VI SA/Wa 2046/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rolnictwie ekologicznym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych (GIJHARS) po rozpatrzeniu odwołania R. W.(skarżącego w niniejszej sprawie), uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w K. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o wymierzeniu R.W., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą R. ([...] K.), kary pieniężnej w wysokości 350 000 złotych oraz wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 2 pkt 2 oraz art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2009 r. Nr 116, poz. 975, dalej: "u.r.e."), art. 1, art. 2 lit. b, d, i, k, art. 23 ust. 1 i 2, art. 27, art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE. L 2007 Nr 189, poz. 1, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 834/2007"), art. 2 lit. e, art. 68 oraz załącznika XII rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz. Urz. UE L 250 z 18.09.2008, str. 1, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 889/2008"). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniach [...] – [...] lipca 2010 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w K. ([...]), dokonali kontroli działalności skarżącego w zakresie prawidłowości wprowadzenia do obrotu świeżych owoców i warzyw. Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą R. [...] K. oraz prowadził Gospodarstwo Ekologiczne, F. [...] K. Prowadzone przez skarżącego Gospodarstwo Ekologiczne posiadało certyfikat nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. wydany przez jednostkę certyfikującą T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w zakresie produkcji roślinnej ważny do dnia [...] grudnia 2010 r. Certyfikat ten został wydany skarżącemu jako producentowi rolnemu, w przedmiocie produkcji roślinnej, a w dniu [...]czerwca 2010 r. certyfikat ten został cofnięty z uwagi na zamierzone i bezprawne posługiwanie się przez skarżącego nazwą T. Sp. z o.o. i tymże certyfikatem w zakresie pakowania i nieprawidłowego znakowania towarów nie objętych kontrolą przez tę jednostkę certyfikującą. Skarżący nie odwołał się od powyższej decyzji. Po przeprowadzeniu kontroli faktur zakupu i sprzedaży artykułów rolno- spożywczych za okres od stycznia 2010 r. do czerwca 2010 r., organ stwierdził, że przedsiębiorstwo skarżącego R. wprowadziło do obrotu jako produkty ekologiczne owoce i warzywa. Skarżący w kontrolowanym okresie nabywał produkty od 11 ekologicznych producentów rolnych oraz od firmy A. ,którzy posiadali certyfikaty wydane przez jednostki certyfikujące. Pomimo cofnięcia certyfikatu, skarżący, działający pod nazwą R. paczkował, znakował i wprowadzał do obrotu produkty z oznakowaniem świadczącym, że są to produkty ekologiczne, w tym także produkty z własnego gospodarstwa, umieszczając w ich oznakowaniu jako dostawców: B. , oraz Gospodarstwo Ekologiczne R. wraz z numerem cofniętego certyfikatu. Na działalność prowadzoną pod firmą R. skarżący nigdy nie posiadał certyfikatu wydanego przez jednostkę certyfikującą na pakowanie, znakowanie i wprowadzanie do obrotu ekologicznych artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego z dnia [...] lipca 2010 r., 70% świeżych owoców i warzyw (zestawionych na fakturach i dokumentach przewozowych od stycznia do czerwca 2010 r.) wprowadzonych do obrotu pochodziło z jego gospodarstwa ekologicznego. Natomiast wszystkie wprowadzane do obrotu świeże owoce i warzywa oraz sporadycznie grzyby i jaja były ekologiczne, jako pochodzące od dostawców posiadających certyfikat na produkcję bądź obrót artykułami ekologicznymi. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący dodatkowo wyjaśnił, że podejmował działania w celu uzyskania certyfikatu na obrót produktami ekologicznymi, ale bezskutecznie z uwagi na zbyt wysokie wymaganie stawiane przez jednostkę certyfikującą. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w K. decyzją z dnia [...] września 2010 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 350.000 zł. uznając, że wprowadzane przez niego w okresie od stycznia do czerwca 2010 r. do obrotu pod firmą R. świeże warzywa i owoce jako produkty ekologiczne nie spełniają wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 i w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia. Takie działanie wprowadzało konsumenta w błąd co do rodzaju i metod produkcji poprzez sugerowanie, że produkty spełniają wymogi określone w tych przepisach. Organ biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonej nieprawidłowości oraz wielkość wprowadzonych do obrotu produktów jako ekologiczne (152989 szt. i masa 12914 kg) o łącznej wartości brutto 1153402,83 zł wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 350000 zł., tj. 30 % korzyści majątkowej uzyskanej za wprowadzone do obrotu przedmiotowych produktów. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (GIJHARS) decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, uchylił w całości decyzję [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. Organ wskazał, że wysokość kary wymierzona skarżącemu przez organ I instancji jest nieproporcjonalna i nadmierna w stosunku do sankcjonowanego czynu. W związku z tym organ odwoławczy postanowił zmniejszyć wysokość kary pieniężnej w taki sposób, aby wysokość kary była adekwatna do zarzucanego czynu oraz wystarczająco dolegliwa. GIJHARS stwierdził, że suma wartości produktów zawartych w tabelach w załączniku 5 do protokołu kontroli wyniosła 741.944,51 zł. (kwota brutto), a nie 1.153.402,83 zł, jak obliczył organ I instancji. Prawidłowo ustalona wartość brutto produktów ekologicznych sprzedanych przez skarżącego stanowiła korzyść majątkową, która powinna stanowić podstawę do ustalenia kary przewidzianej w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a - u.r.e. W tej sytuacji wymierzona stronie kara pieniężna wynosząca 350000 zł. stanowiła znacznie więcej niż 30 % wspomnianej korzyści majątkowej. Organ II instancji ustalił wielkość obrotów, o których mowa w art. 26 ust. 1 u.r.e., uzyskanych przez skarżącego w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną pod firmą R. w 2010 r., która wyniosła 1.427.456,86 zł. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji dotyczące stopnia wysokiej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia i dotychczasowej działalności skarżącego. Tym samym organ odwoławczy stwierdził wysoki stopień szkodliwości czynu, mając na uwadze rodzaj i charakter naruszonego dobra (interes konsumenta, jego prawo do rzetelnej informacji o produkcie), rozmiar grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków oraz motywację przedsiębiorcy, wielkość wprowadzonych do obrotu produktów jako ekologicznych. GIJHARS podkreślił, że prawidłowe oznakowanie, zgodne z wymogami określonymi w przepisach prawnych, stanowi podstawę informacji konsumenckiej, która jest elementem bezpieczeństwa żywności, a także ma na celu umożliwienie konsumentom dokonanie wyboru zakupu produktu zgodnego z oczekiwaniami. Konsument zachęcany informacją sugerującą ekologiczne pochodzenie produktu ponosi szkodę wskutek nabycia produktu niespełniającego jego oczekiwań. Według organu, skarżący działał niezgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego przez stosunkowo długi okres, który trwał od stycznia 2010 r. do czerwca 2010 r. Kontrola przeprowadzona u strony w 2008 r. wykazała już nieprawidłowości w działalności skarżącego, który wówczas umieszczał na opakowaniach produktów pochodzących od producentów ekologicznych, nazwę swojego gospodarstwa ekologicznego i przyznany mu numer certyfikatu jednostki certyfikującej T. Wówczas odstąpiono od zastosowania sankcji z uwagi na stwierdzenie po raz pierwszy tego rodzaju uchybień oraz uwzględniono, że skarżący błędnie uznał, iż jako podmiot pakujący może umieszczać swój numer certyfikatu na opakowaniach produktów pochodzących od dostawców ekologicznych posiadających certyfikaty. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GIJHARS stwierdził ich bezzasadność. Organ podkreślił, że certyfikat, o którym mowa w art. 29 rozporządzenia nr 834/2007 i art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008, jest jedynym dokumentem wymienionym w powołanych przepisach, potwierdzającym, że producent i prowadzona przez niego działalność (w tym pakowanie, znakowanie i wprowadzanie do obrotu) w odniesieniu do wyszczególnionych w certyfikacie produktów, spełniają wymagania określone we wspomnianych przepisach. Certyfikat ten potwierdza, że producent ekologiczny poddał swoją działalność kontroli jednostki certyfikującej i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu nr 834/2007 i w rozporządzeniu nr 889/2008. Strona, prowadząc działania w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych jako ekologiczne, a które pochodziły od innych producentów ekologicznych, nie była objęta systemem kontroli, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia nr 834/2007, a tym samym produkty wprowadzone przez skarżącego do obrotu nie spełniały wymagań określonych we wspomnianych przepisach. Organ wskazał, że w zakresie pakowania produktów pochodzących od innych producentów ekologicznych, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, wymaga się, zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007, uzyskania certyfikatu potwierdzającego, że podmiot gospodarczy poddał swoją działalność kontroli i spełnia w zakresie prowadzonej działalności wymagania określone w tym rozporządzeniu i rozporządzeniu nr 889/2008. Niepoddanie się strony systemowi kontroli w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych jako ekologiczne, a które pochodziły od innych producentów ekologicznych, zdaniem GIJHARS stanowiło naruszenie art. 1 ust. 3 i art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007. GIJHARS potwierdzając zasadność stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym działalność gospodarcza skarżącego powinna być objęta kontrolą jednostki certyfikującej, wskazał na pkt 31 preambuły i art. 27 ust. 13 rozporządzenia nr 834/2007. Oceny tej nie zmieniał fakt, że strona prowadziła ekologiczne gospodarstwo rolne znajdujące się pod kontrolą jednostki certyfikującej. Jednostka ta z uwagi na zamierzone i bezprawne posługiwanie się przez stronę, prowadzącą działalność pod firmą R. nazwą jednostki certyfikującej i certyfikatem cofnęła stronie ww. certyfikat. Organ zaznaczył, że w certyfikacie tym nie było wzmianki o uprawnieniu strony do prowadzenia czynności w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, które zostały wyprodukowane poza podlegającym kontroli gospodarstwie strony, tj. pochodzących od innych producentów ekologicznych. Zdaniem organu odwoławczego okolicznością wystarczającą do przyjęcia przez organ I instancji, że wprowadzane przez stronę do obrotu produkty nie były towarami ekologicznymi, był stwierdzony w toku postępowania fakt nieposiadania certyfikatu w zakresie pakowania i wprowadzania do obrotu jako ekologicznych produktów pochodzących od innych producentów ekologicznych, co naruszało art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007. GIJHARS podkreślił również, że postulat podniesiony przez stronę w odwołaniu, że uzyskany przez nią certyfikat obejmował także paczkowanie i obrót towarami poddostawców, skoro towary te były towarami ekologicznymi, a działalność ta stanowiła tylko uboczną działalność skarżącego, nie znajdował umocowania w art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007. Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja organu I instancji nie naruszyła pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 834/2007. Rozstrzygnięcie organu I instancji polegające na wyeliminowaniu z rynku produktów oznakowanych jako ekologiczne, które zostały wytworzone poza kontrolą jednostki certyfikującej, korzystnie przyczyniło się do zagwarantowania uczciwej konkurencji oraz właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych, a także do utrzymania zaufania konsumentów w stosunku do produktów oznaczonych jako ekologiczne. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając jej: 1) Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.r.e. w zw. z art. 2 lit. c) i art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 834/2007, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że produktem rolnictwa ekologicznego, który nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu nr 834/2007 jest produkt nieoznaczony certyfikatem, gdy tymczasem chodzi w takim przypadku o produkt nieekologiczny czyli niepochodzący z produkcji ekologicznej lub z nią niezwiązany, a wszystkie produkty wprowadzone do obrotu przez skarżącego miały tę cechę, - naruszenie art. 26 ust. 1 u.r.e. poprzez wymierzenie kary pieniężnej nieodpowiadającej stopniowi szkodliwości czynu, stopniowi zawinienia, zakresowi naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu dokonującego naruszenia i wielkości jego obrotów, w sytuacji gdy produkty wprowadzane do obrotu przez skarżącego były wyprodukowane zgodnie z zasadami rolnictwa ekologicznego, co potwierdzają certyfikaty posiadane przez skarżącego oraz jego poddostawców, w związku z czym skarżący, wedle swojej oceny, nie doprowadził do sytuacji, w której konsumenci nabywali towary nieposiadające cech ekologicznych, - naruszenie art. 29 ust. 3 rozporządzenia nr 834/2007 w zw. z Załącznikiem XII do rozporządzenia Komisji nr 889/2008 poprzez jego błędną wykładnię i nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa stanowisko, że podmiot gospodarczy prowadzący działalność w zakresie produkcji ekologicznej musi uzyskać odrębny certyfikat dla każdego poziomu działalności (np. produkcja - przetwórstwo - pakowanie), - naruszenie pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 834/2007 poprzez niezasadne obciążenie skarżącego karą, której wysokość zmusi go do zaprzestania działalności, co narusza wyrażoną w nim zasadę wspierania rozwoju podmiotów działających na rynku ekologicznej produkcji żywności. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek przyjęcia, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą R. nie posiadał certyfikatu uprawniającego go do prowadzenia działalności gospodarczej w ramach obrotu produktami rolnictwa ekologicznego i że w związku z tym nie był objęty stosowanym dla tych produktów systemem kontroli - w tym przypadku, w ocenie skarżącego, doszło także do naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, - nieposiadające oparcia w stanie faktycznym sprawy ustalenia zmierzające w swej istocie do przyjęcia przez organ, że towary wprowadzane przez skarżącego do obrotu nie były towarami ekologicznymi w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 834/2007, gdy tymczasem organ ten nigdy nie przeprowadzał czynności i badań, które pozwalałyby mu na taką ocenę, a wręcz stojącą w sprzeczności z ustaleniami, że skarżący dokonywał zakupów produktów ekologicznych z odpowiednimi certyfikatami od innych podmiotów; - błędne ustalenie wysokości korzyści majątkowej, jaką uzyskał skarżący w związku z wprowadzeniem do obrotu produktów ekologicznych, - nienależyte wyjaśnienie podstaw wydanej decyzji oraz sporządzenie uzasadnienia wewnętrznie sprzecznego, stwierdzającego z jednej strony, że skarżący miał certyfikat na wprowadzanie do obrotu produktów pochodzących z własnego gospodarstwa, a zarazem nie był uprawniony do sprzedaży żadnych produktów jako ekologicznych, w tym pochodzących z jego gospodarstwa. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji GIJHARS z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę GIJHARS odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie sygn.. akt VI SA/Wa 1752/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. W. na ww. decyzję GIJHARS z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdzając, że skoro skarżący prowadząc działalność pod nazwą B., na którą nie posiadał certyfikatu w zakresie pakowania i wprowadzania do obrotu produktów ekologicznych, mimo tego podejmował takie czynności i wprowadzał do obrotu produkty uznawane wcześniej za ekologiczne, to produkty te traciły walor ekologicznych. Tym samym produkty te przestawały spełniać wymagania określone w przepisach rozporządzenia nr 834/2007 i zastosowanie sankcji z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r.e. przez organ było prawidłowe. Ponadto organ wymierzając karę pieniężną wziął pod uwagę wszystkie przesłanki wymienione w art. 25, jak i w art. 26 ust. 1 u.r.e. Na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez R. W. od tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1041/12 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem NSA Sąd I instancji nie dokonał wykładni art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r.e. W ocenie NSA Sąd I instancji powinien był zwrócić uwagę, że przepis art. 25 u.r.e. określa kary za różne działania sprzeczne z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego oraz za działania mające na celu utrudnienie lub uniemożliwianie skutecznego sprawowania nadzoru. Zatem prawidłowa kontrola zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wymagała dokonania wykładni powyższej normy prawnej, a następnie oceny czy organ w sposób dostateczny wyjaśnił wszystkie te okoliczności sprawy, które mają istotne znaczenie dla wymierzenia kary. NSA wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r.e. osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt jako produkt rolnictwa ekologicznego, który nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia nr 834/2007 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie przepisów tego rozporządzenia podlega karze pieniężnej w wysokości do 200 % korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł. Z treści tego przepisu wynika, że karze w nim przewidzianej podlega ten kto wprowadza do obrotu określone w tej normie prawnej produkty. Istotnym w tej sytuacji, w celu stwierdzenia czy określone działania danego podmiotu należy podporządkować pod wskazaną normę prawną, jest wyjaśnienie pojęć w przepisie tym użytych. Ustawodawca w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r.e. zawarł zwrot "wprowadza do obrotu". Zgodnie z art. 2 pkt 8 lit. a/ u.r.e. użyte w ustawie o rolnictwie ekologicznym powyższe określenie oznacza w odniesieniu do produktów wprowadzanie na rynek w rozumieniu art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...). Z kolei w myśl art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002 – "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie, oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. NSA podkreślił, że Sąd I instancji do tej kwestii w ogóle się nie odniósł, a powinna ona stanowić punkt wyjścia przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Sąd w motywach podjętego rozstrzygnięcia użył terminów: "pakowanie", "znakowanie" oraz "rozprowadzanie do obrotu", ale ich znaczenia w kontekście mających zastosowanie w sprawie norm prawnych w ogóle nie wyjaśnił, w szczególności znaczenia zwrotu "wprowadza do obrotu". NSA wskazał, że w treści art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r.e. ustawodawca odwołuje się do pojęcia "produkt rolnictwa ekologicznego". Odnośnie tej kwestii Sąd I instancji wskazał na art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 834/2007 w zw. z art. 2 pkt 6 u.r.e. Jednakże brak jest przy tym właściwego powiązania tych norm prawnych z użytym w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.r.e. zwrotem "wprowadza do obrotu". Sąd I instancji wywiódł, że dany podmiot w zależności od zakresu przedsięwzięcia obowiązany jest uzyskać certyfikat na każdy etap produkcji jednak bliżej nie wyjaśnił jakie czynności podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia nr 834/2007 składają się na poszczególne etapy produkcji, przygotowania i dystrybucji o których mowa w art. 2 lit. b) tego aktu wspólnotowego. Kwestie te w opinii NSA wymaga wyjaśnienia w pierwszej kolejności na gruncie stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie. Wyjaśnienie tych kwestii ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozumienia art. 28 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 29 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, a w konsekwencji także art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r.e. NSA wskazał, że przy wykładni tego ostatnio powołanego przepisu należy też uwzględnić treść regulacji zawartych w art. 4 ust. 1 i 3, ust. 4 i 5 u.r.e. Ponadto w ocenie NSA Sąd I instancji nie objął kontrolą legalności art. 2d, art. 2k, czy art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 834/2007, a także nie wyjaśnił, czy skarżący w ramach posiadanego przez siebie certyfikatu, był uprawniony do podejmowania działań związanych z wprowadzaniem do obrotu produktów ekologicznych, wyprodukowanych w gospodarstwie skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że Sąd I instancji skoncentrował się na kwestii posiadanego przez skarżącego certyfikatu, ale w istocie rzeczy, nie wyjaśnił precyzyjnie do jakich konkretnie działań był on uprawniony w związku z tym certyfikatem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący posiadał certyfikat zgodności w zakresie produkcji roślinnej opisanej w jego załączniku, w którym wymieniono jedynie produkty, których certyfikat dotyczył. Nadto Sąd ten stwierdził, że skarżący i organ różnili się w ocenie skutków posiadanego przez R. W. producenta rolnego certyfikatu na produkcję roślinną. Skarżący uważał, że certyfikat ten obejmował całą jego działalność gospodarczą, także prowadzoną w formie R. i wszystkie jej formy, zaś organ, że certyfikat dotyczył skarżącego jako producenta rolnego i obejmował tylko produkcję roślinną w zakresie wskazanym w certyfikacie oraz wprowadzanie tych produktów do obrotu w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Jednocześnie Sąd I instancji nie wyjaśnił co rozumie się pod pojęciem "w zakresie wyznaczonym przepisami prawa" czy to w ocenie własnej czy to w ocenie organu. NSA zauważył, że w zaskarżonej decyzji szczególnie akcentowano okoliczność, iż wprowadzone przez skarżącego do obrotu produkty nie były produktami ekologicznymi, gdyż skarżący nie posiadał certyfikatu w tym zakresie jeżeli chodzi o produkty pochodzące od innych producentów. W tym kontekście przy niewyjaśnieniu przez Sąd I instancji stwierdzenia, że certyfikat uprawniał skarżącego też do wprowadzania produktów do obrotu w zakresie wyznaczonym przepisami prawa, zasadny jawi się zarzut niewyjaśnienia przez Sąd czy w ramach posiadanego certyfikatu skarżący był uprawniony podejmować działania związane z wprowadzeniem do obrotu produktów ekologicznych wyprodukowanych w jego gospodarstwie. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii nie jest dostatecznie jasne. Generalnie ujmując stanowisko Sądu w tzw. warstwie dotyczącej stanu faktycznego sprawy jest nieprecyzyjne Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi należy w pierwszej kolejności zauważyć, że niniejsza sprawa jest po raz drugi przedmiotem osądu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, któremu Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wobec tego przypomnieć należy, że Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, związany jest bowiem wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, o czym stanowi przepis art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie można zatem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczony wyżej przepis determinuje więc postępowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który nie posiada już, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może dokonać odstępstw od wskazań co do dalszego postępowania. W niniejszej sprawie kara pieniężna nałożona na skarżącego była związana z ustaleniem organu, że w zakresie działalności prowadzonej przez skarżącego pod firmą R., która polegała na pakowaniu produktów pochodzących od innych producentów ekologicznych, znakowaniu i wprowadzaniu do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, a skarżący nie posiadał certyfikatu świadczącego o poddaniu się systemowi kontroli w tym zakresie. Zdaniem organu, certyfikat nr [...] z dnia [...]grudnia 2009 roku wydany dla R. W. ul. [...], [...] K., przez jednostkę certyfikującą T., którym R. W. dysponował do dnia [...] czerwca 2010r. nie oznacza, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod firmą R. w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, a które pochodziły od innych producentów ekologicznych, był objęty kontrolą, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25.06.2009 r. o rolnictwie ekologicznym, a wskutek tego - zdaniem organu - produkty wprowadzone przez stronę do obrotu pod firmą R. nie spełniały wymagań określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007. Zdaniem Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nie poddanie się Strony systemowi kontroli w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych jako ekologiczne, a które pochodziły od innych producentów ekologicznych stanowi naruszenie art. 1 ust. 3 i art. 28 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Według organu, podmiot, który nie jest objęty kontrolą jednostki certyfikującej (tak jak w tej sytuacji strona działająca pod firmą R.) w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 25.06.2009 r. o rolnictwie ekologicznym, nie jest producentem ekologicznym w zakresie działalności polegającej na pakowaniu, znakowaniu i wprowadzaniu do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, pochodzących od innych producentów ekologicznych. Z kolei według skarżącego, organ w sposób oczywiście błędny ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niezasadnie przyjmując, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod firmą R. nie posiadał certyfikatu uprawniającego go (działającego pod ww. firmą) do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu produktami rolnictwa ekologicznego, i że w związku z tym nie był objęty stosowanym dla tych produktów systemem kontroli. Według skarżącego, posiadany certyfikat nr [...] uprawniał go do przedmiotowych czynności w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, a które pochodziły od innych producentów ekologicznych. W konsekwencji należało uznać, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod firmą R. , wbrew twierdzeniom organu, był objęty kontrolą jednostki certyfikującej. W wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1041/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in. Sąd skoncentrował się na kwestii posiadanego przez skarżącego certyfikatu, ale w istocie rzeczy nie wyjaśnił precyzyjnie, do jakich konkretnie działań był on uprawniony w związku z tym certyfikatem.(...) W zaskarżonej decyzji szczególnie akcentowano okoliczność, iż wprowadzone przez skarżącego do obrotu produkty nie były produktami ekologicznymi, gdyż skarżący nie posiadał certyfikatu w tym zakresie jeżeli chodzi o produkty pochodzące od innych producentów. W tym kontekście przy niewyjaśnieniu przez Sąd I instancji stwierdzenia, że certyfikat uprawniał skarżącego też do wprowadzania produktów do obrotu w zakresie wyznaczonym przepisami prawa, zasadny jawi się zarzut nie wyjaśnienia przez Sąd czy w ramach posiadanego certyfikatu skarżący był uprawniony podejmować działania związane z wprowadzeniem do obrotu produktów ekologicznych wyprodukowanych w jego gospodarstwie. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii nie jest dostatecznie jasne. Generalnie ujmując stanowisko Sądu w tzw. warstwie dotyczącej stanu faktycznego sprawy jest nieprecyzyjne. Wypełniając obowiązek zawarty w przepisie art. 190 p.p.s.a ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że certyfikat, o którym mowa w art. 29 rozporządzenia nr 834/2007 i art. 68 rozporządzenia nr 889/2008 potwierdza, że producent i prowadzona przez niego działalność (w tym pakowanie, znakowanie i wprowadzanie do obrotu) w odniesieniu do wyszczególnionych w tym certyfikacie produktów, spełniają wymagania określone w ww. przepisach. Certyfikat ten potwierdza, że producent ekologiczny poddał swoją działalność kontroli jednostki certyfikującej i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu nr 834/2007 i w rozporządzeniu nr 889/2008. Omawiany certyfikat określa zarówno kategorie działalności podmiotu, których może być kilka lub jedna, jak i informację o produktach. Przy czym informacja w certyfikacie o poddaniu swojej działalności kontroli i spełnianiu przez podmiot gospodarczy wymagań określonych w rozporządzeniach odnosi się do konkretnego obszaru skontrolowanej działalności. Powyższe wynika ze zdania 1 art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007. Zgodnie z tym przepisem organy kontrolne i jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 27 ust. 4 wydają świadectwo każdemu podmiotowi, który podlega ich kontroli i który w obszarze swojej działalności spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Świadectwo to umożliwia przynajmniej identyfikację podmiotu oraz rodzaju lub asortymentu produktów, a także okresu ich ważności. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, że producent ekologiczny, któremu jednostka certyfikująca nie wydała certyfikatu w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, a które pochodziły od innych producentów ekologicznych, nie jest producentem ekologicznym we wspomnianym zakresie w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o rolnictwie ekologicznym. W zakresie pakowania produktów pochodzących od innych producentów ekologicznych, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne wymaga się, zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007, uzyskania certyfikatu potwierdzającego, że podmiot gospodarczy poddał swoją działalność kontroli i spełnia w zakresie prowadzonej działalności wymagania określone w tym rozporządzeniu i rozporządzeniu nr 889/2008. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 834/2007, akt ten stosuje się do każdego podmiotu gospodarczego zaangażowanego w działania na każdym etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji dotyczących produktów określonych w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia. Niepoddanie się strony systemowi kontroli w zakresie pakowania, znakowania i wprowadzania do obrotu produktów oznakowanych, jako ekologiczne, a które pochodziły od innych producentów ekologicznych, stanowi naruszenie art. 1 ust. 3 i art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007. Produkcja ekologiczna w myśl art. 2 lit. a/ rozporządzenia nr 834/2007 oznacza stosowanie metody produkcji zgodnej z zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji. Z kolei "etapy produkcji, przygotowania i dystrybucji", zgodnie z art. 2 lit. b/ tego aktu oznaczają każdy etap, począwszy od produkcji wstępnej produktu ekologicznego aż do przechowywania, przetwarzania, transportu, sprzedaży lub zaopatrzenia ostatecznego konsumenta, jak również - w stosownych przypadkach - znakowanie, reklamę, import, eksport oraz działania podwykonawcze. Natomiast "przygotowanie", według art. 2 lit. i/ rozporządzenia nr 834/2007 oznacza czynności konserwowania lub przetwarzania produktów rolnictwa ekologicznego włącznie z ubojem i rozbiorem produktów pochodzenia zwierzęcego, a także pakowanie, znakowanie lub wprowadzanie zmian w oznakowaniu odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji. Takie rozumienie produkcji ekologicznej potwierdza także pkt 1 preambuły rozporządzenia nr 834/2007, w którym mówi się o produkcji ekologicznej jako ogólnym systemie zarządzania gospodarstwem i produkcji żywności. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a/ u.r.e. osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt jako produkt rolnictwa ekologicznego, który nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia nr 834/2007 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie przepisów tego rozporządzenia podlega karze pieniężnej w wysokości do 200 % korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustawodawca w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r.e. zawarł zwrot "wprowadza do obrotu". Zgodnie z art. 2 pkt 8 lit. a/ u.r.e. użyte w ustawie o rolnictwie ekologicznym powyższe określenie oznacza w odniesieniu do produktów wprowadzanie na rynek w rozumieniu art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...). Z kolei w myśl art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002 - "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie, oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. W art. 2 rozporządzenia nr 834/2007 pracodawca unijny wyjaśnił m.in. takie pojęcia jak: produkcja ekologiczna (art. 2 lit. a) etapy produkcji, przygotowania i dystrybucji (art. 2 lit. b), ekologiczny (art. 2 lit. c), podmiot gospodarczy (art. 2 lit. d), produkcja roślinna (art. 2 lit. e), przygotowanie (art. 2 lit. i), znakowanie (art. 2 lit. k). Przy czym do celów tego rozporządzenia stosuje się m.in. definicję "rozprowadzania na rynek" zawartą w rozporządzeniu nr 17/8/2002 (art. 2 lit. j). Funkcjonowanie systemu kontroli i certyfikacji w rolnictwie ekologicznym jest podstawowym gwarantem dla konsumenta, że środki spożywcze znajdujące się na rynku wyprodukowane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego i są wolne od zanieczyszczeń, takich jak: pozostałości środków ochrony roślin i hormonów, a podczas ich produkcji nie stosowano nawozów sztucznych i organizmów zmodyfikowanych genetycznie. Należy wskazać, że omawiana wspólnotowa regulacja prawna ujmuje przetwórstwo (przerób technologiczny) oraz konfekcjonowanie (porcjowanie, zamykanie opakowań i ich znakowanie), jako jedną kategorię: przygotowanie produktów do obrotu. Do kategorii "przygotowanie " należy także zmiana oznakowania, nawet jeśli sprowadza się to do umieszczania na oryginalnym detalicznym opakowaniu nowej etykiety , w urzędowym języku kraju dystrybucji. W tej kategorii mieści się także handel hurtowy i dystrybucja czyli zakup eko-produktów w celu odsprzedaży bez zmiany ich rodzaju i oznakowania (zmienia się jedynie podmiot sprzedający eko-produkt kolejnemu nabywcy). Niewątpliwie do pojęcia obrotu i dystrybucji produktów ekologicznych należy zaliczyć również paczkowanie tych produktów. Zatem podmiot gospodarczy, który przepakowuje produkty skupowane od innych producentów (nawet producentów ekologicznych) a następnie oferuje je do sprzedaży jest zobowiązany poddać swoje przedsięwzięcie (tj. przepakowywanie) certyfikacji prowadzonej przez akredytowaną i upoważnioną do działania jednostkę certyfikującą. Jak już wspomniano, zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, jednostki certyfikujące wydają świadectwo każdemu podmiotowi gospodarczemu, który podlega ich kontroli i który w obszarze swojej działalności spełnia wymogi określone w tym rozporządzeniu. Świadectwo to umożliwia przynajmniej identyfikację podmiotu oraz rodzaju lub asortymentu produktów, a także okres ich ważności. Zgodnie z art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz. Urz. WE L 250, 18.9.2008. ze zm.), do celów stosowania art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 jednostki certyfikujące stosują model certyfikatu określony w załączniku XII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż R. W., działając pod firmą B. w F., nie będąc objęty systemem kontroli, o jakiej mowa w art. 27 ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, wprowadzał do obrotu produkty oznakowane jako ekologiczne, czyniąc to bez odpowiedniego certyfikatu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, wydanego przez jednostkę certyfikującą na podstawie kontroli określonej w art. 7 ust. 1 ww. ustawy o rolnictwie ekologicznym. Należy dodać, że jakość żywności ekologicznej jest potwierdzana przez producenta i jednostkę certyfikującą, kontrolującą proces produkcji. Informacja na etykiecie produktu rolno-spożywczego może wskazywać konsumentowi, że produkt ten pochodzi z rolnictwa ekologicznego tylko wówczas, gdy artykuł ten został wyprodukowany przez producenta zgodnie z przepisami obowiązującymi w zakresie rolnictwa ekologicznego i producent ten znajduje się pod kontrolą upoważnionej jednostki certyfikującej. Mając na uwadze powyższe rozważania, w rozpatrywanej sprawie nie można było uznać, że wprowadzane przez skarżącego R. W. (prowadzącego działalność pod firmą B.) do obrotu produkty (pochodzące od producentów ekologicznych) oznakowane, jako ekologiczne, a które nie były objęte certyfikatem potwierdzającym objęcie działalności strony skarżącej (w zakresie pakowania i wprowadzania do obrotu produktów obowiązkowym systemem kontroli) spełniały wymagania określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 889/2008 i rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007. Należy więc podzielić pogląd organu, że omówione działania R.W. (prowadzącego działalność pod firmą B.) wprowadzały konsumentów w błąd, co do tego, że wprowadzane przez skarżącego do obrotu produkty oznakowane jako ekologiczne, spełniały wymogi określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 (v. art. 23-26 tego aktu). W konsekwencji należy uznać prawidłowe uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie wyczerpane zostały znamiona deliktu administracyjnego opisanego w art. 25 u.r.e. Jak bowiem zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1041/12 uchylającym poprzedni wyrok WSA w Warszawie wydany w tej sprawie, przepis art. 25 u.r.e. określa kary za różne działania sprzeczne z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego oraz za działania mające na celu utrudnienie lub uniemożliwianie skutecznego sprawowania nadzoru. W szczególności powołany przepis określa m.in. kary dla podmiotów, które wprowadzają do obrotu produkt rolnictwa ekologicznego, jako produkt rolnictwa ekologicznego oznakowany z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007 lub nieoznakowany wbrew obowiązkowi wynikającemu z tych artykułów. Ponadto przepis ten określa kary dla podmiotów, które wprowadzają do obrotu produkt jako produkt rolnictwa ekologicznego, niespełniający wymagań określonych w przepisach dotyczących rolnictwa ekologicznego oraz produkt, który został oznakowany jako produkt ekologiczny, naruszając art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007 (por. uzasadnienie projektu ustawy, druk sejmowy VI.19 24). Według Sądu, ustalając wysokość kary pieniężnej, stosownie do treści art. 26 ust. 1 ww. ustawy o rolnictwie ekologicznym uwzględnił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu dokonującego naruszenia i wielkość jego obrotów, czemu dał wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia (v. str. 6 decyzji). R. W. zarzuca w skardze, że organ błędnie ustalił wysokość korzyści majątkowej jaką uzyskał skarżący. Korzyść majątkowa ze wprowadzenia do obrotu towarów jako towarów ekologicznych, to nie wartość brutto towarów, jak błędnie przyjął na podstawie protokołu kontroli nr [...]GIJHARS. Jest to natomiast korzyść jaką uzyskał sprzedawca sprzedając towary jako towary ekologiczne, a niejako towary bez takiej cechy. Nie może ulegać wątpliwości, że dla wyliczenia tej korzyści konieczne jest odjęcie zysku, jaki uzyskał sprzedawca od zysku, jaki uzyskałby, gdyby, towary sprzedał jako towary "zwykłe" (nieekologiczne). Dopiero ta różnica stanowi korzyść z tytułu wprowadzenia do obrotu towarów jako towary ekologiczne. Co więcej, wyliczenie Organu nie uwzględnia kosztów związanych ze sprzedażą produktów ekologicznych. Bezzasadnie więc GIJHARS zaniechał rozróżnienia pojęć takich jak korzyść oraz przychód. Korzyść należy utożsamiać z zyskiem, a nie przychodami. Z ostrożności procesowej Skarżący podnosi więc także, że korzyść z tytułu wprowadzenia towarów do obrotu może być rozumiana także nie jako wartość brutto towarów, lecz jako zysk z tytułu sprzedaży towarów. Skarżący musiał bowiem ponieść koszty wyprodukowania i wprowadzenia towarów do obrotu, które to koszty obniżają wysokość korzyści majątkowej, jaką uzyskał. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Zdaniem Sądu, organ właściwie zinterpretował pojęcie "korzyści majątkowej" zawarte w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o rolnictwie ekologicznym. Rację ma skarżący, że przedsiębiorca wprowadzając do obrotu towar ponosi koszty jego wytworzenia, opakowania, transportu czy organizacji sprzedaży, a także należności publicznoprawne w postaci podatku. Wymienione koszty składają się na wartość brutto towaru. Należy jednak wskazać, że określenie wartości netto towaru, w szczególności czystego zysku przedsiębiorcy sprzedającego towar, dodatkowo przy uwzględnieniu zobowiązań podatkowych wiązałoby się z przeprowadzeniem analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, obejmującej nie tylko koszty produkcji sprzedawanych towarów, ale także koszty amortyzacji urządzeń czy wynagrodzenia pracowników. Jest to więc proces złożony i długotrwały. Zatem przyjęcie stanowiska skarżącego, co do sposobu określenia wartości korzyści majątkowej, o jakiej stanowi powyższy przepis, wykraczałoby poza ramy i cele ustawy o rolnictwie ekologicznym, która służy m.in. wyeliminowaniu nagannych praktyk rynkowych. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w sprawie, w której również kwestionowana była wykładnia pojęcia korzyści majątkowej zawarta w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 684/11 dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w pełni pogląd wyrażony w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Reasumując ten wątek rozważań należy wskazać, że koszty mieszczące się w pojęciu wartości brutto towaru wchodzą w skład "korzyści majątkowej" o jakiej mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o rolnictwie ekologicznym. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący nie wykazał, że kwota nałożonej kary pieniężnej (50.000 złotych) nie mieści się granicach ustalonych ww przepisem. Jak wynika z uzasadnienia decyzji przy miarkowaniu kary organ uwzględnił przesłanki z art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym a mianowicie: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu dokonującego naruszenia, wielkość obrotu, co znalazło odzwierciedlenie w motywach podjętego rozstrzygnięcia (v. str.5-8 zaskarżonej decyzji). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy uzasadnił w sposób przekonujący i nienaruszający zasad swobodnej oceny adekwatność wymierzonej kary pieniężnej. Wypada zauważyć, że R. W. w skardze do Sądu podniósł wyłącznie zarzut błędnego ustalenia wysokości korzyści majątkowej, o czym już była mowa wyżej, nie zakwestionował natomiast dokonanej przez organ oceny w zakresie przesłanek z art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.