VI SA/Wa 2043/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant ref. staż. Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. i R. K. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą M. z siedzibą w L na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy RP w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., działający w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu wniosku W. spółka z o.o. z siedzibą w [...] przeciwko A. K. i R. K. prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą M. z siedzibą w [...] o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "medprox" o numerze [...] , na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776), dalej "p.w.p.", oraz art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p., postanowił: 1) stwierdzić z dniem 3 września 2016 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "medprox" o numerze [...] w zakresie wszystkich towarów z klas 3 i 5 oraz usług z klasy 35 za wyjątkiem usług sklepów i hurtowni z nieprzemakalnymi prześcieradłami; 2) w pozostałym zakresie wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "medprox" o numerze [...] oddalić; 3) przyznać W. spółka z o.o. z siedzibą w [...] solidarnie od A. K. i R. K. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą M. z siedzibą w [...] kwotę w wysokości 1880,25 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie; 4) w pozostałym zakresie wniosek o zwrot kosztów postępowania oddalić. Ww. decyzja została wydana w następujących okolicznościach: 3 listopada 2017 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek W. spółka z o.o. z siedzibą w [...] ("wnioskodawca", "uczestnik postępowania") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "medprox" o numerze [...] udzielonego na rzecz A. K. i R. K. prowadzących, wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą M. z siedzibą w [...] ("uprawnieni", "skarżący"). Wnioskodawca podniósł, iż sporny znak towarowy nie jest używany dla towarów objętych ochroną. W odpowiedzi z dnia 23 lutego 2018 r. uprawnieni wnieśli o oddalenie wniosku. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2018 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Wnioskodawca podniósł, że uprawnieni nie wykazali używania znaku spornego w sposób rzeczywisty. W piśmie z dnia 10 czerwca 2018 r. uprawnieni przedstawili materiał dowodowy na okoliczność używania spornego oznaczenia. Pismem z dnia 17 października 2018 r. uprawnieni poinformowali, że złożyli wniosek do Departamentu Rejestrów UPRP o "ograniczenie wykazu towarów i usług, do oznaczania których przeznaczony jest kwestionowany znak". Poinformowali, iż po ww. ograniczeniu sporny znak będzie chroniony w następującym zakresie: artykuły higieny osobistej z klasy 3; prześcieradło nieprzemakalne z klasy 10 oraz usługi sklepów i hurtowni z artykułami higieny osobistej, nieprzemakalnymi prześcieradłami z klasy 35. Ponadto podnieśli, że przedłożyli dowody na okoliczność używania znaku spornego. Urząd Patentowy RP w wskazanej na wstępie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., po przeanalizowaniu materiału dowodowego uznał, że sporny znak w relewantnym okresie, tj. od 3 września 2011 r. do 3 września 2016 r., był używany w zakresie takich towarów, jak prześcieradła nieprzemakalne z klasy 10 oraz usług sklepów i hurtowni z nieprzemakalnymi prześcieradłami z klasy 35. Kolegium Orzekające uznało, że uprawnieni w pozostałym zakresie nie wykazali używania spornego oznaczenia. Następnie organ wyjaśnił, że art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywaniem znaku towarowego przez okres pięciu lat. Bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., rozpoczyna się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy MEDPROX o numerze [...] wydana została dnia [...] września 2011 r., zaś wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak z dniem 3 września 2016 r. Zatem wobec niewykazania używania ww. znaku towarowego w okresie od 3 września 2011 r. do 3 września 2016 r. w zakresie wszystkich towarów z klas 3 i 5 oraz usług z klasy 35 za wyjątkiem usług sklepów i hurtowni z nieprzemakalnymi prześcieradłami Kolegium Orzekające uznało za zasadne żądanie wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy z dniem 3 września 2016 r. Uprawnieni w przedmiotowej sprawie nie przedłożyli dowodów świadczących o rzeczywistym i poważnym używaniu tego znaku towarowego na terenie Polski www. zakresie, ani też nie wykazali, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku towarowego w zakresie w jakim stwierdzono jego wygaśnięcie. Urząd zauważył także, że uprawnieni pismem z dnia 23 lipca 2018 r. wnieśli o ograniczenie wykazu towarów i usług, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak poprzez wykreślenie w całości klasy 5 i wykreślenie z klasy 35 usług sklepów i hurtowni z bandażami higienicznymi, bandażami opatrunkowymi, chirurgicznymi materiałami opatrunkowymi, chusteczkami nasączonymi płynami farmaceutycznymi, chusteczkami higienicznymi, higienicznymi majtkami i higienicznymi opaskami, a Urząd Patentowy RP - Departament Rejestrów wygasił sporne prawo w ww. zakresie z dniem 24 lipca 2018 r. (data wpływu pisma do Urzędu). Kolegium w ww. kontekście wskazało, że wnioskodawca w przedmiotowej sprawie żądał wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem 3 września 2016 r., a więc z datą wcześniejszą niż zostało prawo wygaszone. Zatem Kolegium Orzekające analizowało używanie spornego oznaczenia w zakresie takim, w jakim zostało udzielone prawo. Dalej organ wskazał, że o zwrocie kosztów w przedmiotowej sprawie rozstrzygnął w oparciu o art. 256 ust. 2 p.w.p., który nakazuje odpowiednie stosowanie art. 100 k.p.c. Urząd wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie w większości wygrywającym jest wnioskodawca w związku z powyższym zasadne jest obciążenie uprawnionych obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania w całości. Złożył on w toku postępowania wniosek o zwrot kosztów postępowania i załączył spis poniesionych kosztów. Był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie rzecznika patentowego. W związku z powyższym w oparciu o ww. przepisy oraz na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 7 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2017, poz. 881), Kolegium Orzekające postanowiło przyznać stronie wygrywającej, tj. W. spółka z o. o. z siedzibą w [...] , kwotę 1880,25 zł, na którą składa się kwota 900 zł, stanowiąca równowartość stawki minimalnej przysługującej w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa wyłącznego. Ponadto przyznano wnioskodawcy zwrot kosztów poniesionych w związku z niniejszym postępowaniem, określonych w zestawieniu złożonym do akt sprawy. Kolegium nie uwzględniło wniosku wnioskodawcy o przyznanie dwukrotności stawki minimalnej uznając, że wskazywana przez wnioskodawcę obszerność materiałów przedstawionych przez uprawnionego nie wykracza poza zwykły zakres materiału zgłaszanego w tej kategorii spraw i jako taka nie uzasadnia przyznania dwukrotności stawki minimalnej. Skarżący w skardze do WSA w Warszawie zarzucili: - naruszenie art. 100 § 1 k.p.c. oraz art. 101 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. poprzez przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie stroną wygrywającą był uczestnik postępowania (wnoszący o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego), podczas gdy w tej sprawie strony co najwyżej w równym lub niemal równym stopniu wygrały i przegrały proces. Skarżący wnieśli o zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2019r. w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania oraz wzajemne ich zniesienie pomiędzy stronami. W uzasadnieniu wskazali, że w dniu 24 lipca 2018 r. złożyli do organu wniosek o ograniczenie wykazu towarów spornego znaku. Wniosek ten został uwzględniony przez Departament Rejestrów i z dniem 24 lipca 2018 r. prawo ochronne na ww. znak towarowy zostało ograniczone zgodnie z żądaniem strony. Skarżący podkreślili, iż prawo to zostało ograniczone niemal w identyczny sposób jak wygaszone w skarżonej decyzji a zmiana dotyczy jedynie przedziału czasu. Urząd powinien zatem uwzględnić w tej sytuacji co najmniej zasadę wynikającą z treści art. 100 k.p.c., który nakazywał, by koszty stron zostały wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Jeszcze wierniej zaistniałej sytuacji odpowiadałoby zastosowanie przez Urząd zasady wynikającej z treści art. 101 k.p.c., bowiem stronie atakowanej należny jest zwrot kosztów (nawet pomimo uwzględnienia stanowiska podmiotu atakującego), jeśli strona atakowana uwzględniła racje atakującego. A tak stało się w tej sprawie, gdyż uprawnieni zrzekli się części praw do znaku towarowego w tym zakresie, w jakim nie był on dotychczas używany. Skarżący wskazali także, że: • Urząd nie wyjaśnił, jak ocenił dopuszczalność sformułowania wniosku dotyczącego kosztów w sposób, jaki uczynił to wnioskodawca – W. Sp. z o.o., który (w swoim piśmie inicjującym postępowanie) nie precyzując kosztów, zwrotu których potencjalnie oczekiwał, wskazał jedynie ogólnie: "Ponadto, wnoszę o zasądzenie od Uprawnionych na rzecz Wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania spornego według spisu kosztów przedstawionego na rozprawie, a jeśli taki spis nie zostanie przedstawiony do czasu zamknięcia rozprawy - według norm przepisanych", • Urząd nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia, jaki związek z przedmiotem sprawy miały koszty uwidocznione przez wnioskodawcę w przedstawionym spisie kosztów, • Urząd bezpodstawnie przyjął, że uprawnieni nie przyczynili się do prawidłowego rozpoznania sprawy i nie uwzględnił na przykład, jakiego wysiłku wymagała analiza przepisów intertemporalnych nowelizacji ustawy p.w.p., tj. przepisów ustawy nowelizującej p.w.p. z dnia 20 lutego 2019 r, a uwagi dotyczące tej oryginalnej regulacji prawnej zostały opracowane i złożone przez uprawnionych (tu skarżących), • Urząd przedstawił elementy składowe sumy kosztów przyznanych wnioskodawcy w zaskarżonej decyzji opisując je w sposób nieprecyzyjny, ponieważ wyjaśnił jedynie, że przyznaje wnioskodawcy"kwotę 1880,25 zł, na którą składa się kwota 900,00 zł stanowiąca równowartość stawki minimalnej (...) zwrot kosztów poniesionych w związku z niniejszym postępowaniem, określonych w zestawieniu (...) wysokość kwoty vat od wynagrodzenia rzecznika patentowego ustalono na połowę (...) 207 (...), • przede wszystkim jednak Urząd nie uwzględnił faktu, że uprawnieni (tu skarżący) ulegli tylko w nieznacznym stopniu, zaś ich stanowisko w znakomitej większości zostało uwzględnione przez organ. W odpowiedzi na skargę Urząd wniósł o jej oddalenie, wskazując m.in., że wygaszenie spornego prawa w części i na wniosek uprawnionych nie miało wpływu na postępowanie toczące się przed Kolegium Orzekającym, gdyż wnioskodawca żądał wygaśnięcia prawa na sporny znak towarowy z wcześniejszą datą, niż zostało ono wygaszone na wniosek uprawnionych. W związku z powyższym Urząd badał używanie spornego oznaczenia w zakresie wykazu towarów, jaki istniał w okresie od 3 września 2011 r. do 3 września 2016 r., a nie na dzień 24 lipca 2018 r. W ww. okresie uprawnieni wykazali używanie spornego oznaczenia w minimalnym zakresie (w porównaniu do ilości towarów i usług w jakim prawo istniało). Błędne jest zatem twierdzenie uprawnionych, że w skarżonej decyzji Urząd dokonał jedynie drobnej modyfikacji polegającej "wykreśleniu z wykazu (...) artykułów higieny osobistej w klasie 3 i odpowiednio usług sklepów i hurtowni z artykułami higieny osobistej w klasie 35". Równie nieprawdziwe jest twierdzenie, że "korekta dokonana przez Urząd Patentowy (...) była zatem niewielka" (strona 7 skargi). W związku z powyższym nie jest możliwe uznanie, aby uprawnieni ulegli wnioskodawcy tylko w nieznacznym stopniu. Zdaniem Urzędu wniosek spółki o zwrot kosztów postępowania był skonstruowany jasno i przejrzyście tak, że Kolegium nie miało wątpliwości, co do tego, iż wnioskodawca we wniosku wniósł o zwrot kosztów postępowania na podstawie przedłożonego na rozprawie spisu kosztów, a w przypadku gdyby tego spisu kosztów nie przedłożył, zgodnie z normami przepisanymi. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca na rozprawie w dniu [...] marca 2019 r. złożył spis kosztów poniesionych przez niego w toku postępowania (wraz z załącznikami). Zatem Kolegium było zobowiązane do przeanalizowania przedłożonego spisu kosztów. W zaskarżonej decyzji na stronach 12 i 13 zostało wyjaśnione, które koszty zostały uznane przez Kolegium jako zasadne, a które nie. Kolegium Orzekające podkreśliło, że nie przyznało kosztów wnioskodawcy w żądanej wysokości, lecz niższej. Urząd nie uwzględnił wniosku wnioskodawcy o przyznanie dwukrotności stawki minimalnej. Niezrozumiały jest zdaniem organu zarzut skarżących, iż Urząd "bezpodstawnie przyjął, że uprawnieni nie przyczynili się do prawidłowego rozpoznania sprawy i nie uwzględnił na przykład jakiego wysiłku wymagała analiza przepisów intertemporalnych nowelizacji ustawy Prawo własności przemysłowej." Urząd wyjaśnił, iż zwrot kosztów nie jest przyznawany stronie która przyczyniła się do prawidłowego rozpoznania sprawy tylko - zgodnie z art. 98 k.p.c. lub 100 k.p.c. -stronie wygrywającej postępowanie (w całości lub większej części). Urząd również wskazał ponadto, że przepisy intertemporalne nowelizacji ustawy p.w.p. są znane Urzędowi, który samodzielnie dokonał ich analizy z chwilą ich opublikowania. Zatem "wysiłek" uprawnionych w dokonaniu analizy tych przepisów i przedłożenie wyników analizy Urzędowi nie miało wpływu ani związku z przedmiotowym postępowaniem. Bezpodstawny jest także zarzut skarżących dotyczący nieprecyzyjnego przedstawienia sum składowych kosztów przyznanych wnioskodawcy. Kwestia ta została bowiem szczegółowo wyjaśniona na stronach 12 i 13 zaskarżonej decyzji. Również bezpodstawny jest zarzut pominięcia zwrotu kosztów 3000 zł wpłaconych przez skarżących na poczet stawiennictwa na rozprawie świadków B. G., M. P. i A. D. Urząd wyjaśnił, że zwrot poniesionych zaliczek jest dokonywany z urzędu, a w niniejszej sprawie Kolegium Orzekające postanowieniem z dnia [...] września 2019r. postanowiło dokonać zwrotu wpłaconej zaliczki. W związku z powyższym twierdzenie skarżących co do krzywdzącego dla nich orzeczenia o kosztach postępowania są bezzasadne a orzeczenie co do kosztów, wydane w zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga podlega oddaleniu. Organ prawidłowo zastosował prawo orzekając o zwrocie kosztów postępowania w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Bezzasadne są podnoszone przez skarżących zarzuty naruszenia art. 100 i art. 101 k.p.c. Już na wstępie należy wskazać, że w sprawie w ogóle nie zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ art. 101 k.p.c. Przepis ten stanowi, że zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Na gruncie ww. przepisu uważa się, że uznanie żądania pozwu w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości musi nastąpić przy pierwszej czynności procesowej pozwanego po doręczeniu mu odpisu pozwu. Z reguły taką czynnością jest odpowiedź na pozew lub wobec jej braku - oświadczenie ustne pozwanego złożone na pierwszym posiedzeniu sądowym. W niniejszej sprawie uprawnieni w odpowiedzi na wniosek z dnia 23 lutego 2018 r. wnieśli o jego oddalenie, a potem jeszcze na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2018 r. podtrzymali swoje stanowisko. Nie został zatem spełniony warunek uznania przy pierwszej czynności procesowej żądania pozwu. W ocenie Sądu nie ma także podstaw do stawiania organowi zarzutów naruszenia art. 100 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Fakt, że w przepisach nie ma definicji strony przegrywającej nie ma znaczenia. Oceny, czy i w jakim stopniu strona sprawę przegrała lub wygrała, należy bowiem dokonać poprzez porównanie roszczeń (żądań) dochodzonych z tymi - ostatecznie uwzględnionymi. Oznacza to, że strona, która w ostatecznym wyniku sprawę przegrała (bo jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania), powinna zwrócić przeciwnikowi procesowemu wszystkie poniesione przez niego, a niezbędne do celowego dochodzenia jego praw i celowej obrony koszty, w tym wynagrodzenie ustawionego przez niego pełnomocnika. Z ww. kwestią łączy się ocena organu co do znaczenia w sprawie okoliczności związanych z ograniczeniem przez skarżących ochrony spornego prawa z dniem 24 lipca 2018 r. Tożsamy problem prawny był przedmiotem rozważań NSA w przywołanym przez organ w decyzji wyroku z dnia 14 grudnia 2018 r., II GSK 5006/16. Pogląd wyrażony w ww. wyroku, Sąd orzekający przyjmuje za swój i - w ślad za NSA - stwierdza, że przedmiot postępowania o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy wskutek jego nieużywania, określony jest przepisami art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.w.p. w związku z art. 255 ust. 1 pkt 3 tej ustawy i nie jest on tożsamy z postępowaniem, w wyniku którego Urząd Patentowy wydaje, na podstawie art. 168 ust. 4 p.w.p., decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego wobec zrzeczenia się tego prawa przez uprawnionego, co przewiduje art. 168 ust. 1 pkt 2. Prawo ochronne do znaku towarowego jako prawo wyłączne z zakresu własności przemysłowej nabywane jest na podstawie decyzji właściwego organu administracji publicznej, jakim jest Urząd Patentowy RP. Prawo to może zostać unieważnione wobec stwierdzenia błędu przy udzielaniu tego prawa lub może ulec wygaszeniu, zaznaczenia jednak wymaga, że odmiennie niż to dzieje się w odniesieniu do instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego, unieważnienie rodzi skutki od daty jego zarejestrowania. Z kolei wygaszenie prawa ochronnego następuje w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia, o czym stanowi art. 172 p.w.p., przy czym data wygaśnięcia prawa ochronnego powinna być potwierdzona w decyzji. Decyzja ta, w przypadku, o którym mowa w art. 168 ust. 1 pkt 1 p.w.p. tzn. upływu okresu udzielonej ochrony, ma charakter deklaratoryjny, służy bowiem jedynie potwierdzeniu przewidzianego ustawą skutku. Natomiast zrzeczenie się prawa ochronnego przez uprawnionego, które następuje wskutek złożonego oświadczenia przed Urzędem Patentowym, inicjuje ograniczone postępowanie administracyjne, w którym po stwierdzeniu spełnienia przesłanek (oświadczenie o zrzeczeniu się: złożone przez uprawniony podmiot, przed Urzędem Patentowym RP, w formie pisemnej lub do protokołu i ewentualnie zgoda osób, którym służą na znaku prawa), organ na podstawie art. 168 ust. 4 p.w.p. wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego z dniem złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się tego prawa. Decyzja ma charakter konstytutywny (...). Tak jak nie może być zasadniczo wątpliwości co do daty wygaszenia prawa ochronnego do znaku towarowego w przypadkach wskazanych w art. 168 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.w.p. – wiąże się ona z datą końcową okresu ochronnego lub z datą wynikającą z oświadczenia o rezygnacji - tak inaczej rzecz się ma w przypadku wygaśnięcia prawa ochronnego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Datę wygaszenia prawa z powodu niekorzystania z przyznanego prawa ochronnego ustala się w postępowaniu dowodowym przy aktywnym udziale uprawnionego. Należy przypomnieć, że postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania inicjowane jest, stosownie do art. 169 ust. 4 cyt. ustawy, wnioskiem każdej osoby mającej interes prawny w dochodzeniu wygaszenia prawa ochronnego i prowadzone jest przez Urząd Patentowy w trybie spornym, co wynika z art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Stwierdzenie przez organ spełnienia trzech określonych art. 169 ust. 1 pkt 2 przesłanek rzeczywistego nieużywania znaku dla towarów objętych rejestracją (1.) przez osobę uprawnioną (2.) w okresie pięciu kolejnych lat (3.) skutkować musi wygaśnięciem tego prawa. W tym postępowaniu uprawniony, chcąc ochronić przyznane mu i atakowane wnioskiem prawo, musi wykazać albo używanie znaku towarowego, albo ważne przyczyny usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku. Konfrontując postępowania w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 168 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz w oparciu o art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy, stwierdzić trzeba, iż sporny charakter postępowania o wygaszenie wskutek nieużywania znaku sugeruje już na wstępie, że inna, niż w przypadku zrzeczenia się prawa ochronnego w toku postępowania spornego, będzie data z którą prawo zostanie ewentualnie wygaszone. Może się jednak zdarzyć, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy będzie bezprzedmiotowe i będzie wymagało wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sytuacja taka będzie miała miejsce w razie stwierdzenia wygaszenia prawa ochronnego na podstawie określonej w art. 169 ust. 2 p.w.p. i niezałatwienia przez organ, w sposób określony art. 172 zd. drugie p.w.p., sprawy wszczętej w trakcie postępowania spornego oświadczeniem uprawnionego, złożonym na podstawie art. 168 ust. 1 pkt 2 p.w.p.; postępowanie w sprawie wygaszenia prawa ochronnego z powodu rezygnacji będzie bezprzedmiotowe, bowiem prawo ochronne w dacie rezygnacji nie będzie już istnieć. Inaczej rzecz się ma w przypadku, jeśli organ, prowadząc postępowanie z wniosku o wygaszenie prawa z powodu nieużywania znaku, wyda na podstawie art. 172 w związku z art. 168 ust. 1 pkt 2 p.w.p., decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego z datą wynikającą z tego oświadczenia. Decyzja taka w żadnym razie nie może stanąć na przeszkodzie kontynuowaniu postępowania spornego o wygaszenie prawa ochronnego na ten sam znak towarowy z powodu jego nieużywania w okresie, w którym owo prawo istniało, którego zatem decyzja o wygaszeniu z powodu rezygnacji nie dotyczy. Zasadnicze znaczenie w postępowaniu spornym o wygaszenie prawa ochronnego z powodu nieużywania znaku towarowego należy przydać bowiem interesowi prawnemu wnioskującego podmiotu uzasadniającemu wyeliminowanie wygaszonego już prawa ochronnego, jednak z datą wcześniejszą, niż wynikająca z decyzji wydanej na podstawie art. 168 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Przewidziane art. 168 ust. 1 pkt 2 p.w.p. prawo uprawnionego do rezygnacji z ochrony nie może służyć blokowaniu postępowania, którego celem jest wyeliminowanie prawa ochronnego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 tej ustawy z datą wynikającą z nieużywania znaku towarowego w nieprzerwanym okresie pięciu lat. Prawo ochronne na znak towarowy jest prawem nadanym w określonym przedziale czasowym i wygaszenie go w określonym rezygnacją z prawa dniu nie skutkuje eliminacją tego prawa w okresie sprzed rezygnacji, co jest dopuszczalne w razie stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 169 ust. 1 p.w.p. W niniejszej sprawie żądanie wnioskodawcy dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia spornego znaku towarowego odnosiło się do okresu od 3 września 2011 r. do 3 września 2016 r. I te daty wyznaczały z jednej strony - granice obowiązku dowodzenia przez uprawnionych istotnych w sprawie okoliczności używania danego znaku, a z drugiej strony - wyznaczały zakres obowiązków organu, tj. badania używania spornego oznaczenia w zakresie wykazu towarów, jaki istniał właśnie w ww. okresie. Oceniając przedstawione w sprawie dowody organ stwierdził wygaśnięcie spornego znaku z dniem 3 września 2016 r. Dlatego nie ma znaczenia, że uprawnieni w dniu 23 lipcu 2018 r. wystąpili z wnioskiem o ograniczenie ochrony spornego prawa. Żądanie wnioskodawcy dotyczyło bowiem wcześniejszego okresu. Wnioskodawca żądał wygaśnięcia prawa na sporny znak towarowy z wcześniejszą datą, niż zostało ono wygaszone na wniosek uprawnionych. Sąd nie ma także zastrzeżeń co do sposobu wyjaśnienia przez organ powodów zasądzenia wnioskodawcy - jako stronie wygrywającej - kwoty 1880,25 zł. Organ wskazał w tym zakresie w decyzji, że na ww. sumę zwróconych kosztów składa się kwota 900 zł, stanowiąca równowartość stawki minimalnej przysługującej pełnomocnikowi w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa wyłącznego (§ 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych). Ponadto organ przyznał wnioskodawcy zwrot kosztów poniesionych w związku z prowadzonym postępowaniem, a określonych w spisie kosztów złożonym do akt sprawy. Po zestawieniu wyjaśnień organu w ww. zakresie ze spisem kosztów z dnia 11 marca 2019 r. Sąd wskazuje, że większość wyszczególnionych w spisie kosztów została przez organ uznana za koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, czyli za koszty procesu w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. z tym zastrzeżeniem, że organ nie zasądził podwójnej stawki wynagrodzenia pełnomocnika i w związku z tym kwota podatku VAT wynikająca ze spisu kosztów została odpowiednio ograniczona i dostosowana do wysokości zasądzonego wynagrodzenia. Należy podkreślić, że treść wniosku o zasądzenie kosztów zawarta w piśmie inicjującym postępowanie w sprawie (tj. "wnoszę o zasądzenie od uprawnionych na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania spornego według spisu kosztów przedstawionego na rozprawie, a jeśli taki spis nie zostanie przedstawiony do czasu zamknięcia rozprawy - według norm przepisanych") nie budzi wątpliwości i nie było potrzeby dokonywania przez organ oceny dopuszczalności takiego formułowania wniosku. Złożenie spisu kosztów nastąpiło na rozprawie poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji, a poniesienie wydatków wynikających ze ww. spisu i ich wysokość została udokumentowana przez pełnomocnika wnioskodawcy. Jednocześnie, charakter poniesionych w sprawie wydatków nie jest sporny na gruncie art. 98 § 1 k.p.c. Jak np. postanowił Sąd Apelacyjny w [...] w wyroku z dnia [...] marca 2017 r., [...] , wydatki pełnomocnika w postaci kosztów podróży oraz noclegu przed rozprawą stanowią niezbędne koszty procesu. Zdaniem Sądu orzekającego prawidłowo zwrócono wnioskodawcy wydatki poniesione w ww. zakresie mimo odwołania rozprawy w dniu [...] stycznia 2019 r. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi są niezasadne, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).