VI SA/Wa 2053/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego T. O. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] listopada 2013, na drodze wojewódzkiej nr [...] o dopuszczalnych naciskach pojedynczej osi napędowej pojazdu na drogę do 8t, zatrzymano do kontroli czteroosiowy pojazd samochodowy nr rej. [...] kierowany przez K.J. przewożący piasek (ładunek podzielny). W czasie kontroli wykonano dwa pomiary nacisków osi pojazdu na drogę stwierdzając przekroczenie na pojedynczej osi napędowej o 0,8t (pierwszy pomiar wykazał 9,05t, drugi 9t, co po odjęciu 2% dało wynik 8,8t) oraz przekroczenie na podwójnej osi napędowej o 10,5t (pierwszy pomiar wykazał 29,1t, drugi 29,2t, co po odjęciu 2% dało wynik 28,5). Stwierdzono także przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (dmc) o 13,1t (pojazd ważył 45,1t). Pomiary wykonano na zatwierdzonym w dniu [...] marca 2013 r. stanowisku do ważenia pojazdów wagami nieautomatycznymi SAW 10C/IIII posiadającymi ważne świadectwa legalizacji ponownej wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych - § 10 - (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Z kontroli sporządzono protokół potwierdzający obecność kierowcy przy ważeniu pojazdu i zapoznaniu się z wynikami ważenia. Kierowcy okazano świadectwa legalizacji wag, protokół zatwierdzenia stanowiska do ważenia pojazdu. Kierowca nie okazał zezwolenia kat. VII odmawiając podpisania protokołu kontroli z uwagi, jak stwierdził, na dyspozycję przedsiębiorcy oraz różnicę wyników ważenia pierwszego i drugiego, a także ze względu na to, że punkt ważenia był nierówny – teren dziurawy. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka podał, że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie T.O. od marca 2013 r. i w dniu kontroli przewoził piasek załadowany w S. Po załadunku nie było możliwości zważenia pojazdu, gdyż na miejscu załadunku nie ma wagi, a koparka ładująca również nie posiadała wagi. Jak stwierdził kierujący pojazdem "zdawałem sobie sprawę, że jestem przeładowany". Świadek zeznał także, iż w przedsiębiorstwie w ostatnim czasie nie było szkoleń z przepisów prawa o ruchu drogowym i o drogach publicznych. Protokół przesłuchania kierowca podpisał. Zawiadomieniem z [...] listopada 2013 r. poinformowano T.O. o wszczęciu postępowania administracyjnego i o prawach strony, wzywając w wyznaczonym terminie do przedłożenia dowodów na okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy. T.O. zażądał przesłanie świadectw legalizacji wag i protokołu pomiaru stanowiska ważenia pojazdu. W odpowiedzi inspektor wojewódzki, wskazując na art. 73 § 1 i § 1a k.p.a., odmówił przesłania żądanych dokumentów, informując stronę o prawie zapoznania się z aktami sprawy w lokalu organu. W dniu [...] stycznia 2014 r. wyznaczony przez przedsiębiorcę pracownik zapoznał się z aktami sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na T.O. karę pieniężną w kwocie 15 000zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. VII. Opisując stan faktyczny sprawy i ustalenia kontroli organ opisał poszczególne kategorie zezwoleń stwierdzając, że rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej na drogę przekroczył 58,33%, a dopuszczalna masa całkowita pojazdu 40,94% co kwalifikowało wymienione naruszenia do kary pieniężnej właściwej dla braku zezwolenia kat. VII. Wskazując na zeznania kierowcy stwierdzono, że był świadomy przeładowania pojazdu, którego po załadowaniu nie ważono. Nie było zatem podstaw do uwolnienia strony od odpowiedzialności na podstawie art. 140aa ust. 4 ustawy, także z tego powodu, że nie przedstawiła w postępowaniu administracyjnym żadnych dowodów na wykazanie dochowania należytej staranności, na przykład przez zmontowanie w pojeździe czujnika (zegara) pozwalającego kierowcy na bieżące monitorowanie rzeczywistych nacisków osi napędowej na drogę. Od decyzji T.O. wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Wskazał na wadliwe miejsce ważenia pojazdu (co było powodem odmowy podpisania protokołu kontroli przez kierowcę), załączył jako dowód dokumentację fotograficzną sporządzoną w czasie kontroli wraz z pomiarem tego stanowiska ważenia pojazdu wykonanym [...] grudnia 2013 r. przez geodetę z firmy W. s.c. Zdaniem skarżącego dowody te wskazywały na nieaktualność protokołu z pomiaru pochylenia tereny stanowiska kontroli pojazdów sporządzonego [...] marca 2013 r., ponieważ dopuszczalne spadki przekraczały wartości podane w protokole. W związku z tym stanowisko do ważenia pojazdów nie spełniało wymagań rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Zarzucał także użycie do pomiaru dopuszczalnej masy całkowitej niewłaściwych wag SAW 10C/II, które mogą służyć jedynie do wyznaczenia nacisku kół lub osi, wskazując na stanowisko Najwyższej Izby Kontroli i wyjaśnienia Głównego Urzędu Miar dotyczące przedmiotowych wag. Ponieważ przewożony ładunek był sypki należało, w ocenie T.O., zastosować przepis art. 140aa ust. 4 u.p.r.d. i umorzyć postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – także jako ustawa lub u.p.r.d. – art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) – także jako u.d.p., § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 951), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] stycznia 2014 r., nakładającą na T.O. prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą P. w G. karę pieniężną w kwocie 15000zł za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII. Opisując przebieg postępowania i zastosowane przepisy organ odwoławczy uznał przejazd po drodze o dopuszczalnych naciskach osi do 8t za niedozwolony, gdyż z ważenia osi i dmc pojazdu wynikały przekroczenia dla tej kategorii drogi. Następnie omawiając poszczególne kategorie zezwoleń stwierdzono, że ustalone w czasie kontroli naruszenia kategoryzowały przejazd do braku zezwolenia kat. VII opisanego w lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Naciski osi i masa całkowita pojazdu przekraczały po 20%, a więc zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) nałożona kara pieniężną wyniosła 15 000zł. Zdaniem organu odwoławczego stanowisko do ważenia pojazdu zostało prawidłowo zatwierdzone protokołem z dnia 5 marca 2013 r. z pomiaru pochylenia terenu. Natomiast wagi SAW 10C użyte do kontroli posiadały ważnie świadectwa legalizacji ponownej wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w L. Dokumenty te okazano kierowcy informując o sposobie przeprowadzania pomiarów. Pomiar wykonano dwukrotnie i za podstawę do stwierdzenia naruszeń przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego. Ustalenia te wynikają z protokołu kontroli, z protokołu przesłuchania świadka oraz z dokumentacji fotograficznej i z dokumentów okazanych przez kierowcę. Organ odwoławczy podkreślał, że wagi użyte do kontroli spełniały wymagania z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 – Prawo o miarach (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.). Ważenie pojazdu jest natomiast wyłącznie czynnością techniczną, a nie administracyjnoprawną, zmierzającą do ustalenia normatywności pojazdu. Dlatego to nie w ustawie lub w aktach wykonawczych określa się sposób ważenia konkretnymi wagami, lecz w ich instrukcjach obsługi. Obsługa wag przenośnych do pomiarów statycznych pojazdu jest prosta – wagi umieszcza się we wnękach, podłącza do komputera, pojazd najeżdża na nie poszczególnymi osiami i następuje odczyt wskazania wag na ich wyświetlaczu i na ekranie komputera. Ponieważ ważenie pojazdu wykonano wagami do pomiarów statycznych, odwoływanie się przez stronę do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. nie było zasadne, gdyż rozporządzenie to odnosi się do wag służących do ważenia pojazdów w ruchu. Tymczasem ważenie wagami do pomiarów statycznych odbywa się po unieruchomieniu pojazdu, a nie w czasie najeżdżania pojazdu na wagę. Wagi użyte w czasie kontroli powinny spełniać jedynie wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152) i wymagania te spełniały, co potwierdzały świadectwa legalizacji ponownej. Rozporządzenie to nie wprowadza szczególnych warunków dla miejsca użycia tych wag, jednakże Inspekcja korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, zbadanych i zatwierdzonych. Takie też stanowisko do ważenia zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę. Wskazane w protokole pomiaru tego stanowiska spadki terenu mieszczą się w normie także dla wymagań dla wag do pomiarów dynamicznych. Protokół ten jest dokumentem urzędowym, natomiast przedłożony przez stronę dokument z pomiaru sytuacyjno – wysokościowego jest dokumentem prywatnym. Organ administracji podnosił fakt dwukrotnego ważenia pojazdu wskazując, że różnica w pomiarach nie przekraczała 100kg, uznając tym samym, iż faktycznie pomiary były ze sobą zbieżne, a kontrolujący, mając na względzie możliwość wystąpienia błędów pomiarowych, odejmowali dodatkowo po 2% zaokrąglając wynik do 0,1t w górę. Odnosząc się do fotografii załączonych do odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie wiadomo kiedy zostały wykonane. Jednakże wyraźnie na nich widać osadzenie wagi we wnęce i wypoziomowanie osi pojazdu oraz to, że waga nie dotyka do podłoża. zatem nierówności we wnęce nie miały wpływu na pomiar. W związku z tymi ustaleniami organ odwoławczy uznał za prawidłowe przeprowadzenie kontroli i nałożoną karę pieniężną za uzasadnioną, nie dopatrując się przesłanek z art. 140aa ust. 4 u.p.r.d. do umorzenia postępowania. Kontrolowany pojazd przewoził piasek, a więc ładunek podzielny, przekraczając naciski osi na drogę i dopuszczalną masę całkowitą. Szeroko omawiając rozumienie należytej staranności i brak wpływu oraz odwołując się do rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowany pojazd nie mógł przekraczać dmc 32t, a maksymalny nacisk każdej z osi nie mógł przekraczać 9,5t. W związku z tym, zgodnie z art. 61 u.p.r.d., przewożony ładunek sypki powinien zostać tak rozmieszczony na pojeździe, aby nie dochodziło do jego przemieszczania. Jak natomiast ustalono w czasie kontroli nacisk pojedynczej osi napędowej przekraczał o 0,8t (10% dopuszczalnej normy), podwójnej osi napędowej o 10,5t (ok. 58,3% dopuszczalnej normy), masa całkowita pojazdu przekraczała o 13,1t (ok. 40,94% dopuszczalnej normy). T.O. na etapie postępowania administracyjnego nie przedstawił zezwolenia kat. VII ani dowodów wskazujących na dochowanie należytej staranności w przewozie lub na brak wpływu na stwierdzone naruszenia. Zakwestionowanie wyłącznie swojej odpowiedzialności, w ocenie organu odwoławczego, nie mogło skutkować uwolnieniem skarżącego od odpowiedzialności. Od decyzji T.O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, domagając się uchylenia obu decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68 i art. 107 k.p.a.) przez niedokładne wyjaśnienie sprawy, przeprowadzenie kontroli na stanowisku ważenia pojazdów niespełniającego norm dla wag użytych podczas kontroli, użycie do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wag SAW 10C/II nieprzeznaczonych do takich pomiarów i nieokazanie ważnych świadectw legalizacyjnych przeznaczonych dla ważenia pojazdów w miejscowości J. (okazane świadectwa uprawniały użycie wag na stanowisku ważenia w miejscowości L.), naruszenie Polskiej Normy PN-EN 45501 poz. 4.15.4.2 przez zsumowanie wyników ważenia bez urządzenia sumującego, zastosowanie tolerancji 2% zamiast 4%. Decyzji zarzucono także naruszenie art. 140aa ust. 4 ustawy przez jego niezastosowanie. Opisując przebieg kontroli skarżący, załączając fotografie sporządzone w jej trakcie, dowodził wadliwości stanowiska do ważenia pojazdów. Na powyższą okoliczności przedstawił pomiary tego stanowiska wykonane w dniu 2 grudnia 2013 r. przez geodetę z firmy W. s.c. Jednocześnie skarżący podnosił, że okazany protokół pomiaru stanowiska ważenia z dnia [...] marca 2013 r. w dniu kontroli był nieaktualny, ponieważ dopuszczalne spadki przekraczały wartości opisane w tym protokole, na co wskazywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 189, poz. 1345). Zdaniem skarżącego wagi SAW 10C/II użyte podczas kontroli nie nadawały się do pomiaru dmc pojazdu, gdyż mogą jedynie służyć do pomiaru nacisku osi i to osi pojedynczych, a nie podwójnych znajdujących się w kontrolowanym pojeździe. W tym zakresie skarżący powołał się na raport Najwyższej Izby Kontroli odnoszącego się do świadectwa homologacji wag SAW 10C/II z dnia 12 czerwca 2008 r. Z homologacji tej wynika, że przedmiotowe wagi mogą służyć jedynie do wyznaczania nacisku kół i osi pojedynczej, lecz nie do wyznaczania dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Potwierdza to wyjaśnienie Głównego Urzędu Miar z kwietnia 2011 r. stwierdzające, że wyznaczenie tymi wagami dmc pojazdu można traktować wyłącznie jako orientacyjne, wymagające sprawdzenia na innym urządzeniu. Protokół zatwierdzający stanowisko ważenia sporządzono dla wag wskazanych w rozporządzeniu z dnia 25 września 2007 r. (przeznaczone do ważenia pojazdu w ruchu) a nie dla wag użytych w czasie kontroli (wagi statyczne nieautomatyczne). Dla przedmiotowego stanowiska do ważenia pojazdów nigdy natomiast nie sporządzono protokołu odnoszącego do używania na nim wag stacjonarnych nieautomatycznych użytych w czasie kontroli. Nadto zgodnie ze świadectwem legalizacji ponownej wag użytych podczas kontroli przeznaczone były do badania pojazdów na stanowisku ważenia w miejscowości L., a nie w J., gdzie kontrolowano pojazd. Zgodnie natomiast z § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. legalizacja wag nieautomatycznych stacjonarnych i przenośnych, wrażliwych na przyśpieszenie ziemskie, jest przeprowadzana w miejscu użytkowania, co potwierdza także rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. Zatem, w ocenie skarżącego, w czasie kontroli użyto wag przeznaczonych dla innego miejsca ich używania, niż miejsce w którym przeprowadzono kontrolę. Co do wyznaczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, skarżący podnosił, że zgodnie z powołaną Polską Normą, do wyznaczenia dmc pojazdu konicznym było użycie urządzenia sumującego i drukującego (komputera), którego w czasie kontroli nie stosowano. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że komputer był używany, co zdaniem skarżącego jest nieprawdą i wynika z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli oraz z relacji świadków. Skarżący kwestionował zastosowanie tolerancji 2% zamiast 4%, która przyjmuje się w województwie [...]. Wskazując na przepis art. 140aa ust. 4 ustawy skarżący uznał, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w sprawie, gdyż przewożono ładunek sypki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga ma uzasadnione podstawy dla jej uwzględnienia. Zasadniczym zarzutem w sprawie to zarzut wywodzony z zestawienia treści Świadectwa Legalizacji Ponownej wag użytych do kontroli z protokołem kontroli. Zgodnie z adnotacją w Świadectwie Legalizacji Ponownej "miejsce zainstalowania lub użytkowania" przedmiotowych wag zostało określona jako "Miejski Zarząd Dróg i Inwestycji, [...]. Miejscowość L. jest siedzibą powiatu [...], podobnie jak miejscowość J. jest siedzibą powiatu [...]. Przyjmując zatem, że określenie w Świadectwie Legalizacji Ponownej "miejsce zainstalowania lub użytkowania" to określenie zakresu terytorialnego użytkowania wag użytych do kontroli na obszarze właściwości Miejskiego Zarządu Dróg i Inwestycji, [...], to mając na względzie fakt, że J. jest również miejscowością powiatu [...], należy stwierdzić, iż organ administracji nie wyjaśnił i nie odniósł się do zarzutu skarżącego o użyciu kwestionowanych wag poza wskazanym w Świadectwie Legalizacji Ponownej miejscem ich zainstalowania lub użytkowania. Brak wyjaśnień organu administracji w tym zakresie mógł mieć istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie. Określenie w Świadectwie Legalizacji Ponownej miejsca użytkowania przenośnych wag nieautomatycznych ma o tyle znaczenie, że w świetle § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152), legalizacja ponowna wag nieautomatycznych stacjonarnych oraz wag nieautomatycznych przenośnych, wrażliwych na zmiany przyspieszenia ziemskiego, jest przeprowadzana w miejscu użytkowania. Do powyższej regulacji nawiązuje także rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 ze zm.) w § 30 ust. 1 stwierdzając, że "...legalizacja tego rodzaju przyrządu pomiarowego powinna być przeprowadzona w miejscu jego zainstalowania lub miejscu użytkowania". Jeżeli zatem wykonanie legalizacji wag użytych do kontroli w L. nie miało znaczenia, w świetle cytowanego zapisu w Świadectwie Legalizacji Ponownej dla miejsca ich użycia na stanowisku ważenia pojazdów w powiecie [...], to organ administracji powinien się w zaskarżonej decyzji do zarzutu tak postawionego przez skarżącego odnieść, wyjaśniając dlaczego zarzut ten nie był zasadny i czy wagi przenośne nieautomatyczne mogą być używane także poza miejscem wskazanym w Świadectwie Legalizacji Ponownej. Innymi słowy, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić znaczenie i wagę omawianego zapisu w Świadectwie Legalizacji Ponownej. Brak stanowiska i wyjaśnienia organu administracji w tym zakresie, w ocenie składu orzekającego Sądu, naruszyło w sposób istotny przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło doprowadzić do naruszenia także art. 80 k.p.a. Niezależnie od powyższego organ powinien odnieść się do jeszcze jednej kwestii, mianowicie pomiaru dmc i nacisku osi, których w niniejszej sprawie dokonano za pomocą wag nieautomatycznych SAW 10C/II. Zasady użytkowania urządzeń określają ich producenci, co potem jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zarówno w świadectwach homologacji, certyfikatach zatwierdzenia typu oraz świadectwach legalizacji. W aktach administracyjnych brak jest podstawowych dokumentów, mających zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów. Chodzi tu o świadectwo homologacji i instrukcję użytkowania wag SAW 10 C/II, opracowaną przez producenta. W związku z tym nietrafne są wywody zawarte w zaskarżonej decyzji zmierzające do wykazania, że organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i rzetelnie przedstawiły motywy wydanych decyzji. Podkreślenia przy tym wymaga, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie nie jest to jednak jedyny dowód, który należy przeprowadzić w postępowaniu w sprawie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Zachodzi potrzeba ponownej oceny wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych opisanych w załączniku do protokołu kontroli. Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Stwierdzając zatem naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej dokona powtórnie ustaleń materialnoprawnych mając na względzie cały zgromadzony materiał dowodowy z jednoczesnym odniesieniem się do przedstawionego przez skarżącego zarzutu. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.