VI SA/Wa 2041/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "E." Spółka Jawna W. i G. S. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez "(...)", z siedzibą w miejscowości "(...)" (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "organ", "Prezes UOKiK"), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 35a pkt 9 lit. a, art. 35c ust. 5 pkt 2, ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r., poz. 660 dalej: "u.s.m.k.j.p."), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1930, z późn. zm.), utrzymująca w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z "(...)" kwietnia 2019 r., wymierzającą Stronie karę pieniężną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wyjaśnił, że inspektorzy reprezentujący "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej - od 19 do 28 lutego 2019 r., - przeprowadzili kontrolę - dotyczącą identyfikacji przedsiębiorcy, przestrzegania obowiązku wystawienia, przekazywania i przechowywania świadectwa jakości paliwa stałego przeznaczonego do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, o którym mowa w art. 6c u.s.m.k.j.p. oraz kontrolę treści świadectwa jakości paliwa stałego określonego pkt 6d u.s.m.k.j.p. w oddziale w Jastrowiu należącym do Strony. W trakcie kontroli stwierdzono, że 19 lutego 2019 r. w ofercie handlowej kontrolowanego w oddziale w "(...)", znajdowały się następujące paliwa stale: 1) węgiel kamienny ekogroszek II w cenie 900 zł/t, w ilości 69,86 t, o wartości 62 874 zł, 2) węgiel kamienny groszek MS w cenie 850 zł/t, w ilości 10,64 t, o wartości 9 044 zł, 3) węgiel kamienny orzech silesia w cenie 850 zł/t, w ilości 7,95 t, o wartości 6 757,50 zł, 4) węgiel kamienny miał 0,50 w cenie 680 zł/t, w ilości 6,35 t, o wartości 4 318 zł, 5) węgiel kamienny orzech I w cenie 960 zł/t, w ilości 9,73 t, o wartości 9 340,80 zł, 6) węgiel kamienny orzech Marcel w cenie 930 zł/t, w ilości 12,171, o wartości 11 318.10 zł, 7) węgiel kamienny orzech II Wujek w cenie 930 zł/t, w ilości 138,641, o wartości 128 935,20 zł, 8) węgiel kamienny orzech Rydułtowy w cenie 870 zł/t, w ilości 4,89 t, o wartości 4 254,30 zł. Łączna wartość w/w paliw stałych, wprowadzanych do obrotu 19 lutego 2019 r., wynosiła 236 841,90 zł. Oświadczenia, które na powyższą okoliczność złożył pracownik kontrolowanego przedsiębiorcy oraz W. S. wspólnik kontrolowanej spółki, załączono do akt sprawy. Węgiel składowany był według sortymentu, na placu, na oddzielnych pryzmach, które były oznaczone nazwą oraz ceną. W toku kontroli wykonano dokumentację zdjęciową, stanowiącą załącznik do protokołu kontroli nr "(...)". Na podstawie przedłożonych faktur sprzedaży węgla stwierdzono, że w okresie od 5 listopada 2018 r. do chwili rozpoczęcia kontroli, tj. 19 lutego 2019 r. przedsiębiorca dokonywał sprzedaży wszystkich paliw stałych będących w ofercie kontrolowanego. Do akt sprawy załączono kserokopie 51 faktur sprzedaży. Prezes UOKiK wskazał następnie, że w trakcie kontroli, na podstawie oświadczenia Kontrolowanego (oświadczenie W. S. z 22 lutego 2019 r.) ustalono, że Strona nie wystawiła świadectw jakości do wprowadzanych do obrotu od 5 listopada 2018 r. paliw stałych, a na życzenie klienta wydawała atesty jakości lub karty produktu wystawione przez dostawcę węgla, co narusza obowiązek wynikający z art. 6c u.s.m.k.j.p. Organ dodał, że powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z "(...)" lutego 2019 r. nr "(...)". Pomimo prawidłowego pouczenia Strony o możliwości zgłoszenia uwag do protokołu, Strona nie wniosła uwag do treści protokołu. Organ wyjaśnił następnie, że pismem z 28 marca 2019 r. "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia w drodze decyzji kary pieniężnej na podstawie art. 35d ust. 1 pkt. 1, w związku z art. 35a pkt 9 lit. a) u.s.m.k.j.p. oraz poinformował, że na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., Strona może brać czynny udział w każdym stadium postępowania oraz wypowiadać się co do zebranych dowodów oraz zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami. Dodatkowo "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zwrócił się do Strony o przesłanie informacji o wielkości obrotu z działalności lub wartości paliw stałych wprowadzanych przez nią do obrotu w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli tj. 2018. Strona pismem z 12 kwietnia 2019 r. poinformowała "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej o wartości paliw stałych wprowadzonych do obrotu w 2018 roku. Strona poinformowała również, że według ksiąg rachunkowych, wielkość zapasów na placu węglowym w "(...)", 19 lutego 2019 r. wynosiła 177 385,21 zł brutto. Ponadto Strona wyjaśniła, iż na życzenie kupujących paliwo stałe przekazywała im atest lub kartę produktu potwierdzające spełnienie wymagań jakościowych. "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej działając na podstawie art. 104 § 1 K.p.a., art. 35a pkt 9 lit. a) oraz art. 35d ust. 1 pkt 1 u.s.m.k.j.p., wydał 26 kwietnia 2019 r., decyzję wymierzającą Stronie karę pieniężną w wysokości 25 001 zł, z uwagi na to, że Strona nie wystawiła, a w konsekwencji nie przekazała i nie przechowuje świadectw jakości do paliw stałych wprowadzanych do obrotu od 5 listopada 2018 r., co narusza obowiązki wynikające z art. 6c u.s.m.k.j.p. Po rozpatrzeniu odwołania Strony z 13 maja 2019 r., Prezes UOKiK wskazał w zaskarżonej decyzji, że z art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p. wynika, iż przedsiębiorcy są obowiązani do wystawiania dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach szczególnych, zwanego świadectwem jakości-wprowadzając je do obrotu. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku, tj. niewystawienie świadectwa jakości wprowadzanych do obrotu paliw stałych, w myśl art. 35a pkt 9 lit. a u.s.m.k.j.p., podlega karze pieniężnej. Prezes UOKiK wyjaśnił, że opiera się na dowodach zebranych w toku toczącego się postępowania. Dowodem w sprawie jest protokół kontroli z "(...)" lutego 2019 r. nr "(...)". Z treści protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż Strona nie wydawała klientom świadectw jakości, a na życzenie klientów wydawał atesty jakości lub karty produktu wystawione przez dostawcę węgla, co dodatkowo potwierdza oświadczenie Strony z 22 lutego 2019 r. W ww. oświadczeniu Strona informuje, iż od 5 listopada 2018 r. do 21 lutego 2019 r. nie wydawała klientom świadectw jakości paliw stałych - z powodu niedopatrzenia. Na życzenie klientów sprzedawca wydawał atest jakości węgla lub karty producenta wydawane przez dostawcę. Organ dodał, że protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego i wraz z upoważnieniem do przeprowadzenia kontroli oraz pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy został mu przekazany. Pomimo prawidłowego pouczenia o możliwości zgłoszenia uwag do protokołu, Strona nie wniosła żadnych uwag do treści protokołu, w tym do ustaleń dotyczących braku wystawiania przez przedsiębiorcę lub osobę upoważnioną świadectw jakości, potwierdzających spełnianie przez paliwo stałe wymagań jakościowych. Organ podkreślił, że certyfikat wydawany przez jakikolwiek podmiot zewnętrzny, typu laboratorium, czy wytwórca paliwa stałego nie jest tożsamy ze swojej istoty z świadectwem jakości paliw stałych, które to świadectwo ma prawnie określoną definicję i formę. Zgodnie z obowiązującymi przepisami świadectwo wystawione przez Stronę przy wprowadzaniu paliwa stałego do obrotu powinno zawierać między innymi oświadczenie, że paliwo stałe dla którego wystawiane jest świadectwo, spełnia wymagania jakościowe określone w przepisach, winno zawierać indywidualny numer oraz wskazanie systemu certyfikacji lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do uznania że paliwo stałe, dla którego wystawione jest świadectwo jakości, spełnia wymagania jakościowe. Wydawane przez Stronę na życzenie klientów atestów jakości węgla lub karty producenta wydawane przez dostawcę nie spełniają obowiązków wynikających z art. 6c u.s.m.k.j.p. W ocenie Prezesa UOKiK, prawidłowo do określenia wysokości kary przyjęto wartość paliw stałych znajdujących się w ofercie kontrolowanego 19 lutego 2019 r. W pierwszym dniu kontroli pracownik Strony poinformował kontrolujących, o ilości i cenie paliw stałych wprowadzanych do obrotu. Powyższe dane pracownik przedsiębiorcy zaczerpnął z systemu komputerowego znajdującego się w biurze składu opału przedsiębiorcy. 22 lutego 2019 r. W. S. złożyła oświadczenie, w którym potwierdziła ilość paliw stałych wskazanych w oświadczeniu pracownika kontrolowanego, nie wnosząc żadnych zastrzeżeń. Organ zauważyć, iż Strona miała prawo skorygować swoje wcześniejsze oświadczenia dotyczące ilości wprowadzanego do obrotu paliwa stałego do ostatniego dnia kontroli tj. 28 lutego 2019 r., czego nie uczyniła. Strona, dopiero pismem z 12 kwietnia 2019 r. poinformowała, iż według ksiąg rachunkowych wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu w oddziale w "(...)"19 lutego 2019 r. wynosiła 177 385,21 zł brutto. Powyższe pismo było odpowiedzią Strony na zawiadomienie organu o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Strona nie przedstawiła dowodów na błędne wyliczenia ilości paliwa stałego znajdującego się na składzie w dniu przeprowadzenia kontroli, nie dołączyła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby skąd wynika różnica pomiędzy ilością paliwa stałego podanego w oświadczeniu z 28 lutego 2019 r., a ilością wskazaną w piśmie z 12 kwietnia 2019 r. Organ również podkreślił, że na podstawie uzyskanych danych o ilości paliwa stałego, w protokole kontroli z 19 lutego 2019 r. wyliczone zostały wartości poszczególnych asortymentów, których suma wyniosła 236 841,90 zł, a Strona nie wniosła zastrzeżeń do ustaleń kontroli zawartych w protokole kontroli. Prezes UOKiK wyjaśnił, że odpowiedzialność w niniejszej sprawie ma charakter obiektywny, nie jest uwarunkowana winą przedsiębiorcy, a przewidziana w przepisach kara pieniężna jest karą administracyjną wymierzaną w przypadku popełnienia tzw. deliktu administracyjnego. Strona prowadząc profesjonalną, specjalistyczną działalność w zakresie handlu paliwami stałymi, nie dochowała należytej, wymaganej przepisami staranności i dopuściła się naruszenia prawa, o istotnej wadze. Fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa nie zwalnia jej zatem z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków, które stwierdzono w toku kontroli. Organ wskazał, że wziął pod uwagę, że przedsiębiorca nie był wcześniej karany za naruszenie przepisów ustawy. Ustalając wysokość kary, wzięto również pod uwagę informacje dot. wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu przez Stronę w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli (tj. w roku 2018). Organ podkreślić, iż na Stronę została nałożona kara minimalna określona przepisami, biorąc pod uwagę informacje ustalone w toku kontroli oraz przekazane przez Stronę. Prezes UOKiK dodał także, że w sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 189f K.p.a., ponieważ o znikomej wadze naruszenia w przypadku przepisów u.s.m.k.j.p., można byłoby mówić w przypadku, gdyby wymagane prawem świadectwa jakości paliw stałych konsumenci otrzymywali ale informacje zawarte w świadectwach jakości były zawarte w sposób niepełny, nieprecyzyjny etc. Natomiast nie dotyczy to sytuacji, gdy wymagane przepisami świadectwa jakości paliw stałych nie były wystawiane wcale, co jest bardzo istotne z punktu widzenia ochrony interesów i praw konsumentów. Pismem z 29 sierpnia 2019 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezes UOKiK z "(...)" lipca 2019 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie na Jego rzecz od organu zwrotu kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 35a pkt 9 lit a) u.s.m.k.j.p., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie wystawiał świadectwa jakości, podczas gdy Strona wyjaśniła że spółka przekazywała kupującym atest lub kartę produktu potwierdzające spełnienie wymagań jakościowych przez produkt, 2) art. 35c ust 5 pkt 2 u.s.m.k.j.p., poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej, podczas gdy nie zaszły przesłanki do nałożenia kary w takiej wysokości, 3) art. 7, art 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprawidłowe zgromadzenie materiału dowodowego, skutkujące niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności: wartości paliw stałych wprowadzonych do obrotu przez Skarżącego w 2018 r., z uwagi na wystąpienie w trakcie trwania postępowania administracyjnego w tym zakresie różnic ilościowych. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, na okoliczność potwierdzenia różnicy pomiędzy ilością paliwa stałego podanego w oświadczeniu z 28 lutego 2019 r., a ilością wskazaną w piśmie z 12 kwietnia 2019 r., do skargi jednak nie załączył, żadnych dokumentów. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w toku postępowania administracyjnego informował organ I instancji, że przekazywał kupującym atest lub kartę produktu, które to dokumenty potwierdzały spełnienia przez sprzedawane paliwo wymagań jakościowych. Zdaniem Skarżącego, iż samo nazewnictwo dokumentu w postaci "karty produktu" w miejsce sugerowanego przez ustawodawcę "świadectwa jakości" nie przesądza o braku wypełnienia przez Stronę założeń ustawy, tj. nie przekazywania kupującym dokumentu potwierdzającego spełnienie przez sprzedawane paliwo wymagań jakościowych. Skarżący podkreślił, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że nie wniesienie przez przedsiębiorcę uwag do protokołu kontroli jest równoznaczne z jego akceptacją. Skarżący wskazał, że podpisał protokół kontroli i nie wniósł do niego uwag, jednakże pismem z 12 kwietnia 2019 r. przesłanym do organu, wskazał w sposób dokładny wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w 2018 r. Wartość ta została ustalona w oparciu o zapisy w księgach rachunkowych Strony. Nadto Skarżący podniósł, że w oparciu o stosowne dokumenty wskazał wartość paliw znajdujących się na terenie kontrolowanego placu w "(...)". Pomimo faktu, iż twierdzenia Skarżącego znajdowały odzwierciedlenie w dokumentacji księgowej, której organ w żaden sposób nie kwestionował, organ nie dał im wiary i przyjął odmienne ustalenia na podstawie oświadczenia pracownika Strony, który z oczywistych względów może nie znać dokładnych szacunków wartości paliw będących w posiadaniu Skarżącego. Zdaniem Skarżącego, również sam przedstawiciel Skarżącego w osobie W. S. bez wglądu w stosowne dokumenty księgowe nie jest w stanie podać dokładnej wartości posiadanych paliw. Stąd też po weryfikacji dokumentów księgowych, Sakrżący wystosował stosowne pismo do organu wskazując wartość paliw wprowadzonych do obrotu zarówno na koniec 2018 r., jak i dzień kontroli. Organ jednak, pomimo braku kwestionowania tychże dokumentów, nie dał im wiary, co zdaniem Skarżącego jest rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył Spółce karę pieniężną za niewystawianie, a w konsekwencji nieprzekazywanie i nieprzechowywanie świadectw jakości do paliw stałych wprowadzanych do obrotu od 5 listopada 2018 r., wbrew dyspozycji art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., z czym zgodził się Prezes UOKiK. Zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zwany dalej "świadectwem jakości". Paliwami stałymi, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a) i lit. b) u.s.m.k.j.p., są: a) węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego, b) produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów organu I instancji 19 lutego 2019 r. w oddziale Spółki w "(...)"stwierdzono, że w ofercie handlowej Spółki znajdowały się składowane według sortymentu na placu, na oddzielnych pryzmach, paliwa stałe: 1) węgiel kamienny ekogroszek II, 2) węgiel kamienny groszek, 3) węgiel kamienny orzech silesia, 4) węgiel kamienny miał 0,50, 5) węgiel kamienny orzech I, 6) węgiel kamienny orzech Marcel, 7) węgiel kamienny orzech II Wujek, 8) węgiel kamienny orzech Rydułtowy. W dniu kontroli (19 lutego 2019 r.), biorący udział w kontroli, zatrudniony przez Skarżącego, pracownik K. K, pisemnie oświadczył, że świadectwa jakości węgla – atesty – certyfikaty są udostępniane klientom na żądanie i dodał, że firma nie wystawia swoich świadectw jakości na poszczególne asortymenty. Okoliczność tę potwierdziła wspólniczka Spółki W. S. w pisemnym oświadczeniu z 22 lutego 2019 r. stwierdzając, że od 5 listopada 2018 r. do 21 lutego 2019 r., Spółka nie wydawała klientom świadectw jakości paliw stałych z powodu niedopatrzenia, a na życzenie klienta sprzedawca wydawał atest jakości węgla lub karty produktu wydane przez dostawcę. Sąd po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy, doszedł do wniosku, że ustalenia faktyczne organów obu instancji w powyższym zakresie nie budzą wątpliwości, Spółka bowiem we wskazanym wyżej okresie nie wystawiała świadectw jakości, o których mowa w art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., a na żądanie nabywców przekazywała bądź udostępniała karty produktu, atesty bądź certyfikaty wystawione przez inne podmioty, od których Spółka nabywała paliwa stałe. Nie można zgodzić się z argumentacją Skarżącego, że samo nazewnictwo dokumentu w postaci "karty produktu" w miejsce sugerowanego przez ustawodawcę "świadectwa jakości" nie przesądza o braku wypełnienia przez Stronę założeń ustawy, tj. nie przekazywania kupującym dokumentu potwierdzającego spełnienie przez sprzedawane paliwo wymagań jakościowych. Z art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., jednoznacznie wynika, że to przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych. Chodzi zatem o świadectwo jakości wystawione w tym przypadku przez Spółkę, gdyż to ona wprowadzała do obrotu paliwa stałe, a więc w świetle art. 2 ust. 1 pkt 14a w związku z art. 1 ust. 2 u.s.m.k.j.p., dokonywała ich sprzedaży na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW. Z art. 6c ust. 2 i ust. 3 u.s.m.k.j.p., wynika ponadto, że kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe, a świadectwo jakości jest przechowywane przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, przez okres 2 lat, licząc od dnia jego wystawienia. Spółka nie przedstawiła żadnego świadectwa jakości wystawionego w związku z dokonywaną przez siebie sprzedażą paliw stałych, w aktach administracyjnych sprawy znajdują się natomiast karty produktu wystawione przez inne podmioty, dotyczące paliw stałych, które Spółka nabyła od tych podmiotów. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 35a pkt 9 lit a) u.s.m.k.j.p., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie wystawiał świadectwa jakości, podczas gdy Strona wyjaśniła że Spółka przekazywała kupującym atest lub kartę produktu potwierdzające spełnienie wymagań jakościowych przez produkt. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący nie wypełniał w okresie od 5 listopada 2018 r. do 21 lutego 2019 r., dyspozycji art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., co w świetle art. 35a pkt 9 lit. a) i lit. c) u.s.m.k.j.p., podlega karze pieniężnej. Zgodnie z tym przepisem bowiem, karze pieniężnej podlega przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi: a) nie wystawia świadectwa jakości albo c) nie przekazuje kopii świadectwa jakości podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. W toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze, Skarżący zakwestionował również wysokość wymierzonej kary pieniężnej, podnosząc, że nie zaszły przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w takiej wysokości. Zgodnie z art. 35c ust 5 u.s.m.k.j.p., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 9 i 10, wynosi: 1) od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł; 2) od 25 001 zł do 100 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200 000 zł. W niniejszej sprawie w trakcie kontroli, na podstawie oświadczeń pracownika Spółki K. K. oraz wspólnika – W. S. ustalono, że łączna wartość paliw stałych, wprowadzanych do obrotu przez Spółkę 19 lutego 2019 r., wynosiła 236 841,90 zł. Wartość ta została zamieszczona w protokole podpisanym przez wspólnika Spółki – W. S., a do protokołu, Spółka pouczona o możliwości zgłoszenia uwag, nie wniosła żadnych uwag. Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji, Prezes UOKiK słusznie wskazał, że Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie stanowiska zawartego w piśmie z 12 kwietnia 2019 r. o wartości zapasów paliw stałych znajdujących się na placu węglowym w "(...)"19 lutego 2019 r., w wysokości 177 385,21 zł. Spółka wskazał, że wartość ta wynika z ksiąg rachunkowych, jednak nie załączyła do pisma z 12 kwietnia 2019 r., żadnej dokumentacji potwierdzającej tę wartość. Spółka nie załączyła również takich dowodów do skargi, pomimo zawarcia w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, na okoliczność potwierdzenia różnicy pomiędzy ilością paliwa stałego podanego w oświadczeniu z 28 lutego 2019 r., a ilością wskazaną w piśmie z 12 kwietnia 2019 r. Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35c ust 5 pkt 2 u.s.m.k.j.p., poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej, podczas gdy nie zaszły przesłanki do nałożenia kary w takiej wysokości. W świetle prawidłowych ustaleń faktycznych co do łącznej wartość paliw stałych, wprowadzanych do obrotu przez Spółkę 19 lutego 2019 r., wynoszącej 236 841,90 zł, której Skarżący nie podważył w wiarygodny sposób, Spółce została wymierzona kara pieniężna w najniższej z możliwych wysokości, zgodnie z art. 35c ust 5 pkt 2 u.s.m.k.j.p. Sąd uznał, równie z za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprawidłowe zgromadzenie materiału dowodowego, skutkujące niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności: wartości paliw stałych wprowadzonych do obrotu przez Skarżącego w 2018 r., z uwagi na wystąpienie w trakcie trwania postępowania administracyjnego w tym zakresie różnic ilościowych. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającym z powyższych przepisów. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, co Sąd szczegółowo omówił powyżej. Spółka natomiast nie przedłożyła żadnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia organów, w tym dotyczące wartości paliw stałych, wprowadzanych do obrotu przez Spółkę 19 lutego 2019 r. Sąd w związku z tym nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej oraz Prezes UOKiK przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.