VI SA/Wa 2039/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń palną bojową oraz na broń palną gazową do ochrony osobistej oddala skargę Decyzjami z dnia [...] lipca 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji na zasadzie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 tekst jednolity ze zm.) cofnął A. F. pozwolenie na broń palną bojową i broń palną gazową. W obu decyzjach organ I instancji uzasadnił swoje stanowisko tym, że A. F. został za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszonej na okres 2 lat próby oraz zobowiązany do naprawienia szkody. Odnosząc się do regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-6 w/w ustawy organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zostały wyczerpane przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń palną bojową i broń palną gazową. W odwołaniu od powyższych decyzji A. F. wskazał, że w każdej chwili może stać się ofiarą przestępstwa, gdyż jest potencjalnym obiektem dla świata przestępczego. Zwrócił uwagę, że przy zdarzeniu za które został skazany nie posługiwał się bronią, ani też nie posiadał jej przy sobie. Posiadanie broni bojowej jak i gazowej daje mu poczucie bezpieczeństwa i umożliwia zapewnienie bezpieczeństwa jego rodzinie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy utrzymał w mocy dwie zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż A. F. został zaliczony do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpatrywanej sprawie obawa ta wynika z faktu skazania odwołującego się prawomocnym orzeczeniem Sądu skazującym za niekorzystne rozporządzenie cudzym mieniem i za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu. W ocenie organu karalność posiadacza pozwolenia na broń za powyższe czyny, w istotnej mierze podważa wiarygodność takiej osoby pod względem możliwości posiadania broni. Strona przez fakt skazania wzbudza obawę, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. W takiej sytuacji zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. F. (dalej jako skarżący) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, iż Komendant Główny Policji nie wziął pod uwagę, iż w czasie gdy dopuścił się czynu, za który został skazany nie posługiwał się bronią, nie posiadał jej przy sobie, broń była jak zwykle należycie zabezpieczona. Wskazał, że od czasu uprawomocnienia się wyroku nie uchybił żadnemu z warunków posiadania broni palnej, postępuje jak wymaga tego prawo. Czyn za który został skazany nie był związany z przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, zaś broń jest mu niezbędna w celu ochrony osobistej. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację. Podkreślił, iż od osób posiadających pozwolenie na broń organy Policji oczekują poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu, uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy ma charakter obligatoryjny, a zatem w świetle wyroku sądowego nie mogła zapaść inna decyzja, niż cofająca pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, w jakich sytuacjach decyzje ulegają uchyleniu. Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 w/w ustawy. W niniejszej sprawie skarżącego zaliczono do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy), co skutkowało cofnięciem mu pozwoleń na posiadanie broni palnej bojowej i palnej gazowej. W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2004 roku (Dz. U. 2003.52.451) zmieniającym ustawę z dniem 1 stycznia 2004 roku. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, albowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas, gdy przed 1 stycznia 2004 roku chodziło, w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. W niniejszej sprawie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo m.in. przeciwko mieniu tj. za oszustwo. Tak więc w sytuacji, gdy organ Policji otrzymał wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w [...] nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwoleń na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej. Decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest bowiem decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale ma charakter decyzji związanej: organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, a nie kierować się zasadami współżycia społecznego. Nie może być bowiem realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Tej oceny nie zmieni okoliczność, iż skarżący posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania. Tak więc zdaniem Sądu, organ administracyjny nie naruszył prawa materialnego. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Prawa tego nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Kwestie posiadania broni palnej bojowej i gazowej z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy przestępstwa przeciwko mieniu wymagają wnikliwej oceny przez organy Policji. Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana, organ Policji zasadnie uznał, że wobec treści wyroku skazującego zachodzi przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwoleń na posiadanie broni. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów kpa, a zaistniały stan rzeczy ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na istnienie stwierdzonej przez te organy przesłanki obligującej do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń i powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż dysponując pozwoleniem na broń nie użył jej w celach sprzecznych z prawem, również przy popełnieniu przestępstwa oszustwa, na co wskazują okoliczności czynu, ustalone przez Sąd karny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.