VI SA/Wa 2045/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej Główny Inspektor) postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego (dalej Wojewódzki Inspektor) z dnia [...] kwietnia 2016 r. Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewódzki Inspektor wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej spółka, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Niniejsza decyzja została doręczona pracownikowi strony – J. K. dnia 7 kwietnia 2016 r. Dnia 22 kwietnia 2016 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Uzasadniając wspomniane na wstępie postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. Główny Inspektor wskazał, iż w myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji należy wnieść w terminie 14 dni. Strona w niniejszej sprawie nie dochowała ww. terminu albowiem odwołanie wniosła 22 kwietnia 2016 r., a termin do wniesienia odwołania upływał 21 kwietnia 2016 r. Organ podał, iż doręczona w dniu 7 kwietnia 2016 r. pracownikowi strony – J. K. decyzja Wojewódzkiego Inspektora zawierała pouczenie o terminie i miejscu wniesienia odwołania. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 45 i 110 k.p.a poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że przesyłka pocztowa została doręczona, podczas gdy w rzeczywistości nie doszło do doręczenia przesyłki, gdyż została ona doręczona pracownikowi innej spółki nie mającemu żadnych związków ze skarżącą, w związku z czym nie można było uznać decyzji organu I instancji za doręczoną prawidłowo; - naruszenie art. 132 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy w rzeczywistości bieg terminu do wniesienia odwołania nie rozpoczął się. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Inspektorowi celem doręczenia decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że pod adresem ul. [...] w [...] mają siedzibę dwie spółki [...] Sp. z o.o. (skarżąca) oraz [...] Sp. z o.o. Wspomniane spółki, pomimo podobnej nazwy, mają inny zakres działalności, zatrudniają różnych pracowników i nie mają wspólnego systemu odbierania korespondencji, jak również posiadają oddzielne recepcje. Ponadto skarżąca wskazała, iż J. K. nie był jej pracownikiem, jak również nie był uprawniony do odbioru korespondencji w jej imieniu, był natomiast pracownikiem [...] Sp. z o.o. Przesyłka zawierająca decyzję Wojewódzkiego Inspektora została przekazana pracownikom skarżącej 11 kwietnia 2016 r. Powołując się na treść art. 45 k.p.a. strona wskazała, iż przesyłka musi zostać przekazana osobie do tego uprawnionej, czyli albo upoważnionej do odbioru przesyłki przez adresata albo zwyczajowo odbierającej korespondencję. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie decyzja nie została doręczona zgodnie z prawem (art. 110 k.p.a.), tym samym termin na wniesienie odwołania nie rozpoczął biegu. W ocenie skarżącej, nie można było stwierdzić uchybienia terminu do wniesienia odwołania ponieważ bieg terminu na wniesienie odwołania nie rozpoczął się. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że gdyby J. K. nie był związany w jakimkolwiek stopniu ze skarżącą, choćby zwyczajowo, nie byłby w stanie odebrać przesyłki adresowanej do powyższej spółki. Jak wskazał organ, fakt, iż J. K. był w posiadaniu pieczęci firmowej, której użył do potwierdzenia odbioru decyzji, świadczy, że miał do niej dostęp i nie był przypadkową osobą przebywającą w siedzibie przedsiębiorcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz, 718), -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. stwierdza na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Stwierdzić należy, że z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania Kodeks postępowania administracyjnego wiąże ujemne dla strony skutki procesowe. Odwołanie wniesione po upływie wymaganego 14 dniowego terminu jest bezskuteczne i zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt złożenia odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. z uchybieniem terminu nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Strona w niniejszej sprawie nie dochowała 14 dniowego terminu albowiem odwołanie wniosła 22 kwietnia 2016 r., a termin do wniesienia odwołania upływał 21 kwietnia 2016 r. Doręczona w dniu 7 kwietnia 2016 r. pracownikowi strony – J. K. decyzja Wojewódzkiego Inspektora zawierała pouczenie o terminie i miejscu wniesienia odwołania. Strona skarżąca podniosła, iż pod adresem ul. [...] w [...] mają siedzibę dwie spółki [...] Sp. z o.o. (skarżąca) oraz [...] Sp. z o.o. Wspomniane spółki, pomimo podobnej nazwy, mają inny zakres działalności, zatrudniają różnych pracowników i nie mają wspólnego systemu odbierania korespondencji, jak również posiadają oddzielne recepcje – w tych okolicznościach skarżąca podniosła, że osoba, która odebrała decyzję organu I instancji nie była do tego uprawniona. Sąd nie może zgodzić się z takim stanowiskiem skarżącej gdyż, gdyby J. K. faktycznie nie był związany w jakimkolwiek stopniu ze skarżącą, nie mógłby odebrać przesyłki adresowanej do powyższej spółki. Fakt, iż J. K. był w posiadaniu pieczęci firmowej, której użył do potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji, świadczy jednoznacznie, że miał do niej dostęp i nie był przypadkową osobą przebywającą w siedzibie przedsiębiorcy. W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że doręczenie decyzji organu I instancji dokonane zostało w sposób prawidłowy i dlatego termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia tego doręczenia. Skoro strona nie wniosła odwołania w terminie 14 dni zasadnym było stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia. Za całkowicie chybione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.