VI SA/Wa 2042/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego – S. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 21.540 złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2008 r., podczas kontroli należącego do strony skarżącej pojazdu marki [...] o nr rej. [...], wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez S. P. - właściciela firmy, przeprowadzonej na drodze wojewódzkiej, nr [...] km 3+700, w drodze poddania pojazdu wraz z przewożonym ładunkiem przy pomocy dwóch wag statycznych, stwierdzono: 1) przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej, niż 1,3 i mniejszej, niż 1,8 m o sumie nacisków osi: a) powyżej 16,5 t do 17,5 t, b) za każde rozpoczęte przekroczenie 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo, 2) przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: a) powyżej 9,0 t do 9,5 t; b) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo, 3) przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla podwójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: a) powyżej 16,5 t do 17,5 t; b) za każde rozpoczęte przekroczenie 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo, 4) przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r., powyżej 52,0 do 66,0 t. Zespołem pojazdów skarżącego wykonywany był transport drogowy rzeczy. Przewożonym ładunkiem było drewno przerębowe, którego zadeklarowana masa zgodnie z dokumentem przewozowym wynosiła 33 m3. Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał do jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń, zamieszczając w nim obok podpisu zdanie: "bez uwag" (vide: Protokół kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r.). Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. organ powiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Ponadto organ pouczył stronę m.in. o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając m.in. na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), oraz § 3 i § 57 ust. 3 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2002 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), a także na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz lp. 6 pkt 9 lit. d), lp. 6 pkt 9 lit. e), lp. 9 pkt 15 lit. c) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych - nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 21.540 złotych z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w wyniku dokonanego ważenia pojazdu skarżącego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi i masy całkowitej. Mianowicie - pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze wojewódzkiej nr [...] i poddany procesowi ważenia na punkcie przystosowanym do statycznych ważeń pojazdów, znajdującym się przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości P. km 52+500. Za pomocą wag statycznych (o nr fabrycznych [...]; [...]) została przeprowadzona kontrola nacisków osi i masy całkowitej, która wykazała po odjęciu 200 kg i 2% następujące wartości: - oś pierwsza pojedyncza nienapędowa pojazdu silnikowego: 5, 29 tony, - oś druga podwójna napędowa pojazdu silnikowego : 23,13 tony, - oś trzecia pojedyncza nienapędowa przyczepy: 9,85 tony, - oś czwarta podwójna nienapędowa przyczepy: 17,69 tony, - rzeczywista masa całkowita: 55,96 tony. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Stosownie do § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40c w/w. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). W przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 14,4 t włącznie, w myśl zapisów lp. 6 pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. W przypadku pojedynczej osi nienapędowej dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 8,0 t włącznie, w myśl zapisów lp. 6 pkt 1 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. W przypadku podwójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m jest maksymalna suma nacisków osi do 14,5 t włącznie, w myśl zapisów lp. 6 pkt 4 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. W przypadku pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. dopuszczalna masa całkowita wynosi do 42,0 t włącznie, w myśl zapisów lp. 9 pkt 11 lit. c załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, jak również nie wnioskował o wykonanie drugiego ważenia, oraz nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio: Lp. 6: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: - pkt 9 dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: - lit. d) powyżej 16,5 t do 17,5 t: 1740 zł - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo: 1440 zł - pkt 1 dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: - lit. d) powyżej 9,0 t do 9,5 t: 2160 zł - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo: 1560 zł - pkt 4 dla podwójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: - lit. d) powyżej 16,5 t do 17,5 t: 3360 zł - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo: 2640 zł Lp. 9: Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: - pkt 11 pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r.: - lit. c) powyżej 52,0 t do 66,0 t: 1440 zł W niniejszej sprawie kary zatem wynoszą: - za przekroczenie nacisku dla podwójnej osi napędowej: 10380 zł (1740+6x 1440) - za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi nienapędowej: 3720 zł (2160+1560) - za przekroczenie nacisku dla podwójnej osi: 6000 zł (3360+2640) - za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: 1440 zł razem: 21540 zł S. P. złożył w dniu [...] marca 2008 r. odwołanie od decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o "ponowne, szczegółowe i wnikliwe" rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, iż wyniki ważenia pojazdu są nierealne, gdyż biorąc pod uwagę gęstość świeżo ściętej sosny wg. danych Instytutu Technologii Drewna, wykonując działanie matematyczne polegające na wyliczeniu różnicy pomiędzy masą rzeczywistą zespołu pojazdów oraz wagą ładunku (zgodną z dokumentem przewozowym), a następnie dokonując działania matematycznego dzielenia tej różnicy przez liczbę m3 przewożonego towaru (33m3), to w wyniku otrzymamy wagę 1 m3 drewna sosnowego nie odpowiadającą wartościom wynikających z norm gęstości podawanych przez Instytut Technologii Drewna. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy - powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a także na ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2008 r., kontroli pojazdu należącego do skarżącego - uznał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. Ustosunkowując: się do treści odwołania organ wskazał, że z podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę protokołu kontroli wynika, iż pomiar nacisków na osi oraz masy całkowitej wykazał nienormatywność pojazdu. Organ stwierdził, iż funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając urządzeń, które posiadają ważną legalizację. Organ odwoławczy wskazał, iż pomiarów dokonano za pomocą przenośnych wag posiadających legalizację Głównego Urzędu Miar. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił zawartego w odwołaniu argumentu o "nierealności" wyników ważenia na podstawie dokonanych przez skarżącego wyliczeń. W ocenie organu, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu powinien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dokonane przez stronę wyliczenia na podstawie tabel Instytutu Technologii Drewna nie mogą być podstawą do badania przekroczeń nacisku na osiach oraz przekroczenia masy pojazdu. Mogą być natomiast pomocą dla podmiotu, który podejmuje decyzję o ilości przewożonego drewna w celu eliminacji naruszeń. Należy rozważyć zmniejszenie ilości metrów sześciennych przewożonego towaru lub dokonywać przewozu drewna suchego, co pozwoli na dokonywanie przewozu zgodnie z prawem. Pełnomocnik S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi "naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 75 par. 1 w zw. z art. 77 par. 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wnioskowanych przez stronę informacji Instytutu Technologii Drewna, a wobec budzących kontrowersję informacji z ITD - brak powołania biegłego sądowego w sprawie ustalenia maksymalnej wagi kubika sosny, a przez to nie nastąpiło wszechstronne i obiektywne rozpatrzenie sprawy". W uzasadnieniu skarżący podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko podkreślił, iż w jego ocenie brak było reakcji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w postaci powołania dowodu z opinii biegłego, który dokonałby oceny prawidłowości dokonanego ważenia przy uwzględnieniu tabel gęstości drewna ITD. Wyjaśnił, iż skarżący S. P. podpisał protokół kontroli "bez uwag", gdyż wątpliwości w przedmiocie nierealności wyników pomiarów powziął dopiero w późniejszym czasie. W wyniku wykonanych przez niego działań matematycznych uważa on, że wagi, pomimo posiadanych świadectw legalizacji, mogły być uszkodzone. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż zarzuty strony skarżącej są niezasadne, albowiem wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego do kontroli pojazdu może być wyłącznie pomiar dokonany w toku kontroli drogowej na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych. "Indywidualne symulacje" poczynione przez skarżącego w celu skontrolowania masy ładunku są niemiarodajne, nie muszą bowiem, zdaniem organu, z różnych przyczyn odzwierciedlać stanu rzeczywistego. Nie można podważać rzetelności sposobu ważenia oraz prawidłowości działania przyrządów pomiarowych na podstawie zadeklarowanej w dokumencie przewozowym ilości metrów sześciennych drewna. W trakcie kontroli drogowej nie poddaje się badaniu masy przewożonego towaru, lecz wyłącznie dokonuje ważenia przy pomocy urządzeń pomiarowych (wag) o ważnej legalizacji. Wyniki pomiarów stanowią podstawę faktyczną nakładanych kar w oparciu o ustawę o drogach publicznych. Zdaniem organu podkreślenia wymaga fakt, iż kierowca w niniejszym postępowaniu podpisał protokół kontroli, nie zgłaszając uwag. Nie zakwestionował go w żaden sposób, np. korzystając z prawa powtórnego ważenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna z następujących przyczyn. Stan faktyczny w niniejszej sprawie w postaci ustalenia podlegającego penalizacji administracyjnej przewozu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, został ustalony w trakcie kontroli drogowej, na podstawie ważenia nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu, przeprowadzonego przy pomocy wag statycznych. Powyższe ustalenia znalazło odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2008 r., a następnie były podstawą rozstrzygnięć organów I i II instancji. Na mocy art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm. (dalej: u.t.d.) - "z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu. 2. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia. 3. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole". Należy podkreślić, że okoliczności i przebieg kontroli pojazdu skarżącego zostały zarejestrowane w protokole kontroli z [...] stycznia 2008 r. Z treści tego protokołu wynika, że kierowcy, będącemu równocześnie przedsiębiorcą, zapewniono możliwość udziału w kontroli. Kierowca podpisał się pod protokołem, nie zgłaszając żadnych uwag i zastrzeżeń dotyczących przebiegu czynności kontrolnych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, miarodajne dla nałożenia kar za naruszenia poszczególnych norm prawa będących przedmiotem kontroli drogowych, są ustalenia poczynione w trakcie czynności kontrolnych. Zgodnie z poglądami zawartymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stanowisko takie jest uzasadnione przede wszystkim niepowtarzalnym charakterem tych czynności, zaś badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym każdorazowo podlega przede wszystkim prawidłowość przeprowadzenia kontroli, spełnienie niezbędnych wymogów proceduralnych wynikających z przepisów prawa, w tym - prawidłowość odzwierciedlenia wyników kontroli w protokole kontroli. Przestrzeganie szczegółowych zasad proceduralnych związanych z kontrolą równoznaczne jest bowiem z poszanowaniem uprawnień podmiotu kontrolowanego, który na tym, jak i na późniejszych etapach postępowania administracyjnego ma prawo aktywnego w nim uczestnictwa i obrony swoich praw. Na wagę protokołu kontroli jako dokumentu stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych w tego rodzaju postępowaniach wskazują m.in. następujące orzeczenia. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1224/04- LEX nr 205475, potwierdza, iż "dowodem na okoliczność naruszenia przez przewoźnika przepisów umowy ADR jest dokumentacja sporządzona w trakcie kontroli, a więc protokół z kontroli, o którym mowa w art. 74 ustawy o transporcie drogowym, a także tzw. lista kontrolna, której sporządzenie jest wymagane przepisem art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), a która stanowi załącznik do protokołu kontroli. Dokumenty, o których wyżej mowa, powinny być sporządzone z odpowiednią starannością, gdyż przynajmniej zasadniczo nie ma już możliwości późniejszego odtworzenia wcześniej stwierdzonego stanu faktycznego. Toteż podpisanie bez zastrzeżeń protokołu kontroli przez przedstawiciela przewoźnika (kierowcę), albo odmowa podpisania protokołu bez jednoczesnego wniesienia własnych uwag ze strony tej osoby, wywiera ten skutek, iż dla oceny stanu faktycznego przesyłki, miarodajne są ustalenia stwierdzone w protokole z kontroli i liście kontrolnej". Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2008 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 291/08 wyraził pogląd o zasadniczym znaczeniu dokumentu, jakim jest protokół kontroli, przy ocenie prawidłowości przeprowadzenia kontroli drogowej. Odnosząc się do stanu faktycznego niniejszej sprawy, a przede wszystkim do zarzutu sformułowanego przez skarżącego, sprowadzającego się do zakwestionowania ex post wyników ważenia pojazdu na podstawie działań matematycznych, przy użyciu jako wartości pewnych: wagi ładunku (zgodnej z dokumentem przewozowym) oraz gęstości drewna sosnowego (wg. danych Instytutu Technologii Drewna), należy uznać tę argumentację za chybioną. Przede wszystkim, przedstawione działanie matematyczne oparte jest na błędzie logicznym polegającym na przyjęciu jako wartości pewnej - liczby podanej w "dokumencie przewozowym" określających objętość przewożonego drewna. Dokument ten stanowi potwierdzenie objętości drewna wydanego przewoźnikowi w N., lecz nie musi odpowiadać rzeczywistemu całkowitemu załadunkowi pojazdu. Przykładowo, nie można wykluczyć, iż w pojeździe oprócz drewna wyszczególnionego w omawianym dokumencie znajdował się inny rodzaj towaru. Sąd podziela w pełni argumentację organu II instancji, zawartą w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, iż dokonujący kontroli drogowej inspektorzy nie są w żadnym wypadku władni dokonywać pomiarów rzeczywistych ("netto") przewożonego ładunku. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał w sposób jednoznaczny, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, iż dowodem przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi oraz masy własnej pojazdu mogą być wyłącznie pomiary przy pomocy stosownych wag, posiadających ważną legalizację. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu w wyżej opisanym stanie faktycznym brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, która wobec braku dostatecznych danych (wskazana wyżej niepowtarzalność czynności ważenia) byłaby bezprzedmiotowa. Reasumując, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.