VI SA/Wa 2042/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. B. i P. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżących P. B. i P. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów uiszczonego wpisu sądowego oraz zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego P. B. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2013 r. zakazującą prowadzenia ośrodka szkolenia przedsiębiorcom P. B. i P. B. wspólnikom Spółki Cywilnej A. w H. wpisanym pod numerem [...] do prowadzonego przez Wojewodę [...] Rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia oraz wykreślającą ich z tego rejestru. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), w związku z art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c i ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265, z późn. zm.). Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 12 września 2012 r. Wojewoda [...] poinformował przedsiębiorców P. B. i P. B. prowadzących ośrodek szkolenia pod nazwą A. s. c., że przeprowadzi kontrolę prowadzonego przez nich ośrodka. Pismo zostało odebrane przez P. B. w dniu 26 września 2012 r. oraz przez P. B. w dniu 1 października 2012 r. Organ wskazał, że po ustaleniu z przedsiębiorcą terminu kontroli na dzień 9 października 2013 r. na godzinę 9.00 dwóch pracowników [...] Urzędu Wojewódzkiego (T. S. oraz Z. K. - starsi inspektorzy wojewódzcy w Wydziale Infrastruktury w [...] Urzędzie Wojewódzkim) udało się do siedziby przedsiębiorców P. B. i P. B. prowadzących ośrodek szkolenia pod nazwą A. s. c. ul. [...], H., lecz lokal był zamknięty. Kilkukrotne próby telefonicznego połączenia się z przedsiębiorcami pod numerem telefonu stacjonarnego i komórkowego okazały się bezskuteczne. W nawiązanym około godziny 11.00 połączeniu telefonicznym jeden z przedsiębiorców przekazał, że jest poza H. i nie dotrze do siedziby spółki, żeby uczestniczyć w kontroli. Jednocześnie przedsiębiorca oświadczył, że w dniu 10 października 2012 r. będzie w H. W celu przeprowadzenia kontroli w dniu 10 października 2013 r. pracownicy [...] Urzędu Wojewódzkiego około godziny 9.30 ponownie przybyli do siedziby spółki, lecz lokal znowu był zamknięty. Podjęte próby nawiązania połączenia telefonicznego z przedsiębiorcami nie powiodły się. W nawiązanym przez P. B. około godziny 10.15 połączeniu telefonicznym przedsiębiorca poinformował, że jest poza siedzibą spółki i dotrze do niej za około 15-30 minut. Po upływie tego okresu drzwi lokalu nadal pozostawały zamknięte. Około godziny 11.20 pracownicy [...] Urzędu Wojewódzkiego podjęli decyzję o powrocie. Pismem z dnia 10 października 2012 r. P. B. poinformował Wojewodę [...], że przedsiębiorcy prowadzący ośrodek szkolenia pod nazwą A. s. c., poddają się kontroli. Jednocześnie przekazał, że utrudnienia w przeprowadzeniu czynności spowodowane były licznymi obowiązkami przedsiębiorców. W celu przeprowadzenia kontroli przedsiębiorców w dniu 25 października 2013 r. około godz. 8.45 T. S. nawiązał połączenie telefoniczne z P. B., podczas którego została przekazana informacja o kontroli ośrodka szkolenia w dniu 26 października 2012 r. Przedsiębiorca oświadczył, że jest to niemożliwe we wskazanym dniu (remonty w placówkach), i zaproponował termin kontroli w dniu 30 października 2013 r. Informacja o kontroli została przekazana na adres e-mail: »[...] « oraz w formie wiadomości sms. W dniu 26 października 2012 r. T. S. oraz Z. K. około godziny 9.30 przybyli do siedziby prowadzonego przez przedsiębiorców P. B. i P. B. ośrodka szkolenia pod nazwą A. s. c., lecz lokal był zamknięty. Po bezskutecznych próbach nawiązania połączenia telefonicznego z przedsiębiorcami oraz po kolejnej nieudanej próbie dostania się do lokalu ośrodka szkolenia około godziny 11.00 podjęto decyzję o powrocie. Pismem z dnia 29 października 2012 r. P. B. ponownie poinformował Wojewodę [...], że przedsiębiorcy prowadzący ośrodek szkolenia pod nazwą A. s. c., poddają się kontroli. Dodatkowo zaproponował przeprowadzenie kontroli w siedzibie organu kontroli. Pismem z dnia 5 listopada 2012 r. Wojewoda [...] powiadomił przedsiębiorców P. B. i P. B. prowadzących ośrodek szkolenia, że nie przewiduje prowadzenia kontroli ośrodka szkolenia poza miejscem wykonywania działalności w tym zakresie. Dlatego też wniosek o przeprowadzenie kontroli w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego został rozpatrzony negatywnie.   Kolejnym pismem z dnia 5 listopada 2012 r. Wojewoda [...] przekazał przedsiębiorcom P. B. i P. B. prowadzących ośrodek szkolenia pod nazwą A. s. c-, że w dniu 31 października 2013 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] zakazał prowadzenia ośrodka szkolenia przedsiębiorcom P. B. i P. B. wspólnikom Spółki Cywilnej A., ul. [...],[...] H., wpisanym pod numerem [...] do prowadzonego przez Wojewodę [...] Rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia oraz wykreślił ich w tego rejestru, podając za podstawę odmowę poddania się kontroli poprzez uniemożliwianie przeprowadza czynności kontrolnych. Od ww. decyzji P. B. złożył odwołanie z dnia [...] marca 2013 r. załączając upoważnienie do reprezentowania P. B. wspólnika spółki pod nazwą A. s. c. i wnosząc o uchylenie decyzji w całości ze względu na charakter działania, tryb postępowania oraz okoliczności towarzyszące wydaniu decyzji. Opisaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Powołując przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym organ wskazał, że nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda. Minister podniósł, że ze względu na fakt, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie określa zasad i trybu kontroli ośrodków szkolenia, zastosowanie ma art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, według którego kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorców przeprowadzana jest na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Organ wskazał, że Wojewoda [...] pismem z dnia 12 września 2012 r. powiadomił przedsiębiorców o zamianę przeprowadzenia kontroli. Organ wywodził, że próbę przeprowadzenia kontroli podjęto 9 października 2012 r., lecz z powodu nieobecności przedsiębiorców nie przeprowadzono tej kontroli. Zdaniem organu próba ta miała miejsce po uzgodnieniu z przedsiębiorcami terminu przeprowadzenia kontroli, zaś pracownicy [...] Urzędu Wojewódzkiego próbowali bezskutecznie skontaktować się telefonicznie z przedsiębiorcami. Powołując art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że już 10 października 2012 r. wszcząć postępowanie w celu wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez P. B. oraz P. B. ośrodka szkolenia pod nazwą A. s. c. i wykreślić ww. przedsiębiorców z rejestru działalności regulowanej. Nie uczynił jednak tego, lecz usiłował nawiązać kontakt z przedsiębiorcami i przeprowadzić kontrolę prowadzonego przez nich ośrodka szkolenia. Skutkiem działania Wojewody [...] były kolejne próby przeprowadzenia kontroli ośrodka szkolenia ww. przedsiębiorców w dniu 10 i 26, lecz obie próby zakończyły się niepowodzeniem. W ocenie organu II instancji Wojewoda [...] nie mógł przeprowadzić kontroli prowadzonego przez przedsiębiorców P. B. i P. B. ośrodka szkolenia pod nazwą A. s. c., ze względu uchylanie się ww. przedsiębiorców od poddania się kontroli. W opinii organu drugiej instancji deklaracja o poddaniu się kontroli skierowana przez P. B. do Wojewody [...] w piśmie z dnia 10 października 2012 r. skutkowała wyznaczeniem przez Wojewodę [...] kolejnego terminu kontroli, tj. w dniu 26 października 2012 r. Jednak i tego dnia nie można było przeprowadzić kontroli ww. ośrodka szkolenia ze względu na nieobecność przedsiębiorców.   Zdaniem organu Wojewoda [...] konsekwentnie dążył do przeprowadzenia kontroli ośrodka szkolenia mimo faktycznego wielokrotnego uchylania się przedsiębiorców od kontroli, bowiem nie chciał zakazać prowadzenia działalności ww. przedsiębiorcom ze względu na odmowę poddania się kontroli. Wielokrotne uchylanie się jednak ww. przedsiębiorców od kontroli było de facto odmową poddania się kontroli i stanowiło podstawę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności przez P. B. i P. B. ośrodka szkolenia pod nazwą A. s. c. i wykreślenia z urzędu tych przedsiębiorców z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wnieśli P. B. i P. B. (skarżący). W uzasadnieniu skargi wskazali, że prowadzone przez nadzór działania w konsekwencji których została podjęta przedmiotowa decyzja uważa się, że w drodze prowadzonego postępowania administracyjnego zarówno podczas planowania jak i organizowania kontroli doszło do wielu niejasności, które nie sprzyjały późniejszemu rozwojowi czynności kontrolnych mimo, że zainteresowany pozostawał w kontakcie zarówno z kontrolującym jak i kierownikiem jednostki kontrolującej. Ponadto uważa się, że działający z upoważnienia organu nadzoru Wojewody [...] zarówno kierownik jednostki kontrolnej jak i kontrolujący mogli wprowadzić w błąd organ wyższej instancji tj. Ministra właściwego ds. transportu, przedstawiając niepełne fakty opisujące przebieg procesu kontroli w sposób wybiórczy działając tym samym na szkodę przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Skarżący żądali uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2014 r. skarżący przedstawili obszerne uzupełnienie uzasadnienia skargi zarzucając naruszenie art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., a także art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucono też naruszenie art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także art. 39 h ust. 2 pkt 3c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 4 oraz art. 39h ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P. B. i P. B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, a także utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem. W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] zakazał przedsiębiorcom P. B. i P. B. prowadzenia ośrodka szkolenia uznając, że przedsiębiorcy ci odmówili poddania się kontroli określonej w ustawie o transporcie drogowym. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy tę decyzję. Zgodnie z art.39g. ust 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2012.1265 z późn. zmianami) działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia spełnia przedsiębiorca, który: 1) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności; 2) zapewnia prowadzenie szkolenia zgodnie z programem przez: a) wykładowców posiadających wiedzę, umiejętności i wykształcenie niezbędne do zapewnienia prawidłowego przebiegu szkolenia - w zakresie zajęć teoretycznych, b) osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora nauki jazdy, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - w zakresie zajęć praktycznych, c) osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora techniki jazdy, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - podczas zajęć z jazdy w warunkach specjalnych prowadzonych w oparciu o infrastrukturę, o której mowa w ust. 2 pkt 3, i urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2; 3) posiada: a) warunki lokalowe, b) wyposażenie dydaktyczne, c) miejsca przeznaczone do prowadzenia zajęć praktycznych, d) miejsca przeznaczone do jazdy w warunkach specjalnych, e) pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia, f) szczegółowy program szkolenia wraz z planem jego wykonania oraz metodami nauczania; 4) nie był, jako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. 3. Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. Zgodnie z art. 39h ust.1, ust. 2 pkt 1 oraz pkt 3 c), a także ust. 3 pkt 4) ustawy o transporcie drogowym nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda: - przeprowadza kontrolę w zakresie: a) spełniania przez ośrodek szkolenia wymagań, o których mowa w art. 39g ust. 2, b) zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi programami szkolenia, c) dokumentów wymaganych w związku z prowadzeniem szkolenia; - wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla z urzędu przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2013.672) ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Zgodnie z art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wykonując swoje zadania, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, właściwy organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. Ustęp 4 powołanego artykułu stanowi, że kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. Zgodnie z art.80a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez kontrolowanego. Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego, mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu kontroli, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli. Zgodnie z art. 80b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czynności kontrolne powinny być przeprowadzane w sposób sprawny i możliwie niezakłócający funkcjonowania kontrolowanego przedsiębiorcy. W przypadku gdy przedsiębiorca wskaże na piśmie, że przeprowadzane czynności zakłócają w sposób istotny działalność gospodarczą przedsiębiorcy, konieczność podjęcia takich czynności powinna być uzasadniona w protokole kontroli. Zdaniem Sądu należy na wstępie stanowczo podkreślić, że obydwa orzekające w sprawie organy związane były rygorami procedury administracyjnej, określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że warunki prowadzenia regulowanej działalności gospodarczej w postaci prowadzenia ośrodka szkolenia zostały przez ustawodawcę ściśle określone w ustawie o transporcie drogowym. Ustawodawca wyznaczył również organ nadzoru nad ośrodkami szkolenia, na który nałożył obowiązek przeprowadzania kontroli w zakresie spełniania wymagań określonych w ustawie. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami odmowa poddania się kontroli, z mocy ustawy uznana została za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i obłożona surową sankcją w postaci zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia. Zatem ustaleniem kluczowym jest, czy faktycznie w okolicznościach danej sprawy doszło do odmowy poddania się kontroli. Dokonując tego ustalenia, zdaniem Sądu, organy winny szczególnie starannie przeanalizować wszystkie okoliczności faktyczne danej sprawy ze względu na surowość obligatoryjnej sankcji związanej z ustaleniem odmowy poddania się kontroli w postaci zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia. W ocenie Sadu w przedmiotowej sprawie organy nie sprostały wynikającym z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art.80 k.p.a. obowiązkom, co do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez, co ustalenie, że w okolicznościach niniejszej sprawy przedsiębiorcy odmówili poddania się kontroli miało, co najmniej charakter przedwczesny. Zarówno w decyzji I instancji, jak i II instancji organy wskazywały, że czynności kontrolne w dniu 9 października 2012r. zostały poprzedzone ustaleniem z przedsiębiorcami tego terminu kontroli. Żaden z organów nie wskazał jednak na jakiej podstawie przyjął, że do takiego ustalenia doszło. Z akt administracyjnych nie wynika w jaki sposób uzgodniono wskazany termin. Jedynie na odwrocie zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli znajduje się odręczna notatka wskazująca ten termin, z której nie wynika jednak żaden sposób uzgodnienia z przedsiębiorcami. Również ze znajdujących się w aktach administracyjnych notatek służbowych nie wynika w jaki sposób inspektorzy dokonali uzgodnienia pierwszego ze wskazanych terminów kontroli, choć w notatkach tych również wskazano, że termin został ustalony w porozumieniu z przedsiębiorcą. Kolejna próba przeprowadzenia kontroli i jej termin w dniu 10 października 2012 r. były powiązane z pierwszym terminem kontroli. Jednocześnie przedsiębiorca w dniu 12 października 2012r. złożył w Urzędzie Wojewódzkim w [...] pismo datowane na 10 października 2012 r. , w którym oświadczył, że poddaje się kontroli, zaś "utrudnienia w przeprowadzeniu czynności kontrolnych spowodowane były dużą ilością obowiązków wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej ...". Z akt administracyjnych nie wynika aby od daty otrzymania tego pisma (12.10.2012r.) do 25 października 2012 r. organ podejmował jakiekolwiek próby ustalenia terminu kontroli czy faktycznego przeprowadzenia czynności kontrolnych. Jak wynika z przedstawionych przez organ akt administracyjnych kolejną czynnością było przesłanie w dniu 25 października 2012 r. godz. 9:50, drogą e-mail wiadomości o ostatecznym terminie przeprowadzenia kontroli w dniu 26 października 2012 r. w godzinach 8.00 - 10.00. Na przedstawionej kopii wiadomości znajduje się odręczna notatka o bezskutecznych próbach połączenia telefonicznego z przedsiębiorcami. Z kolei w notatce służbowej z dnia 29 października 2012 r. wskazano, że w dniu 25 października 2012 r. prowadzący postępowanie inspektorzy uzyskali połączenie telefoniczne z P. B., który oświadczył, że ze względu na trwający remont nie może poddać się kontroli w dniu 26 października 2012 r. i zaproponował kolejny termin. W ocenie Sądu organy w sposób niedostateczny odniosły się do tych okoliczności przyjmując jednoznaczne ustalenie o odmowie poddania się kontroli, czym naruszyły także art. art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie rozważyły także czy procedowanie w sprawie prowadzone było z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy (art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), a także czy ewentualne uchybienia w tym zakresie mogły mieć wpływ na ustalenie, co do faktycznej odmowy poddania się kontroli. Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej okoliczności, Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rzeczą organów będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.