęcia postępowania. Ponadto skan ten opatrzony został datą 17 sierpnia 2010r., czyli pochodzi z daty po wszczęciu postępowania spornego. Także faktura VAT nr [...] (akta sporne k. 17), dotycząca wyłącznie noclegów szkoleniowych, nie może świadczyć o używaniu spornego znaku, ponieważ dotyczy ona innego słowno-graficznego znaku towarowego uprawnionego, zgłoszonego za nr [...]. Przesądza o tym zamieszczony w dolnej części analizowanej faktury nadruk [...] LUKSUSOWE APARTAMENTY SOPOT w postaci słowno graficznej, który jest identyczny względem znaku [...]. W ocenie organu, stosowanie jednego znaku nie jest używaniem innego znaku. Niezależnie od tego UP RP stwierdził, że jedna faktura opiewająca na kwotę 1.220 zł. nie może świadczyć o rzeczywistym i poważnym używaniu znaku towarowego. Przyjmuje się bowiem, że rzeczywiste używanie znaku powinno zmierzać do utrwalenia go na rynku oraz w świadomości konsumentów i konkurentów. W ocenie Kolegium pojedyncza faktura (dotycząca zupełnie innego znaku), nie realizuje tej przesłanki, tym bardziej, że dotyczy usługi świadczonej przez przedsiębiorców (prowadzących hotele, pensjonaty itp.) zazwyczaj masowo. Pojedyncza usługa świadczy jedynie o incydentalnym, okazjonalnym wprowadzeniu znaku ([...] LUKSUSOWE APARTAMENTY SOPOT) do obrotu. W tej sytuacji Kolegium uznało, że przedłożone materiały nie dowodzą nawet podjęcia używania spornego znaku w obrocie dla jakichkolwiek towarów lub usług, dla których został on przeznaczony. Ustalając, że znak sporny nigdy nie był stosowany w obrocie Kolegium przyjęło, iż pierwszym dniem 5 letniego okresu o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp jest pierwszy dzień po dacie rejestracji tj. 29 września 2004 r. W tej sytuacji 5 letni termin upływa z dniem 29 września 2009 r. i z tą datą należało stwierdzić wygaśnięcie spornego prawa. Kwestię zwrotu kosztów rozstrzygnięto w oparciu o art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, który w tym względzie nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu cywilnym. Zgodnie z art. 98 § 1 kpc strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i obrony. W oparciu o te przepisy oraz na podstawie § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z dnia 15 grudnia 2003 r.), stawka minimalna w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji wynosi 900 złotych. Uwzględniając powyższą stawkę, a także zwrot opłaty za wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w wysokości 1000 złotych, Urząd Patentowy ustalił łączne koszty postępowania w przedmiotowej sprawie w wysokości 1900,00 złotych. W skardze na powyższą decyzję, M. O., reprezentowany przez rzecznika patentowego, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej kl. 43 tj. usługi gastronomiczne w zakresie barów, restauracji, kawiarni, usługi hotelarskie, dostarczanie żywności i napojów, usługi rezerwacji miejsc noclegowych, usługi w zakresie zakwaterowania, usługi w zakresie domów turystycznych i pensjonatów oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił, że organ niedostatecznie wnikliwie ocenił dowody przedłożone przez uprawnionego na okoliczność używania przedmiotowego znaku towarowego. Zdaniem strony, organ nie wziął pod uwagę logicznego ciągu zdarzeń i powiązania dowodów 1, 2 i 3 albowiem: uprawniony zawarł umowę o wykonanie strony (Dowód 1), strona została wykonana i uruchomiona (Dowód 2) na stronie znalazła się reklama oraz oferta na usługi w zakresie zakwaterowania, usług hotelarskich (Dowód 3) oznaczona znakiem towarowym [...] z symbolem "R" zgodnie z przepisami art. 151 p.w.p. Wizualizacji przedmiotowego, słownego znaku towarowego [...] dokonano na stronie internetowej oraz dokumentach handlowych przedstawiając go na tle fal morskich, w otoczeniu elementu graficznego w postaci mewy oraz sloganu reklamowego "Luksusowe Apartamenty Sopot". Skarżący podniósł, że Urząd Patentowy błędnie przyjął, że jest to inny, słowno- graficzny znak towarowy uprawnionego zgłoszony za nr [...] ponieważ w pięcioletnim okresie (od 29 września 2004 r. do 29 września 2009 r.), którego dotyczy niniejsza sprawa nie było takiego zgłoszenia. Zgłoszenia [...] dokonano w dniu 16 października 2009 roku, a więc po analizowanym okresie. Dlatego jego przywołanie przez organ jest, zdaniem skarżącego, chybione. Przedstawianie słownego znaku towarowego [...] w otoczeniu elementów graficznych i sloganu reklamowego nie zmienia jego odróżniającego charakteru i przyjmując nawet, że to zestawienie stanowi nowy znak towarowy, zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp jest to używanie znaku towarowego w rozumieniu ust. 1 tegoż przepisu. Zdaniem skarżącego, dokonano także błędnej oceny dowodu nr 3 ponieważ skan strony www.luksusowe-apartamenty-sopot.pl wykonano we wtorek 17 sierpnia 2010r. o godzinie 16.27 na potrzeby sprawy spornej przed Urzędem Patentowym, stąd taka data. Skan strony www.luksusowe-apartamenty-sopot ma dla sprawy znaczenie ponieważ przedstawia postać strony, która została wykonana i uruchomiona w dniu 18 sierpnia 2009 r. o czym świadczą Dowody 1 i 2 - umowa o wykonanie strony i faktura za jej wykonanie. W ocenie uprawnionego, faktura vat nr [...] jest dowodem na rzeczywiste używanie słownego znaku towarowego [...] ponieważ świadczy to bezspornie o tym, że taka usługa została rzeczywiście wykonana. Świadczy, że uprawniony nie pozoruje używania przedmiotowego znaku towarowego lecz używa go w sposób rzeczywisty oznaczając nim wykonane usługi. Zdaniem uprawnionego słowny znak towarowy [...] [...] był używany w sposób rzeczywisty dla towarów określonych w klasie 43 przed upływem 5-cio letniego okresu od uzyskaniu przedmiotowego prawa ochronnego, albowiem: - posługiwano się nim na stronie internetowej w celu reklamy oraz oferowano usługi pod tym znakiem od 18 sierpnia 2009 r. (Dowód 1, 2, 3) - świadczono usługi i umieszczano znak towarowy na dokumentach związanych ze świadczonymi usługami od 11 sierpnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed tutejszym Sądem pełnomocnicy skarżącego oraz uprawnionego podtrzymali swoje stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat chyba, że istnieją ważne powody jego nieużywania. Decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy Urząd Patentowy wydaje na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny (ust. 2 art. 169 p.w.p.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w złożeniu przedmiotowego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego na znak [...] udzielonego na rzecz M. O. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zdaniem Sądu, należy przyjąć, że wnioskodawca powołując się na fakt zgłoszenia do ochrony podobnego znaku do spornego, w kolidujących klasach, wykazał dostatecznie, że jest legitymowany do złożenia przedmiotowego wniosku o wygaśnięcie. Ponadto wnioskodawca używa oznaczenia [...] w obrocie gospodarczym, a kwestionowane prawo ochronne ogranicza jego swobodę działalności gospodarczej. Antycypując dalsze rozważania, należy wskazać, że organ prawidłowo ustalił ramy czasowe dla oceny spełnienia przesłanek z art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp (tj. okres od 29 września 2004 r. do 29 września 2009 r.) dla towarów z klasy 29, 30, 32, 33 jako, że w zakresie tych towarów sporny znak nie był nigdy stosowany w obrocie. Bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp rozpoczyna się bowiem po dniu wydania decyzji o rejestracji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania (v. uchwała 7 sędziów naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2008 r. Sygn. akt II GPS 1/08). Skarżący kwestionuje w niniejszym postępowaniu sądowym decyzję Urzędu Patentowego stwierdzającą wygaśnięcie znaku towarowego [...] jedynie w części tj. dla towarów z klasy 43: usługi gastronomiczne w zakresie (...), usługi hotelarskie, dostarczenie żywności i napojów, usługi rezerwacji miejsc noclegowych, usługi w zakresie zakwaterowania, usługi w zakresie domów turystycznych i pensjonatów. Zgodnie z art. 171 p.w.p. jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów. W tym stanie rzeczy, wobec braku wykazania przez uprawnionego w toku postępowania administracyjnego używania spornego znaku dla towarów z kl. 29, 30, 32 i 33 Sąd uznaje decyzję Urzędu Patentowego stwierdzającą wygaśnięcie przedmiotowego znaku w zakresie w/w klas towarowych za prawidłową. W dalszej części rozważań dokonana będzie ocena legalności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do towarów z klasy 43. W tym zakresie, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż przepisy pwp o obowiązku używania znaku towarowego nie regulują wprost realizacji tego obowiązku w przypadku znaku usługowego. Przy czym można z nich wyprowadzić pewne wnioski pośrednie. Zdaniem Sądu, nie ma możliwości zachowania prawa z rejestracji znaku usługowego przez używanie go tylko w sposób nominalny. Nie wystarcza używanie znaku usługowego w reklamie, bez konieczności użycia go następnie przy faktycznym świadczeniu usług (v. art. 169 ust. 5 pwp). Również nie wystarcza korzystanie ze znaku usługowego w dokumentach bez związania takiego używania ze świadczeniem usług pod tym znakiem (v. art. 154 pkt 2 p.w.p.). Z powyższego wynika, że używanie znaku usługowego musi się wiązać z zaistnieniem opatrzonej tym znakiem usługi w obrocie, a więc polegać na rzeczywistym używaniu znaku. Gdy chodzi z kolei o ocenę realizacji obowiązku używania znaku przez jego zastosowanie w Internecie, zdaniem Sądu, za obowiązkowe używanie znaku należy uznać każdy sposób posługiwania się nim w zasobach internetowych, który da się zakwalifikować jako rzeczywiste i poważne używanie znaku. Przy czym użycie to następuje w związku z określonym towarem lub usługą, jest skierowane do odbiorców w Polsce i zapewnia im realną możliwość nabycia tego towaru lub usługi. Nie ulega przy tym wątpliwości, że użycie znaku towarowego usługowego w internecie służy najczęściej celom reklamowym czy promocyjnym, przybiera często formę oferty. Istotną natomiast dla oceny rzeczywistego używania znaku usługowego jest kwestia faktycznego świadczenia usług przez przedsiębiorcę. Z powyższego względu zastosowanie znaku usługowego w internecie, poprzedzające faktyczne świadczenie usług opatrzonych tym znakiem ma charakter czynności przygotowawczych do używania (w rozumieniu obowiązku używania), które to czynności nie są dostateczne do zachowania prawa ochronnego. Zdaniem Sądu, wypełnienie obowiązku używania znaku za pośrednictwem Internetu jest zapewnione wyłącznie przez realne wykonanie transakcji zawartej uprzednio w wirtualnie zorganizowanym obrocie handlowym (szerzej Marcin Trzebiatowski: Obowiązek używania znaku towarowego, wyd. C.H. Beck 2007). W niniejszej sprawie skarżący przedstawił dowody, które jego zdaniem, świadczą o używaniu spornego znaku w klasie 43. Nawet jeżeli uznać, iż w przedstawionej wizualizacji dokonanej na stronie internetowej znalazła się reklama oraz oferta na usługi w zakresie zakwaterowania, usług hotelarskich oznaczona spornym znakiem [...], a także że powyższa strona internetowa została uruchomiona – jak podaje skarżący – w dniu 18 sierpnia 2009 r. To ani umowa o wykonanie tej strony z dnia 17 sierpnia 2009 r. ani też w/w strona internetowa nie stanowią dowodu na rzeczywiste używanie słownego znaku [...]. Są to bowiem dowody, co najwyżej na wykonanie przez skarżącego czynności przygotowawczych do używania spornego oznaczenia. Z kolei faktura VAT nr [...] z dnia 11 sierpnia 2009 r. za noclegi szkoleniowe w okresie od 24 lipca 2009 r. do 26 lipca 2009 r. z oczywistych względów nie może stanowić dowodu potwierdzającego faktyczne wykonanie usługi zareklamowanej omówioną wyżej stroną internetową (dotyczy bowiem usługi wykonanej przed datą zlecenia uruchomienia strony internetowej). Dokonując oceny tego dowodu w aspekcie używania spornego znaku należy wskazać, że nawet przy przyjęciu, iż widniejący na tej fakturze znak jest znakiem spornym, a nie później zgłoszonym przez uprawnionego za numerem [...] znakiem słownograficznym to i tak należy podzielić stanowisko organu, że pojedyncza faktura za dwa noclegi, dla dwóch osób, opiewająca na kwotę 1220 zł nie świadczy o poważnym i rzeczywistym używaniu spornego oznaczenia zarejestrowanego dla usługi świadczonej przez przedsiębiorców prowadzących hotele, pensjonaty zazwyczaj masowo. Należy bowiem mieć na uwadze, że poprzestanie na względach subiektywnych nie wystarcza do rozstrzygnięcia czy w danym przypadku mamy do czynienia z rzeczywistym używaniem znaku. Skarżący w toku postępowania wskazywał, iż prowadzi działalność biznesową nie podlegającą wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej. Podał, że oferuje usługi noclegowe oraz wynajem apartamentów oznaczanych znakiem towarowym [...] (v. "odpowiedź na wniosek" k. 26 akt adm. oraz pismo z dnia 12 października 2010 r. k. 36 akt adm.). Z powyższego wynika zatem, że ocenę rozmiarów używania spornego znaku należało przeprowadzić przy uwzględnieniu, iż wskazywane przez skarżącego usługi są jedynymi w globalnej ofercie uprawnionego. W tym stanie rzeczy wyprowadzony przez organ wniosek jest prawidłowy. Tym bardziej, że skarżący nie wykazywał w niniejszym postępowaniu administracyjnym, że istniały okoliczności usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku ("ważne powody" z art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp). Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa jako, że nie była oparta na usprawiedliwionych podstawach.