VI SA/Wa 2045/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia "(...)" maja 2021 r., znak "(...)"w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2021 r., Urząd Patentowy RP (dalej: "Urząd Patentowy", "organ" lub "Urząd"), po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "GRANIT PRZEDSIĘBIORSTWO BUDOWLANE", zgłoszony dnia [...] sierpnia 2019 r. pod numerem [...] przez P. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, [...], Polska (dalej "skarżąca", "zgłaszający", "wnioskodawca" lub "spółka"), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 245 ust. 1 pkt. 1, w związku z art. 129 [1] ust.1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2020 r. poz.286, dalej "p.w.p."). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] sierpnia 2019 r. pod numerem [...] został zgłoszony w celu uzyskania prawa ochronnego przez Spółkę znak towarowy słowno-graficzny "GRANIT PRZEDSIĘBIORSTWO BUDOWLANE", przeznaczony do oznaczania następujących usług: 37 kl.: budownictwo; budownictwo przemysłowe; nadzór budowlany. Urząd Patentowy RP stwierdził, że na w/w zgłoszone oznaczenie, zgodnie z art. 129[1] ust. 1 pkt 2, 129[1] ust 1 pkt 3 p.w.p., niedopuszczalne jest udzielenie prawa ochronnego, gdyż w/w oznaczenie nie posiada znamion odróżniających w rozumieniu art. 129[1] o znakach towarowych, nie dając podstaw do odróżniania usług zgłaszającego od usług tego samego rodzaju innych podmiotów gospodarczych, o czym powiadomił Zgłaszającego pismem z dnia [...] września 2019r., wyznaczając wnioskodawcy termin do wypowiedzenia się w tej sprawie. W wyznaczonym terminie Zgłaszający nie przedstawił swojego stanowiska. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., organ odmówił udzielenia prawa ochronnego na ww. znak towarowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgłoszone oznaczenie nr [...] jest przeznaczone do oznaczania wskazanych powyżej usług zawartych w klasie 37. Organ zaznaczył, że krąg odbiorców tych usług jest praktycznie nieograniczony i będzie nim ogół społeczeństwa, gdyż odbiorcami tych towarów będą zarówno odbiorcy profesjonalni, przykładowo z branży budowlanej, a także odbiorcy niewyspecjalizowani, tj. konsumenci prywatni zamawiający usługi budowlane. Sam znak w ocenie organu nie nadaje się do odróżnienia w obrocie wnioskowanego zakresu ochrony, gdyż zarówno słowo "granit" jak i wyrażenie "przedsiębiorstwo budowlane" nie posiadają cech wyróżniających się. Słowo "granit" jest nazwą m.in. materiału budowlanego używanego w szeroko rozumianych usługach budowlanych, a "przedsiębiorstwo budowlane" stanowi element słowny opisowy i pełni jedynie charakter informacyjny. W ocenie organu, zgłoszony znak nie posiada także żadnej charakterystycznej grafiki, która pozwoliłaby w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego na odróżnianie go od oznaczeń należących do innych podmiotów działających na rynku. Niemożliwe jest więc posiadanie wyłącznych praw do takiego oznaczenia tylko przez jednego przedsiębiorcę. Urząd Patentowy RP uznał, iż przedmiotowe oznaczenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do wszystkich wskazanych usług. Zdaniem organu, do używania takiego oznaczenia nie można przyznać wyłączności tylko jednemu podmiotowi, bez naruszania uprawnień innych podmiotów, gdyż niedopuszczalne jest udzielenie prawa ochronnego na znak, który nie pozwala na zindywidualizowanie pochodzenia usług nim oznaczanych, a tym samym przypisanie go określonemu przedsiębiorcy. Właściwość ta jest podstawową cechą znaku towarowego, która wynika z roli, jaką znak towarowy pełni w obrocie. Wnioskodawca, działając przez pełnomocnika, we wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie podzielił stanowiska Urzędu przedstawionego w zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) dowolną ocenę całokształtu zebranego materiału dowodowego i wynikających z niego okoliczności bez przekonującego uzasadnienia stanowiska przez organ, mimo, iż przedstawiony przez Wnioskodawcę znak towarowy słowno-graficzny nosi cechy odróżniające i tym samym zaistniały przesłanki do udzielenia prawa ochronnego dla zgłoszonego znaku towarowego; 2) naruszenie normy wypływającej z treści art 129[1] ust. 1 pkt 2 pwp, polegające na błędnym uznaniu, iż przedstawiony przez wnioskodawcę znak towarowy słowno-graficzny "GRANIT PRZEDSIĘBIORSTWO BUDOWLANE" - nie posiada znamion odróżniających w obrocie, dla których zostało zgłoszone, podczas gdy wszechstronna analiza wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego; 3) naruszenie normy wypływającej z treści art. 129[1] ust. 1 pkt 3 pwp, polegające na błędnym uznaniu, iż przedstawiony przez Wnioskodawcę znak towarowy, składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności, podczas gdy znak ten jest znakiem towarowym słowno-graficznym, nie wskazującym na rodzaj towaru czy usługi, jakości, ilości czy wartości oraz przeznaczenia; 4) naruszenie art. 130 pwp, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy Wnioskodawca od kilkudziesięciu lat działa na rynku usług budowlanych, a przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym, znak ten nabrał w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu. Wnioskodawca wniósł ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do wniosku na okoliczność wieloletniego i rzeczywistego używania przedmiotowego oznaczenia oraz na okoliczność udzielenia prawa ochronnego nr [...] na znak towarowy "GRANIT GRUPA INWESTYCYJNA", jak również o uchylenie przedmiotowej decyzji i udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowe oznaczenie, a także o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu, Wnioskodawca podniósł, że zdolność odróżniająca nie ma legalnej definicji w polskim ani w unijnym prawie. W ocenie Wnioskodawcy, polega ona na zdolności znaku do identyfikowania towaru lub usługi jako pochodzącego z tożsamego źródła, pozwalającej odbiorcy na powtórzenie korzystania z towaru (usługi) tak oznakowanego albo niepowtórzenie takiego korzystania. Ponadto nie ma generalnego zakazu zamieszczania w znakach towarowych elementów o charakterze informacyjnym, zaś znaki analizuje się w odniesieniu do danych towarów i usług. Wnioskodawca podniósł ponadto, iż opisowość znaków występuje wtedy, gdy odpowiadają one regułom aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości, a ponadto, że znaki należy oceniać w całości. W dalszej kolejności Wnioskodawca podniósł, iż wnosząc o udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowe oznaczenie, wniósł jednocześnie o udzielenie prawa ochronnego na znak słowno-graficzny GRANIT GRUPA INWESTYCYJNA (R.[...]), cechujący się, w ocenie Wnioskodawcy, identyczną warstwą graficzną jak przedmiotowe oznaczenie, na który to znak zostało udzielone prawo ochronne. Zdaniem Wnioskodawcy, wynika z tego, że Urząd uznał w tamtej sprawie, iż grafika ta pozwala na odróżnienie znaku w obrocie. Wnioskodawca uważa także, iż rolą Urzędu nie jest ocena formy graficznej przedstawionego logo, bowiem może ona przyjąć jakąkolwiek postać, od prostej do bardziej skomplikowanych czy fantazyjnych. Ponadto Wnioskodawca stwierdził, iż twierdzenie Urzędu o używaniu podobnej grafiki przez inne podmioty na rynku nie jest podparte dowodami. W ocenie Wnioskodawcy, mimo nieograniczonego kręgu odbiorców usług przypisanych do przedmiotowego oznaczenia, nazwa "Granit" w odniesieniu do przedsiębiorstwa budowlanego nie ma charakteru opisowego. Zgodnie ze słownikiem internetowym PWN jest to magmowa skałą głębinowa, nie zaś materiał budowlany. Jest to materiał powszechnie wykorzystywany w branży kamieniarskiej, a nie w branży budowlanej, jak również w gastronomii do pieczenia np. pizzy. W tym świetle, w ocenie Wnioskodawcy, nie można uznać za prawidłowe rozumowania Urzędu w tym zakresie, że znak Wnioskodawcy kojarzy się z usługami budowlanymi z wykorzystaniem granitu, bowiem rozumienie go w sposób potoczny przybiera zupełnie inny wydźwięk. Przedmiotowe oznaczenie nie nastręcza wątpliwości interpretacyjnych czy niejednoznacznych skojarzeń; posiada prostą grafikę o odróżniającym układzie i wielkości, co odróżnia go od innych przedsiębiorstw. Nie jest zatem konkretnie ani bezpośrednio opisowe; nie następuje tutaj przekazywanie informacji o cechach czy rodzaju usługi w sposób wyraźny i jednoznaczny, a więc nie można jej odczytać wprost, lecz tylko drogą skojarzeń. Wnioskodawca podniósł także, iż okres używania znaku wynosi co najmniej kilkanaście lat, Wnioskodawca jest przedsiębiorstwem działającym na rynku budowlanym od 25 lat. Pismem z dnia [...] marca 2021 r., Urząd wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia materiałów w zakresie wtórnej zdolności odróżniającej oznaczenia. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wnioskodawca uzupełnił materiał dowodowy, przesyłając kolejne materiały. Organ po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w dniu [...] maja 2021 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu uznał przedmiotowe oznaczenie za niezdolne do odróżniania w obrocie usług w całym zakresie zgłoszenia oraz za opisowe w tym zakresie (art. 129[1] ust. 1 pkt 2 i 3 pwp). Zdaniem Urzędu, nie zostało ponadto wykazane istnienie wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia. Przedmiotowe oznaczenie, zdaniem Urzędu, jest niedystynktywne i opisowe względem wszystkich zgłoszonych usług. Oznaczenie to, w dokonanej ponownie ocenie Urzędu, nie nadaje się do samodzielnego oznaczania pochodzenia gospodarczego tych usług. Nie wykazano także istnienia wtórnej zdolności odróżniającej. Urząd stwierdził, iż ocena dopuszczalności udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, w tym tego, czy posiada on dostateczne znamiona odróżniające dokonywana jest indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich czynników przedmiotowo istotnych w danej, konkretnej sprawie. Zdaniem organu, znak towarowy musi samodzielnie pełnić funkcję oznaczenia odróżniającego, gdyż konsument nie może drogą okrężną, np. analizując całość opakowania w przypadku towaru, dopiero w jej wyniku identyfikować źródło komercyjnego pochodzenia towarów. Tym celom służy system znaków towarowych, tak aby w świadomości konsumentów wytworzyć związek między samym obrazem oznaczenia, a uprawnionym z prawa ochronnego na ten znak i produkowanymi lub świadczonymi przez niego towarami lub usługami. Dzięki temu konsument nawet widząc z odległości określony znak towarowy (np. nałożony na towar czy też umieszczony na szyldzie usługodawcy), powinien zidentyfikować odrębne źródło komercyjnego pochodzenia danego towaru lub usługi. W ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie nie sposób uznać kwestionowane oznaczenie za posiadające dostateczne cechy informujące o pochodzeniu przedmiotowych usług od konkretnego podmiotu, a nawet odróżniające same te usługi na rynku od innych podobnych produktów. W konsekwencji przytoczonych powyżej argumentów, kwestionowane oznaczenie nie będzie w odpowiedni sposób indywidualizowało oznaczanych nim usług, przez co nie będzie realizowało podstawowej funkcji znaków towarowych, jaką jest zdolność do odróżniania ich w obrocie. Ponadto organ odniósł się szczegółowo do dowodów przedstawionych przez Spółkę na okoliczność długotrwałego używania tego znaku w obrocie i ocenił, że materiały te nie wykazują w dostatecznie pewny sposób istnienia wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanym w dalszej części "k.p.a." - przez ich niezastosowanie polegające na wyciągnięciu dowolnych i nie znajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym wniosków, co do braku cech charakterystycznych (odróżniających) znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji przez Skarżącą, a także braku wskazania, na jakich dowodach te wnioski zostały oparte przez organ; 2) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób budzący wątpliwości, co do zasad, jakimi kierował się organ podczas wydawania orzeczenia, 3) art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz oparcie oceny, skutkującą wydaniem orzeczenia sprzecznego z przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej, 4) art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przejawiające się w braku przekonującego wyjaśnienia przez organ administracyjny odmowy uznania, że zgłoszony znak posiada wtórną zdolność odróżniającą, a tym samym dokonanie oceny stanu faktycznego z pominięciem tej okoliczności w sprawie, które to naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania; 5) naruszenie normy wypływającej z treści art. 129(1) ust. 1 pkt 2 pwp, polegające na błędnym uznaniu, iż przedstawiony przez wnioskodawcę znak towarowy słowno-graficzny "GRANIT PRZEDSIĘBIORSTWO BUDOWLANE" - nie posiada znamion odróżniających w obrocie, dla których zostało zgłoszone, podczas gdy wszechstronna analiza wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego; 6) naruszenie normy wypływającej z treści art. 129[1] ust. 1 pkt 3 pwp, polegające na błędnym uznaniu, iż przedstawiony przez wnioskodawcę znak towarowy, składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności, podczas gdy znak ten jest znakiem towarowym słowno-graficznym, nie wskazującym na rodzaj towaru czy usługi, jakości, ilości czy wartości oraz przeznaczenia; 7) naruszenie art. 130 pwp, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wnioskodawca od kilkudziesięciu lat działa na rynku usług budowlanych, a przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym, znak ten nabrał w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu, a w wyniku używania zgłoszonego znaku w świadomości jego odbiorców wytworzył się związek pomiędzy oznaczeniem i określonymi usługami pochodzącymi z przedsiębiorstwa Skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy udzielenia ochrony na zgłoszony znak. Na podstawie powyższych zarzutów, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi szczegółowo rozwinęła przedstawione w niej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny - "GRANIT PRZEDSIĘBIORSTWO BUDOWLANE". Organ uznał zarówno w decyzji I instancji, jak i zaskarżonej decyzji, że w świetle dyspozycji art. 129[1] ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. prawo ochronne na wskazany przez Skarżącą znak nie może zostać udzielone, ponieważ przedmiotowe oznaczenie nie posiada zdolności odróżniającej w obrocie usługami w całym zakresie dokonanego zgłoszenia z uwagi na jego opisowość. Zdaniem Urzędu, nie zostało ponadto wykazane przez Wnioskodawcę istnienie wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia. Zgodnie z art. 129[1] ust. 1 pkt 2 p.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które ze swojej istoty nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w obrocie. Ponadto zgodnie z art. 129[1] ust. 1 pkt 3 p.w.p. dotyczy to sytuacji, gdy znak towarowy, składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że sporne oznaczenie wskazuje na rodzaj konkretnej usługi, gdyż jednoznacznie wynika to z brzmienia wyrazów: "przedsiębiorstwo budowlane", jak również informuje o jakości i przeznaczeniu sygnowanych tym znakiem usług, co wynika z kolei z zestawienia tych wyrazów z wyrazem: "granit". Potencjalni odbiorcy będą wobec tego postrzegać całość przedmiotowego oznaczenia, przede wszystkim w kontekście rodzaju materiału budowlanego, który niewątpliwie jest powszechnie stosowany w budownictwie i z tą dziedziną kojarzony, a nie z wyrazem "granit", który tylko potocznie jest kojarzony z trwałością i solidnością (fachowością) świadczonych usług, co prawidłowo wykazał organ. W tych okolicznościach sprawy nie można uznać za uzasadnione stanowisko Skarżącej odnośnie aluzyjnego charakteru spornego oznaczenia. Zgodzić się należy wprawdzie z poglądem, iż oznaczeniami aluzyjnymi są takie oznaczenia, które odnoszą się do pewnych cech towarów lub usług pośrednio lub poprzez proces kojarzenia, wymagającego u danej części odbiorców szczególnego wysiłku dla przekształcenia sugestywnej lub emocjonalnej informacji w racjonalną ocenę. W tym przypadku połączenie w jednym oznaczeniu kilku wyrazów opisowych nie prowadzi jednak do takiej ich modyfikacji, która może sugerować powstanie oznaczenia aluzyjnego o wyróżniającym (dystynktywnym) charakterze, pozwalającej na jednoznaczną identyfikację usług Skarżącej przez potencjalnych odbiorców. Zwykłe połączenie kilku elementów opisowych razem w ramach danego znaku, bez wprowadzania jakiejkolwiek zmiany, w szczególności składniowej lub znaczeniowej, w efekcie może skutkować bowiem jedynie opisowością takiego znaku. W tym przypadku nie ma także istotnego znaczenia fakt, że sporne oznaczenie jest znakiem towarowym słowno-graficznym, w związku z czym opisowość jego treści może równoważyć wyróżniająca szata graficzna, mająca wpływ na zdolność odróżniającą znaku w obrocie. Jednakże grafika przedmiotowego oznaczenia, z uwagi na jej dość ograniczony zakres, nie posiada w spornym znaku charakteru dominującego, stanowiąc jedynie tło dla jego warstwy słownej. Nie można ponadto stwierdzić, aby w tym przypadku użyto szaty graficznej w postaci unikalnej czcionki, niestandardowego rozmieszczenia słów w ramach całego znaku, czy też zastosowania unikatowej kolorystyki znaku. Zestawienie tych elementów graficznych w spornym znaku nie może zatem mieć istotnego wpływu na jego całościową ocenę, zwłaszcza, że na pierwszym planie widnieją elementy słowne. Elementy graficzne jedynie współtworzą ten znak, nie zmieniając w istocie jego charakteru opisowego, na co zasadnie zwrócił uwagę organ w skarżonej decyzji. Skarżąca wskazała także na okoliczność, iż używanie w obrocie oznaczenia tożsamego z nazwą firmy, pod którą prowadzi działalność, umożliwia w praktyce identyfikację jej usług na rynku, a zatem sporne oznaczenie posiada zdolność odróżniającą z uwagi na jego wieloletnie używanie przez Skarżącą (wtórna zdolność odróżniająca znaku). Okoliczność tę badał szczegółowo organ, z którego ustaleniami należy się zgodzić, gdyż analiza przekazanych przez Skarżącą materiałów tego faktu nie dowodzi. Zauważyć bowiem trzeba, że przedłożone bez daty pewnej zdjęcia logotypu działalności Skarżącej, widniejących w szczególności na placach budowy, tj.: budynkach, maszynach, czy też innych konstrukcjach, nie wykazuje bezpośredniego związku tego oznaczenia z konkretnym podmiotem - Skarżącą i świadczonymi przez nią usługami. Okoliczności tej nie udowodniono ponadto w ramach innych istotnych aspektów związanych z wtórną zdolnością odróżniającą znaku towarowego, tj. zarówno w kontekście nakładów finansowych ponoszonych w szczególności na reklamę działalności Skarżącej prowadzonej pod spornym oznaczeniem, czy też w formie badania opinii publicznej odnośnie ugruntowanej rozpoznawalności przedmiotowego znaku na rynku. W tej sprawie nie może także mieć znaczenia okoliczność rejestracji przez Urząd znaku towarowego o nazwie: "GRANIT GRUPA INWESTYCYJNA" (R.[...]). Wskazać bowiem trzeba, że Skarżąca jest jedynie powiązana kapitałowo ze spółką uprawnioną do tego znaku, zaś każdy wniosek w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy rozpatrywany jest przez organ indywidualnie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na całościową ocenę charakteru odróżniającego danego znaku w obrocie od działalności innych przedsiębiorców, co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można również uznać za zasadne zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy ciężar dowodu na okoliczność nabycia wtórnego charakteru odróżniającego, uzyskanego w następstwie używania spornego oznaczenia, ciążył wyłącznie na Skarżącej. Wyrażona bowiem w art. 77 k.p.a. zasada postępowania dowodowego, polegająca na zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału danej sprawy, doznaje w tym przypadku istotnego ograniczenia, gdyż w tym zakresie organ nie ma obowiązku dowiedzenia tej okoliczności lecz jedynie zebrania możliwie pełnego materiału dowodowego, dla dokonania oceny wtórnego charakteru odróżniającego danego oznaczenia, co zresztą uczynił wzywając dwukrotnie Skarżącą (pismami z [...] września 2019 r. oraz z [...] marca 2021 r.) do przedłożenia stosownych dowodów. Skarżąca miała zatem, w ramach przeprowadzonego w tej sprawie postępowania, możliwość pełnego wypowiedzenia się odnośnie zdolności rejestracyjnej przedmiotowego oznaczenia. Biorąc pod uwagę powyższe, należy zważyć, iż organ zebrał i wnikliwie ocenił cały materiał dowodowy rozpoznawanej sprawy, zarówno odnośnie pierwotnej zdolności odróżniającej spornego oznaczenia, jak i jego zdolności wtórnej, na podstawie przedłożonego przez Skarżącą materiału dowodowego. Reasumując, Sąd uznał, że Urząd Patentowy w prawidłowy sposób dokonał oceny materiału dowodowego niniejszej sprawy, dochodząc do konkluzji zawartej w zaskarżonej decyzji odnośnie braku zdolności rejestracyjnej spornego oznaczenia. Nie doszło przy tym do naruszenia w istotnym stopniu przez organ przepisów procedury administracyjnej, ani też przepisów prawa materialnego, w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymienioną ustawę z dniem 16 maja 2020 r.