VI SA/Wa 2048/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [..] września 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] którą organ ten, działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 12 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., odmówił S. W. wydania pozwolenia na posiadanie 4 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celu uprawiania łowiectwa. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Stosownie natomiast do art. 12 ustawy dopuszczenie do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] cofnięto S. W., dalej zwanemu skarżącym, pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą rozstrzygnięcia była treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Oparto się na informacji, iż skarżący w dniu 1 marca 2004 r. będąc pod wpływem alkoholu groził popełnieniem samobójstwa oraz zastrzeleniem członków swej rodziny z posiadanej broni myśliwskiej. Uznając, że okoliczność ta dostatecznie uzasadnia podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4, zobowiązano stronę do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń. W wydanym w dniu [..] kwietnia 2004 r. orzeczeniu lekarskim [...] stwierdzono, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Również w wyniku badania psychologicznego w dniu [...] kwietnia 2004 r. [...] stwierdzono, że wykazuje on istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Pismem z dnia 3 kwietnia 2006 r. skarżący złożył wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Wniosek uzasadnił tym, iż jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i członkiem Koła Łowieckiego [...] i posiadanie broni myśliwskiej jest mu niezbędne do wypełniania statutowych obowiązków. Do wniosku skarżący dołączył orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2006 r. [...] i orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2006 r. [...] o braku przeciwwskazań do posiadania broni myśliwskiej, oraz zaświadczenie o członkostwie w Polskim Związku Łowieckim i kole łowieckim, oświadczenie małżonki popierające wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia a także pozytywną opinię wydaną przez Kapelana Myśliwych Archidiecezji K.. Komendant Wojewódzki Policji w K. skorzystał z uprawnienia określonego w § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze. zm.) i w dniu [...] kwietnia 2006 r. odwołał się tak od wymienionego wyżej orzeczenia lekarskiego jak i orzeczenia psychologicznego. W dniu [...] czerwca 2006 r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. wydane w trybie odwoławczym, stwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Ponadto w dniu [...] czerwca 2006 r. organ I instancji otrzymał orzeczenie lekarskie [...] wydane w dniu [...] czerwca 2006 r. przez lekarza odwoławczego, stwierdzające, że wymieniony nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy, z uzyskanych informacji wynikało, że skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Ponadto uzyskano od Gminnej Komisji ds Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Gminie G. szereg materiałów, z których wynikało, że w dniu [...] sierpnia 2004 r. organ ten wystąpił do Sądu Rejonowego w G. o wydanie orzeczenia o zobowiązaniu do poddania leczeniu w zamkniętym zakładzie lecznictwa odwykowego S. W.. Uzyskano także materiały z Sądu Rejonowego w G. wraz z dowodem z opinii biegłego psychiatry, który po przeprowadzeniu w dniu [...] grudnia 2004 r. badania stwierdził u skarżącego fazę krytyczną jego uzależnienia od alkoholu. W przesłanych materiałach było postanowienie Sądu Rejonowego [...] w G. z dnia [...] lutego 2005 [...], którym sąd zobowiązał skarżącego do podjęcia leczenia odwykowego w systemie ambulatoryjnym. Z dokumentacji wynikało ponadto, że skarżący w 2006 r. kontynuował leczenie odwykowe w Centrum Zdrowia Psychicznego i Leczenia Uzależnień [...] w G.. W związku z zebranym ww. materiałem dowodowym organ I instancji pismami z dnia [...] września 2006 r. wystąpił do lekarza i psychologa odwoławczego, którzy wydali ostateczne orzeczenia potwierdzające, że S. W., nie należy do osób wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, i może dysponować bronią, poinformował ich, iż skarżący leczy się z uzależnienia alkoholowego oraz był opiniowany przez biegłego psychiatrę. Wnosił o uzyskanie dodatkowej opinii. W odpowiedzi na powyższe psycholog odwoławczy poinformował, że w dniu wykonywania psychologicznych badań odwoławczych nie dysponował informacjami przekazanymi mu obecnie przez organ oraz że nie było dostatecznych przesłanek do stwierdzenia, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie dodał, że uzależnienie alkoholowe jest procesem dynamicznie zmieniającym się i stymulowanym różnymi czynnikami i w związku z tym nie może wykluczyć, że S. W. kiedyś ponownie zacznie nadużywać alkoholu. Organ wydający orzeczenie lekarskie w trybie odwoławczym poinformował, że nie znajduje podstaw do zmiany wydanego orzeczenia dodając, że aktualne badanie psychiatryczne nie wykazało u strony cech aktywnego uzależnienia od alkoholu i innych substancji psychoaktywnych. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzono również dowód z zeznań świadków. Małżonka skarżącego zeznała, że w związku z zachowaniem męża będącego pod wpływem alkoholu, w dniu 1 marca 2004 r. dokonała zgłoszenia do właściwej jednostki Policji o interwencję. Jednakże dodała, że na przełomie 2004 i 2005 roku mąż zmienił się i aktualnie nie spożywa alkoholu. Ponadto oświadczyła, że nie czułaby się zagrożona, gdyby jej mąż posiadał broń. Również syn skarżącego przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że od zajścia z 2004 r., kiedy to interweniowała Policja, nie widział ojca będącego pod wpływem alkoholu. Jednocześnie podkreślił, że nigdy nie obawiał się z tego powodu, że w domu jest broń. W charakterze świadka przesłuchano ponadto policjanta - dzielnicowego aktualnie opiniującego osobę skarżącego w sposób pozytywny, a uprzednio przeprowadzającego interwencję w trakcie zajścia w dniu 1 marca 2004 r. Funkcjonariusz ten potwierdził fakt dokonania w krytycznym dniu interwencji, jednakże podkreślił, że było to pierwsze i jedyne działanie Policji wobec skarżącego. Dodał, że przy sporządzeniu aktualnej opinii o wymienionym oparł się na informacjach uzyskanych od małżonki i dzieci skarżącego, jego sąsiadów oraz przyjaciela rodziny. Zeznania złożył także skarżący, wskazując, iż w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. zobowiązującego go do podjęcia leczenia odwykowego, od lutego 2005 r. uczestniczy w indywidualnych spotkaniach z terapeutą. Oświadczył ponadto, że od zajścia z marca 2004 r. nie spożywa alkoholu oraz, że zdarzenie takie nie wystąpi w przyszłości. Zapewnił też, że broń myśliwską, którą wcześniej posiadał przez 16 lat, używałby bezpiecznie, zgodnie z przeznaczeniem do celów łowieckich. Podkreślił, że jest członkiem PZŁ oraz Koła Łowieckiego [...], uczestniczy biernie w polowaniach, tj. prowadzi gospodarkę łowiskiem oraz opiekuje się stawem rybnym użytkowanym przez koło łowieckie. Decyzją Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] odmówiono S. W. wydania pozwolenia na posiadanie 4 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celu uprawiania łowiectwa. Organ uznał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny w pełni pozwala na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W jego ocenie, nie można było uznać, że określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni związana musi być tylko i wyłącznie ze wskazanym katalogiem przestępstw popełnionych lub zarzuconych. Tym samym należało wziąć pod uwagę zachowanie, dotychczasowe życie i sposób postępowania wnioskującego. Zdaniem organu uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni palnej przez skarżącego wynika właśnie z okoliczności związanych z jego dotychczasowym życiem, tj. z opisanym wyżej zdarzeniem z dnia 1 marca 2006 r. a ponadto z podjętymi działaniami Gminnej Komisji d/s Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G. zakończonymi wydaniem postanowienia Sądu Rejonowego w G. zobowiązującego go do podjęcia leczenia odwykowego, które kontynuuje do chwili obecnej, a także stwierdzeniem biegłego psychiatry, że w 2004 r. przechodził fazę krytyczną uzależnienia od alkoholu. Organ podkreślił, iż w literaturze dotyczącej problemu alkoholizmu wskazuje się, iż faza krytyczna, nazywana również stadium ostrym, jest trzecim z czterech etapów uzależnienia od alkoholizmu. Charakteryzuje się tym, że w owym czasie chory traci kontrolę nad piciem, zachowuje się niefrasobliwie i coraz bardziej agresywnie. S. W, wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, iż jego zdaniem nie ma związku przyczynowego pomiędzy jego zachowaniami w przeszłości, a zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego brak było podstaw prawnych i faktycznych do odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, bowiem organ I instancji błędnie przypisał ustalony stan faktyczny do wskazanej normy prawnej, czym naruszył niewątpliwe przepisy prawa materialnego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) jak i przepisy prawa procesowego (art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.). Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób istotny naruszył art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wydając zaskarżoną decyzję pominął ustalone o stronie opinie z miejsca zamieszkania oraz jej macierzystego koła łowieckiego, a nadto protokoły przesłuchania świadków, z których wynikało, że poza jednorazowym incydentem, strona nie nadużywa alkoholu, a pod jego wpływem nie wywołuje awantur i uważana jest za osobę bezkonfliktową. Ponadto KGP wskazał, iż organ I instancji powinien ustalić, na jakim etapie leczenia skarżący znajduje się oraz jaki jest stopień jej uzależnienia od alkoholu, albowiem brak powyższych ustaleń stanowi naruszenie art. 80 k.p.a. Wskazano także na konieczność zaktualizowania materiału dowodowego o potwierdzenie członkowstwa skarżącego w PZŁ, opinię macierzystego koła łowieckiego oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego. Ponadto zdaniem KGP zebrany materiał dowodowy nakazywał zasięgnięcia opinii biegłego w kwestii uzależnienia skarżącego od alkoholu. W celu uzupełnienia postępowania dowodowego organ I instancji przeprowadził szereg czynności. Uzyskano opinie stowarzyszeń łowieckich o osobie skarżącego. Zarówno koło łowieckie [...] jak i PZŁ Zarząd Okręgowy K. potwierdziły, że nie posiadają materiałów mogących świadczyć o nieodpowiednim obchodzeniu się przez niego z bronią. Ponadto w macierzystym kole łowieckim skarżący jest postrzegany jako osoba zdyscyplinowana oraz zaangażowana w łowiectwo. Uzyskano również informację z Centrum Zdrowia Psychicznego i Leczenia Uzależnień, Poradni Leczenia Uzależnień w G., z której wynika, że skarżący rozpoczął leczenie odwykowe w tej placówce w dniu [...] marca 2004 r., ukończył podstawowy program terapeutyczny i aktualnie uczestniczy w programie postrehabilitacyjnym, a ustawowy obowiązek leczenia ustaje w kwietniu 2007 r.. Podkreślono ponadto, że realizuje on regularnie i terminowo zalecenia terapeutyczne, a aktualny stan zdrowia nie wskazuje na występowanie aktywnej formy uzależnienia. Organ ustalił, że skarżący jest osobą niekaraną. Ponadto, organ na podstawie art. 84 k.p.a. zwrócił się do zespołu biegłych o opinię, w celu stwierdzenia czy skarżący jest uzależniony od alkoholu lub substancji psychoaktywnych, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz czy wykazuje zaburzenia psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.) lub znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną, czy też wykazuje zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji. Opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna została wydana przez biegłych sądowych: biegłego psychiatrę lek. med. M. L. i biegłego psychologa mgr B. G.. Na podstawie badania przeprowadzonego w dniu [...] czerwca 2007 r. w Poradni Terapii Uzależnienia i Współuzależnienia od Alkoholu w K., biegli stwierdzili m.in. że uchwycone objawy i okoliczności, tj. subiektywna potrzeba picia alkoholi, zaburzona kontrola nad piciem oraz objawy abstynencyjne (np. zmiany somatyczne i zmiany neurologiczne) spełniają kryteria diagnostyczne uzależnienia od alkoholu. Biegli wskazali, iż S. W. jest uzależniony od alkoholu w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik skarżącego złożył pismo żony skarżącego, w którym poparła wniosek swego męża o wydanie pozwolenia na broń myśliwską. W piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. wskazał, że ustalenia opinii biegłych są nieprawdziwe, stanowią przestępstwo przewidziane w art. 271 § 1 k.k. oraz, że nie mogą być podstawą wydania decyzji administracyjnej. Ponadto przedłożył wyniki specjalistycznych badań lekarskich skarżącego (ekg, usg jamy brzusznej, morfologia, itp.), celem potwierdzenia prawidłowego stanu zdrowia skarżącego. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. ponownie odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu, co stanowi w świetle art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji obligatoryjną przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń. Świadczy o tym w szczególności opinia zespołu biegłych, a ponadto dowód z opinii biegłego uzyskany w trakcie postępowania przed Sądem Rejonowym w G., orzeczenie tego Sądu zobowiązujące stronę do podjęcia leczenia odwykowego w systemie ambulatoryjnym oraz podjęcie przez skarżącego tego leczenia. Podkreślił, iż ustawodawca w ww. przepisie nie wskazał, jakoby wyłącznie aktywna faza uzależnienia miała stanowić podstawę negatywnego rozpatrzenia kwestii uprawnienia do posiadania broni, a tym samym nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia okoliczność, iż aktualny stan zdrowia strony nie wskazuje na występowanie aktywnej formy uzależnienia. W związku z tym organ odmówił mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim przedstawionym przez skarżącego. Zdaniem organu bez znaczenia dowodowego jest okoliczność podnoszona przez skarżącego jakoby opinia biegłych nie przedstawiała wiarygodnej wartości dowodowej, albowiem opinia ta została sporządzona przez biegłe sądowe, uznane za ekspertów w zakresie swojej działalności. Ponadto wskazał, iż posiadanie przez skarżącego orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią, pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim i kole łowieckim nie dają podstaw dla pozytywnego rozpatrzenia sprawy. Skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 15 ustawy o broni i amunicji, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż jest on uzależniony od alkoholu, pomimo iż wszelkie badania i opinie wskazują, że takie uzależnienie nie istnieje. Ponadto postawił zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz 78 § 1 k.p.a. przez wybiórcze zebranie dowodów, w szczególności opinii biegłych psychiatrów, pomimo że badania specjalistyczne wykazały, iż opinia psychiatryczna jest błędna. Zdaniem skarżącego omawiana opinia biegłych zawiera szereg fałszywych informacji. Badanie skarżącego trwało 15 minut, a biegłe na skutek oględzin, osłuchań i dotyku stwierdziły u niego typowe objawy alkoholizmu. Podkreślał, że w późniejszym terminie wykonał badania, które nie potwierdziły zmian chorobowych. Podnosił, iż obaj biegli nie są umieszczeni na liście biegłych upoważnionych do przeprowadzania badań o których mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy, w tym opinia biegłych nie pozostawia żadnej wątpliwości, że skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu i nie zmienia tego fakt, iż od 2 lat nie pije, albowiem uzależnienie od alkoholu jest chorobą nieuleczalną. Nie kwestionując pozytywnych orzeczeń wskazał, iż orzeczenia te pochodzą z okresu marzec-czerwiec 2006 r., a opinia biegłych wydana w dniu [...] czerwca 2007 r., zatem jest bardziej aktualna. Organ wskazał także, iż uwzględnił wcześniejsze zachowanie skarżącego oraz oświadczenie psychologa przeprowadzającego badanie w trybie odwoławczym, iż skarżący nie ujawnił przed badaniem faktu, iż się leczy oraz wyrażenie przez niego opinii, że skarżący może ponownie zacząć nadużywać alkoholu. S. W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, dodatkowo dołączając wydruk strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej KWP w K. zawierającej wykaz lekarzy upoważnionych do przeprowadzania badania i wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji, na której brak jest biegłych opiniujących skarżącego. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania , a procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ istotny . Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez S. W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Istota postępowania prowadzonego w trybie art. 138 k.p.a. polega na ponownym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy (w tym przypadku Komendant Główny Policji) obowiązany jest ponownie rozpatrzyć ją w całości i dokonać oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, po ponownym zapoznaniu się ze stanem faktycznym sprawy i dokonaniu jego oceny. Organ odwoławczy musi zatem ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego organ I instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Obowiązany jest nadto odnieść się szczegółowo do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu. Może przy tym prowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jeżeli uzna to za konieczne (art. 136 k.p.a.). W ocenie Sądu działanie Komendanta Głównego Policji dotknięte jest wadą naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Jest ono również sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organu, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Prawidłowość uzasadnienia decyzji należy oceniać również w kontekście zawartej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony określonego obowiązku, bez potrzeby stosowania środków przymusu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność (uzależnienie od alkoholu lub od substancji psychotropowych) występuje. Pełne przedstawienie toku rozumowania organu wydającego decyzję powinno być zawarte w uzasadnieniu decyzji zgodnym z art. 107 § 3 k.p.a. i realizującym zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nie uzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 1998 r. LEX 41681). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja takiego uzasadnienia nie zawiera, stąd też nie można uznać, że znajduje ona oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajdował się obszerny materiał dowodowy, w tym m. in. dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia: ostateczne, przedłożone przez skarżącego, korzystne dla niego orzeczenia z dnia [...] marca 2006 r. lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań do posiadania broni myśliwskiej oraz opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna, wydana przez biegłych sądowych, w której wskazano, iż skarżący jest uzależniony od alkoholu. Skarżący w odwołaniu stawiał szereg zarzutów odnośnie opinii, na której organ oparł swoje rozstrzygnięcie, podnosił, iż biegłe nie figurują na liście biegłych upoważnionych do badań, o których mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest rzeczowo i profesjonalnie ustosunkować się do zarzutów strony. KGP jako organ odwoławczy winien w uzasadnieniu swojej decyzji odnieść się do stawianych zarzutów, skwitowanie ich stwierdzeniem, iż opinia biegłych jest bardziej aktualna, czyni uzasadnionym stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów. Mając dwie sprzeczne opinie oraz zważywszy, że orzeczenia przedłożone przez skarżącego pochodziły sprzed roku - KGP winien rozważyć przeprowadzenie postępowania uzupełniającego np. poprzez zobowiązanie odwołującego się od decyzji organu I instancji do przedłożenia aktualnych badań lekarskich i psychologicznych. Należy podkreślić, iż w postępowaniu w przedmiocie zezwoleń na posiadanie broni, to na osobie ubiegającej się o wydanie zezwolenia ciąży obowiązek dostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego (art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji). Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.