VI SA/Wa 2047/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi S. L. O. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 156, art. 157 i art. 61a § 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), po rozpoznaniu wniosku S. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r., [...], odmawiające wszczęcia postępowania ze skargi S. O. z dnia [...] maja 2020 r. dotyczącego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., [...] , w przedmiocie ustanowienia J. K. biegłym sądowym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister stwierdził, iż S. O. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie ustanowienia J. K. biegłym sądowym ani w postępowaniu o stwierdzenie nieważności wydanej w tym przedmiocie decyzji. Skutkiem zapadłych w wymienionych sprawach rozstrzygnięć jest bowiem wyłącznie przyznanie lub pozbawienia prawa do pełnienia funkcji biegłego sądowego. Decyzje takie nie mają natomiast wpływu na sytuację prawną wnioskodawcy, gdyż ich konsekwencją nie będzie powstanie po jego stronie jakichkolwiek uprawnień czy obowiązków. Ponadto za przyznaniem S. O. przymiotu strony w niniejszym postępowaniu nie przemawia również fakt występowania przez niego w charakterze strony w sprawie sądowej, w której J. K. opiniował jako biegły. Wybór osoby biegłego, a także weryfikacja wiarygodności i rzetelności wydanej przez niego opinii oraz podjęcie decyzji o ewentualnym wyłączeniu biegłego leży bowiem w kompetencji sądu, zaś rozstrzygnięcia w tym względzie mieszczą się w sferze niezawisłości sędziowskiej. Minister stwierdził także, że brak jest jakiejkolwiek przesłanki przewidzianej przez art. 156 § 1 k.p.a. do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. Następnie Minister przytoczył treść art. 28 k.p.a.,i obszernie argumentując stwierdził w konkluzji, że S.. O. ma jedynie interes faktyczny w stwierdzeniu nieważności decyzji o ustanowieniu J. K. biegłym sądowym, albowiem jest zainteresowany rozstrzygnięciem w tym zakresie. Nie może jednak tego zainteresowania poprzeć żadnym konkretnym przepisem prawa mogącym stanowić podstawę żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny, a wydana decyzja w przedmiocie ustanowienia J. K. biegłym sądowym nie wywiera bezpośredniego wpływu na jego sytuację prawną. Końcowo dodał, że brak jest podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] listopada 2012 r., [...] , w przedmiocie ustanowienia J. K. biegłym sądowym - ze względu na brak wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jak również brak jest podstaw do uznania za spełnione przesłanek wznowienia postępowania czy uchylenia lub zmiany decyzji w oparciu o przepisy Rozdziału 13 Działu II-go Kodeksu postępowania administracyjnego.  W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. O. wniósł o "wydanie orzeczenia, nakazujące p. ministrowi sprawiedliwości wszczęcie postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...].11.2012 r., znak [...] ". W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że Prezes Sądu Okręgowego w W. w dniu [...].11.2012 roku, decyzją administracyjną, pełniąc funkcję organu administracji publicznej, ustanowił [...] J. K. biegłym sądowym w zakresie specjalizacji [...] i [...]. Decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa, art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej KPP UE Dz. U. 2009 nr. 203 poz. 1569), prawo do dobrej administracji, w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej , art.6 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej TUE Dz. U. 2009 nr. 203 poz. 1569). Naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 art. 77 §1, art. 80, art. 107 § 1 i 3, (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168), naruszenia prawa materialnego § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz.U. Nr 15, poz. 133). Decyzja z dnia [...].11.2012 roku, wydana bez wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Decyzja wydana z niewłaściwym zastosowaniem obowiązujących przepisów prawa, polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Uniemożliwia to poznanie toku rozumowania organu administracji publicznej, poprzedzające wydanie decyzji administracyjnej, oraz zrozumienie zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Ponadto, szczególnie istotny dla działalności uznaniowej organów administracji jest art. 7 K.P.A., zgodnie z jego treścią organy administracji podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konstrukcja ta uprawnia administrację publiczną do stosowania tylko takich decyzji uznaniowych, których merytoryczne źródło będzie efektem wyważenia tych dwóch interesów. Działanie w ramach uznania administracyjnego, pozostawia organom administracyjnym możliwość wyboru, jedynie pomiędzy skutkami prawnymi, znajdującymi uzasadnienie w zasadach współżycia i interesu społecznego, oraz zasadach ogólnych wypełniających dyspozycje art. 7 K.P.A. Organ administracji publicznej powinien w uzasadnieniu decyzji wskazać jakie jest powiązanie pomiędzy wybraną konsekwencją prawną, a wyważeniem między potrzebami jednostki i ogółu. Niewłaściwa ocena obu interesów i stanu sprawy w świetle danego rozstrzygnięcia może zostać uznana za przejaw dowolności. Przepis art. 107 § 3 K.P.A. precyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnym podkreśla się, że uzasadnienie będące obligatoryjnym elementem każdej decyzji administracyjnej stanowi wyraz przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji, przez organ wyższego stopnia, zwłaszcza decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być tożsame z dowolnością. Kontrola sądu administracyjnego prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, sprowadza się do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 K.P.A. Czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 K.P.A.) wymaga, aby w toku postępowania, organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki, do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Dopuszczały, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. ' Ponadto, podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy. Bezspornym jest, że w przypadku decyzji uznaniowych jeszcze większą wagę, niż w przypadku decyzji nie mających charakteru uznaniowego, ma prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego, a w szczególności pełne i precyzyjne ustalenie stanu faktycznego. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie, powinno ono w sposób wyczerpujący informować o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Zgodnie z art. 107 § 3 K.P.A. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji administracyjnej. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje rozstrzygniecie, w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.P.A. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Reasumując skarżący stwierdził, że decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dniu [...].11.2012 w zakresie ustanowienia [...] J. K. biegłym sądowym w zakresie specjalizacji [...] i [...] nie jest decyzją administracyjną. Dokument ten nie spełnia zasad i reguł prawa zawartych w K.P.A., [...] J. K. nie wykonuje czynnie specjalizacji [...] od roku 2002., [...] J. K. jest zatrudniony na oddziale [...][...] w W. w wymiarze pełnego etatu, prowadzi prywatną praktykę w zakresie specjalizacji [...], jak to możliwe, że przy takim obciążenie zawodowym był w stanie wykonać ponad 2000 opinii na zlecenie Sądu w ciągu 5 lat. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie jak również postanowienie go poprzedzające nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Na wstępie, mając na uwadze argumentację skarżącego należy wyraźnie podkreślić, że przedmiotem oceny Sądu jest legalność postanowienia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2020 r. Natomiast jak wynika z treści skargi skarżący kwestionuje zasadność decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w W. o ustanowieniu J. K. biegłym sądowym, która to decyzja nie jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Sąd uznał, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo przyjął, że w analizowanej sprawie skarżący nie mógł skutecznie zainicjować postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. Jak stanowi art. 235 § 1 kpa, skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie. Zasada ta znajduje zastosowanie również do postępowań nadzwyczajnych: o wznowienie postępowania (art. 147 zd. 1 kpa) i o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 157 § 2 kpa). Zgodnie z at. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jak stanowi art. 61a § 1 kpa gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ administracji publicznej wydaje zatem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn, z wyłączeniem wszakże przyczyn wskazanych w przepisach rozdziału 1 działu II kodeksu, w tych bowiem przypadkach organ administracji publicznej pozostawia podanie bez rozpoznania albo przekazuje sprawę organowi właściwemu w sprawie lub zwraca podanie wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. Należy wyjaśnić, że "inne uzasadnione przyczyny" to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Można tu wyróżnić następujące przypadki: – sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, np. w formie czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia, – sprawa ma charakter administracyjny, ale dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego) i nie wymaga konkretyzacji (rozstrzygnięcia) w formie decyzji, – sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (np. korzystanie z wód niewykraczające poza korzystanie powszechne w granicach określonych przepisami prawa wodnego; wpłaty na fundusze społeczne oparte na zasadzie dobrowolności), – sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny i załatwiana jest w formie umowy albo jednostronnej czynności cywilnoprawnej; c) wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; d) wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; e) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne)" (zob. Z. R. Kmiecik Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212). Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133), określające przesłanki i tryb ustanowienia biegłym sądowym i zwolnienia z tej funkcji, nie wymienia stron postępowania. W § 1 wskazuje zaś, że biegłych sądowych przy sądzie okręgowym ustanawia prezes tego sądu. Decyzja o ustanowieniu biegłego jest decyzją wydawaną w trybie uznania administracyjnego definiowanego jako przyznanie organowi pewnej swobody przy podejmowaniu decyzji pozwalającej na wybór jednego spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć, który uważa on za najbardziej właściwy. Przy czym § 12 ust.1 rozporządzenia określa warunki ustanowienia biegłym sądowym. Stroną na podstawie art. 28 k.p.a., jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego jest rozumiane jako przyznanie podmiotowi przez przepis prawa materialnego, określonych korzyści lub nałożenie na niego określonych obowiązków. Przez interes prawny należy rozumieć przy tym interes indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, którego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Pojęcie strony, jakim posługuje się ten przepis, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Interes prawny, o jakim mowa w art. 28 k.p.a., to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Z pojęcia strony postępowania administracyjnego zostały jednak wykluczone podmioty, które mogą wykazać się jedynie posiadaniem interesu faktycznego w takim, a nie innym rozstrzygnięciu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 679/14). W ocenie Sądu, Minister Sprawiedliwości prawidłowo ocenił, że skarżący nie ma interesu prawnego w zainicjowaniu sprawy w przedmiocie powołania biegłego sądowego ani też w przedmiocie stwierdzenia nieważności wydanej w tym przedmiocie decyzji, ponieważ żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje mu statusu strony w takim postępowaniach, nie istnieją zatem przepisy prawne (prawa materialnego), które mogłyby być podstawą do wykazania przez skarżącego interesu prawnego uzasadniającego możliwość uznania go za stronę ww. postępowania. Zdaniem Sądu sprawy o powołanie na stanowisko biegłego sądowego nie dotyczą indywidualnego interesu prawnego skarżącego, lecz indywidualnego interesu osoby ubiegającej się o powołanie na stanowisko biegłego sądowego czy też już na takie stanowisko powołanej. Sąd podziela stanowisko Ministra, że brak jest podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji ze względu na brak wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych określonej w art. 16 § 1 kpa. Minister ustalił, że kwestionowana decyzja została wydana przez uprawniony do tego organ - prezesa sądu okręgowego (art. 157 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sadów powszechnych /Dz. U. z 2020 r. poz. 365, ze zm.), zawierała podstawę prawną (art. 157 § 2 u.s.p. w zw. z § 1 rozporządzenia). Brak jest też jakichkolwiek danych, aby przy jej wydaniu w sposób rażący naruszono któryś z powołanych przepisów prawnych, została ona skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania. Ponadto nie ma podstaw do stwierdzenia, że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą albo że zawiera ona wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Minister Sprawiedliwości wyczerpująco zbadał interes prawny strony skarżącej i uzasadnił zaskarżone postanowienie w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji. ----------------------- 8