VI SA/Wa 2038/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 24 października 2007 r. skarżący P. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Dnia 16 stycznia 2008 r. skarżący skierował do tutejszego sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, iż jego sytuacja majątkowa nie pozwala mu uiścić nałożonej kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł, a ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej będzie de facto skutkowało koniecznością zakończenia przez skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie równoznaczne z wyrządzeniem mu znacznej szkody, jak również spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił, iż nie posiada tak znacznych środków majątkowych na rachunku bankowym, a przy jednoczesnym szeregu zobowiązań z tytułu umów kredytowych i leasingu egzekucja nałożonej kary będzie skutkowała koniecznością zakończenia prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwanej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w świetle powołanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżąca uzasadniając wniosek podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u przedsiębiorcy nieodwracalne i niepowetowane straty w prowadzonej działalności. Jak wynika bowiem z akt sprawy, na skarżącego została nałożona kara pieniężna w kwocie 30 000 zł. Zatem nałożona na skarżącego przedmiotowa kara pieniężna w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych może spowodować dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki finansowe istotne dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków tak gospodarczych jak i ekonomicznych. Ten stan uniemożliwiłby skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej i skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygniecie Sądu w przyszłości, stałoby się dla skarżącego, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. Okoliczności przedstawione przez skarżącą uzasadniają więc, w ocenie Sądu, zastosowanie tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 cyt. wyżej ustawy. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.