VI SA/Wa 2039/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Małgorzata Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wyrobu budowlanego niespełniającego ustawowych wymagań oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB" lub "organ") decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "spółka", "skarżąca" lub "producent"), o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] (umarzającej postępowanie w sprawie wyrobu budowlanego: stalowy grzejnik panelowy [...], wyprodukowanego przez spółkę, niespełniającego wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach 5-16 października 2018 r. przeprowadzono kontrolę wyrobów budowlanych u producenta. Kontrolą objęto wyrób budowlany: stalowy grzejnik panelowy [...], w zakresie prawidłowości oznakowania i obowiązkowych informacji towarzyszących oznakowaniu, dokumentów dostarczanych wraz z udostępnianym na rynku wyrobem budowlanym, jak również badań typu, procedur zakładowej kontroli produkcji i badań bieżących. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że producent posługuje się badaniami, które są niekompletne, ponieważ nie zawierają badania w zakresie odporności na korozję. Zlecone przez WINB badania przez akredytowane laboratorium wykazały, że wyrób budowlany nie spełnia deklarowanych przez producenta właściwości użytkowych w zakresie nominalnej mocy cieplnej oraz odporności na działanie ciśnienia. WINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego wyrobu budowalnego, uznając, że przedstawione przez spółkę dowody oraz uzyskane informacje wskazują, że producent dobrowolnie i skutecznie podjął wszelkie możliwe działania w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami prawa grzejników panelowych. W dniu 10 kwietnia 2019 r. GINB zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], GINB stwierdził z urzędu nieważność decyzji WINB. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję o stwierdzeniu nieważności. GINB uznał bowiem, że powtórna analiza przedmiotowej sprawy potwierdza, iż kontrolowany wyrób budowlany został wprowadzony do obrotu z naruszeniem wymagań określonych ustawą o wyrobach budowlanych. Zaś wbrew twierdzeniom WINB producent nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości, co więcej niezgodności wyrobu z deklarowanymi właściwości użytkowymi mają charakter nieusuwalny. Organ podkreślił zatem, że WINB nie był uprawniony do uznania, że niezgodności wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi ustawą zostały usunięte i umorzenia postępowania. Z uwagi na tę okoliczność, GINB stwierdził, że WINB w sposób rażący naruszył przepis art. 32 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1570 z późn. zm.), dalej "ustawa o wyrobach" lub "u.w.b." , umarzając postępowanie, w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki to umożliwiające. Na decyzję GINB skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, jak również naruszenie art. 56 oraz art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę 89/106/EWG (Dz.U. L 88 z 4.4.2011 z późn. zm.), dalej "rozporządzenie 305/2011", w zw. z art 30, art. 31, art. 31a ust. 5 oraz art. 32 pkt 2 ustawy o wyrobach budowlanych poprzez błędną, nieuwzględniającą hierarchii źródeł prawa norm wykładnię oraz uznanie, że katalog z art. 59 ust. 1 rozporządzenia 305/2011 jest katalogiem zamkniętym, w sytuacji w której prawidłowa wykładnia (zastosowana przez WINB) prowadzi do wniosku, że w sytuacji w której producent w toku dobrowolnego postępowania naprawczego doprowadził do zgodności oferowanego na rynku wyrobu budowalnego z normami, umorzenie postępowania jest nie tylko dopuszczalne ale wręcz zasadne. Producent wniósł o uchylenie obu decyzji wydanych przez GINB. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, z uwagi na tryb w jakim została wydana zaskarżona decyzja, wypada podkreślić, że stwierdzenie nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się również , że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, publ. w LEX nr 51249). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Z uwagi na doniosłość zasady trwałości decyzji zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać (wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., sygn. akt I SA 8/98, publ. w LEX nr 47276). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 190/12). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1642/94, LEX nr 24547 oraz z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 422/96, LEX nr 34457). Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie podkreśla się jednocześnie, że możliwe jest oparcie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na rażącym naruszeniu zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego, aczkolwiek przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W wyroku z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1018/2017 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że "zasadniczo w odniesieniu do postępowania administracyjnego "rażące naruszenie prawa" ma miejsce wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego, albo też prowadziły je w sposób nie pozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie". Zgodnie z ogólnymi zasadami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, każde wszczęte postępowanie administracyjne powinno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej. Celem zaś postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Powyższe zgodne jest z art. 104 k.p.a., według którego decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Umorzenie postępowania administracyjnego jest przykładem takiego innego zakończenia sprawy z uwagi na fakt, iż decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga sprawy co do istoty, lecz kończy postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Umorzenie postępowania zamyka więc drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy w "inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. Judykatura określa istotę decyzji o umorzeniu przez podkreślenie, że nie tworzy ona stosunku administracyjnoprawnego, a ponadto zachowuje przy tym walor neutralności w kwestii oceny, czy fakty wskazane w żądaniu wszczęcia postępowania administracyjnego uzasadniałyby osiągnięcie zakładanych celów . Umorzenie postępowania dotyczy postępowania wszczętego i prowadzonego w chwili jego umorzenia, z uwagi na brak przesłanek do jego kontynuacji. Umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego i prowadzonego na podstawie ustawy o wyrobach budowlanych oznacza, że w danej sprawie wszczęte uprzednio postępowanie w sprawie niezgodności wyrobu budowlanego z u.w.b. nie będzie kontynuowane. W art. 32 u.w.b. ustawodawca przewidział trzy enumeratywne, samodzielne przesłanki umorzenia postępowania, tj. jeżeli: - organ stwierdzi, że wyrób budowlany spełnia wymagania określone u.w.b.; – niezgodność wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi u.w.b. została usunięta albo wyrób ten został wycofany z obrotu; – postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ma jednoznaczne brzmienie i zawiera zamknięty krąg przesłanek umożliwiających umorzenie postępowania w danej sprawie, a w związku z tym za niedopuszczalne jako stojące w oczywistej sprzeczność z dyspozycją art.32 pkt 2 u.w.b., należy uznać, umorzenie postępowania przez organ, z przyczyn innych niż wskazane w powyższym przepisie. Pierwsza z przesłanek oznacza, że wszczęte i prowadzone postępowanie w sprawie zgodności wyrobu budowlanego z u.w.b. potwierdziło tę zgodność, czyli wyrób spełnia wymagania określone u.w.b. i dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe. Druga przesłanka oznacza, że co prawda niezgodność wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi komentowaną ustawą została stwierdzona, lecz w ramach tego postępowania została usunięta albo wyrób ten został wycofany z obrotu. W takiej sytuacji postępowanie można umorzyć, ponieważ nie istnieje już niebezpieczeństwo udostępniania wyrobu niezgodnego z wymaganiami ustawowymi. Fakt usunięta wyrobu lub jego wycofania z obrotu powinien być stwierdzony jednoznacznie przez organ nadzoru budowlanego, co upoważnia organ do umorzenia postępowania. Trzecia przesłanka, polegająca na bezprzedmiotowości postępowania z innych przyczyn niż wymienione, jest przesłanką niedookreśloną, przy której organ ma możliwość dokonania indywidualnej oceny i podjęcia decyzji uznaniowej. Zaistnienie jednej z trzech przesłanek określonych w przepisie art.32 pkt 2 u.w.b. oznacza zobowiązanie organu do umorzenia postępowania, które następuje w drodze decyzji administracyjnej i dotyczy postępowania w całości. W konsekwencji umorzenie postępowania skutkuje zamknięciem drogi do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W rozpoznawanej sprawie podstawą stwierdzenia nieważności na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] lutego 2019 r. znak : [...], umarzającej postępowanie, w sprawie stalowego grzejnika panelowego [...], objętego normą zharmonizowaną, oznakowanego CE, wyrobu budowlanego, niespełniającego wymagań określonych, w ustawie o wyrobach budowlanych, jest rażące naruszenie normy prawnej określonej w art.32 pkt 2 u.w.b. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli: niezgodność wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi niniejszą ustawą została usunięta albo wyrób ten został wycofany z obrotu; Jest to jedyna przesłanka jaką organ powołał do umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji, której nieważność stwierdzono, organ, nie powołał innej przesłanki do umorzenia postępowania. Uzasadniając natomiast swoje stanowisko co do umorzenia postępowania, organ ograniczył się w zasadzie do zacytowania art.32 pkt 2 u.w.b. i stwierdzenia, że niezgodność wyrobu z ustawą została usunięta ( str.5 decyzji, k-185 akt adm.). Przy czym na tej samej 5 stronie decyzji organ stwierdził, że "producent dobrowolnie i skutecznie podjął wszelkie możliwe działania w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami ustawy o wyrobach budowlanych grzejników panelowych [...]". Stawiając tym samym znak równości pomiędzy "podjęciem wszelkich możliwych działań" a "usunięciem niezgodności wyrobu z ustawą" - z czym zgodzić się nie sposób. W ocenie Sądu podjęcie wszelkich działań w celu usunięcia niezgodności wyrobu z ustawą o wyrobach budowlanych, nie jest tożsame z usunięciem niezgodności wyrobu z przepisami ustawy o wyrobach budowlanych. W uzasadnieniu decyzji umarzającej postępowanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego mimo, stwierdzenia na stronie 3 i 4 decyzji, iż grzejnik, nie spełnia deklaracji producenta co do nominalnej mocy ciepła oraz odporności na działanie ciśnienia, nie wskazał, nawet jednej niezgodności z ustawą, która została usunięta, aby uznać za zasadne stanowisko organu, iż zaistniała w sprawie przesłanka do umorzenia postępowania w sprawie. Z akt sprawy ani z uzasadnienia spornej decyzji nie wynika również, że wyrób został wycofany z obrotu. Jest to o tyle istotne, iż jak Sąd wskazywał wyżej umorzenie postępowania administracyjnego, jest możliwe tylko w przypadku zaistnienia enumeratywnie wymienionych przesłanek w art.32 u.w.b. W rozpoznawanej sprawie, organ wskazał na przesłanki określone w art.32 pkt 2 u.w.b. Podkreślić należy, że ani ten przepis, ani inne przepisy k.p.a., nie stanowią podstawy do wydania orzeczenia w przedmiocie umorzenia postępowania, z uwagi na to ze strona podjęła wszelkie działania, aby doprowadzić do zgodności wyrobu z przepisami u.w.b. Art.32 pkt 2 u.w.b. jednoznacznie stanowi, iż umorzenie postępowania może nastąpić tylko wtedy gdy niezgodność wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi niniejszą ustawą, została usunięta albo wyrób ten został wycofany z obrotu. Żadna z tych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, stąd zastosowanie w sprawie przez organ instytucji umorzenia postępowania, stoi w oczywistej sprzeczności z normą określoną w art.32 pkt 2 u.w.b. Przy czym przepis jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Podkreślić też należy, iż wnioski te płyną z samego uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego, która zawiera oczywiste sprzeczności, co do zaistnienia w sprawie przesłanek umorzenia postępowania. Stanowisko o umorzeniu postępowania uzasadniono zacytowanym przepisem art.32 pkt 2 u.w.b. i lakonicznym stwierdzeniem organu, iż Skarżący podjął działania mające na celu usunięcie niezgodności wyrobu z ustawą, a nie, że niezgodności te, zostały usunięte lub wyrób został wycofany z obrotu. Z tych względów uznać należy, iż decyzja organu rażąco narusza prawo. Rozstrzygnięcie decyzji, w sposób oczywisty i jednoznaczny stoi z w sprzeczności z normą zawartą w art.32 pkt 2 u.w.b. Przy czym przepis ten jest jasny i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji, art. 56 oraz 59 rozporządzenia Nr 305/2011 w związku z art.31, art.31 a ust.5 u.w.b. Odnosząc się do tych zarzutów na wstępie wskazać należy, iż przepisy te nie miały zastosowania w sprawie, bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia, jest w niniejszej sprawie kwestia proceduralna - umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art.32 pkt 2 u.w.b., której wskazane wyżej przepisy rozporządzenia wspólnotowego oraz wskazane w skardze przepisy u.w.b nie regulują. Zgodnie z art. 30 ust.1-2 u.w.b. Właściwy organ, w wyniku kontroli u sprzedawcy, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w niniejszej ustawie, wydaje: 1) postanowienie zakazujące dalszego udostępniania wyrobu budowlanego przez sprzedawcę, wyznaczając termin usunięcia określonych nieprawidłowości, albo 2) decyzję zakazującą dalszego udostępniania wyrobu budowlanego przez sprzedawcę oraz decyzję nakazującą wycofanie z obrotu tego wyrobu przez producenta lub importera, albo 3) decyzję nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego przez sprzedawcę, jeżeli producent lub importer ma siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje zażalenie.(ust.1a) W przypadku nieusunięcia w terminie nieprawidłowości określonych w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, właściwy organ zakazuje, w drodze decyzji, obrotu wyrobem budowlanym.(ust.2) W art.31 ust.1-2 u.w.b. również właściwy organ, z tym, że w wyniku kontroli u producenta albo importera, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w niniejszej ustawie, wydaje: 1) postanowienie zakazujące dalszego udostępniania wyrobu budowlanego, wyznaczając termin usunięcia określonych nieprawidłowości, albo 2) decyzję nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego, albo 3) decyzję nakazującą ograniczenie udostępniania wyrobu budowlanego użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy. 1a. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje zażalenie (ust.1b). W przypadku nieusunięcia w terminie nieprawidłowości określonych w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego.(ust.2). Wyjaśnić należy że art. 31a ust. 4 ustawy o wyrobach budowlanych, który stanowi, że postanowienia i decyzje, o których mowa w art. 30 i art. 31, wydaje się w zależności od rodzaju stwierdzonych niezgodności wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi ustawą o wyrobach budowlanych oraz od stopnia zagrożenia powodowanego przez wyrób budowlany, mając na celu, w szczególności, zapobieżenie powstaniu zagrożenia lub usunięcie już istniejącego oraz zapewnienie bezpieczeństwa, zdrowia i życia użytkowników obiektów budowlanych,: a także ochronę środowiska. Natomiast w świetle art. 31 a ust. 5 ustawy o wyrobach budowlanych, w przypadku stwierdzenia niezgodności, o których mowa w art. 59 rozporządzenia nr 305/2011, albo w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w oznakowaniu znakiem budowlanym, braku oznakowania znakiem budowlanym, braku krajowej deklaracji lub jej nieprawidłowego sporządzenia lub w przypadku gdy dokumentacja jest niekompletna lub niedostępna u kontrolowanego właściwy organ wydaje postanowienie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 albo w art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b., wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Jak wynika z art. 59 ust. 1 rozporządzenia Nr 305/2011 bez uszczerbku dla art. 56 w przypadku gdy państwo członkowskie dokona jednego z poniższych ustaleń, zobowiązuje ono właściwy podmiot gospodarczy do usunięcia występującej niezgodności: a) oznakowanie CE zostało umieszczone z naruszeniem art. 8 lub art. 9; b) oznakowanie CE nie zostało umieszczone w przypadku gdy jest ono wymagane, zgodnie z art. 8 ust. 2; c) bez uszczerbku dla art. 5 nie sporządzono deklaracji właściwości użytkowych, gdy jest to wymagane, zgodnie z art. 4; d) deklaracja właściwości użytkowych nie została sporządzona zgodnie z przepisami art. 4, 6 i 7; e) dokumentacja techniczna jest niedostępna lub niekompletna. Analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że powołane w skardze przepisy prawa wspólnotowego i krajowego nie dotyczą sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpoznawanej sprawie tj. gdy wyrób nie spełnia deklarowanych właściwości użytkowych, na podstawie zleconych badań, ale ogólnie rzecz ujmując, jedynie w przypadkach błędnego znakowania wyrobu, braku oznakowania znakiem budowlanym, braku krajowej deklaracji lub jej nieprawidłowego sporządzenia lub w przypadku gdy dokumentacja jest niekompletna lub niedostępna u kontrolowanego oraz niesporządzenia lub nieprawidłowego sporządzenia deklaracji właściwości użytkowych wyrobu niezgodnie z przepisami prawa wspólnotowego wymienionych w powołanym wyżej art. 59 rozporządzenia nr 305/2011. W rozpoznawanej sprawie organ podjął rozstrzygnięcie proceduralne.Nie wydał decyzji co do istoty, aby rozważać zastosowanie w sprawie powołanych wyżej przepisów. Z tych względów organ nie był ani zobowiązany ani uprawniony do wydania decyzji, o których mowa w art. 30, art. 31, art.31 a ust.5 u.w.b. Decyzje wydawane na podstawie tych przepisów, są decyzjami rozstrzygającymi sprawę co do istoty, wydawanymi w postępowaniu administracyjnym, których nie dotyczy art.32 pkt 2 u.w.b. stanowiący podstawę prawną decyzji, której nieważność stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organ nie był też uprawniony jak już Sąd wskazywał wyżej do uznania, że niezgodności wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi ustawą zostały usunięte i umorzenia postępowania na podstawie przepisu art. 32 pkt 2 ustawy o wyrobach budowlanych. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że organ w sposób rażący naruszył przepis art. 32 pkt 2 ustawy o wyrobach budowlanych, umarzając postępowanie, gdyż nie zaistniały ku temu, przesłanki ustawowe w przepisie tym określone. Tym samym decyzja umarzająca postępowania w sprawie jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie należy podkreślić, że decyzja ta wywołała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Spowodowała ona bowiem, że w obrocie pozostają wyroby budowlane niezgodne z wymaganiami ustawy o wyrobach budowlanych. W sytuacji tej stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter obligatoryjny, gdyż wystąpiła jedna z przesłanek pozytywnych do stwierdzenia nieważności decyzji, wskazanych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i jednocześnie brak jest przesłanek negatywnych, o których mowa w 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę jako bezzasadną.