VI SA/Wa 2057/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 154 ust. 3 w związku z art. 107 ust. 5 pkt 8 i art. 148 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), oddalił odwołanie M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. od rozstrzygnięcia konkursu ofert w postępowaniu nr [...], dotyczącym programów zdrowotnych w zakresie profilaktyki raka piersi – etap podstawowy, dla obszaru miasto G. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor [...]OW NFZ wyjaśnił, że w dniu [...] września 2010 r. został ogłoszony konkurs ofert na zawarcie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej na rok 2011 w zakresie profilaktycznych programów zdrowotnych. Oferty należało złożyć do dnia [...] października 2010 r., natomiast ich otwarcie nastąpiło w dniu [...] października 2010 r. Oferta strony nie zawierała braków formalnych, toteż oferent został zaproszony na negocjacje. Wynegocjowane warunki zostały wzięte pod uwagę przy tworzeniu rankingu końcowego. Ranking ten tworzony jest na podstawie sumy punktów za kryteria niecenowe i punktów wynikających z ceny. Komisja dokonała wyboru oferentów w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym, do wyczerpania wartości zamówienia określonej w ogłoszeniu. Strona otrzymała za kryteria cenowe 30,000 pkt, za kryteria niecenowe 53,333 pkt – łącznie 83,333 pkt. W postępowaniu została wybrana oferta do realizacji świadczeń zdrowotnych od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., która uzyskała za kryteria cenowe 30,000 pkt, za kryteria niecenowe 55,00 pkt – łącznie 85,00 pkt. Oferta strony nie została wybrana, zaś świadczenia w tym zakresie zostały zabezpieczone. Od tego rozstrzygnięcia strona wniosła odwołanie i decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor [...]OW NFZ oddalił je, natomiast na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania Prezes NFZ decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy tę decyzję. Następnie strona decyzję Prezesa NFZ uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 października 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1093/11 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...]OW NFZ z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W motywach tego wyroku Sąd wskazał, że w sprawie koniecznym jest przeprowadzenie analizy porównawczej oferty strony w relacji do ofert podmiotów, które konkurs wygrały i przedstawienie tej analizy w uzasadnieniach obu decyzji co do każdego z kryteriów ocen. Brak takiej analizy świadczy – zdaniem Sądu – o niewykazaniu powodów nieuwzględnienia oferty strony. Następnie, w wykonaniu orzeczenia Sądu, Dyrektor [...]OW NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] ponownie oddalił odwołanie strony, a Prezes NFZ decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] podzielił stanowisko organu I instancji. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2735/12 uchylił obie ww. decyzje, wskazując, że wbrew zawartym w poprzednim wyroku zaleceniom, organ I instancji nie okazał odwołującemu ofert podmiotów wybranych do udzielania świadczeń, co stanowiło naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Dyrektor [...]OW NFZ, ponownie rozpoznając sprawę, powiadomił odwołującego się o przysługującym mu prawie zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie zgromadzonych dowodów i materiałów oraz o możliwości przedstawienia stanowiska w sprawie. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Organ I instancji na podstawie art. 154 ust. 3 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wydał powołaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję oddalającą odwołanie. Powyższą decyzję Dyrektora [...]OW NFZ z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. uczyniła przedmiotem odwołania do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, wnosząc o jej uchylenie. Spółka zarzuciła nieprawidłowe rozpoznanie odwołania, posługiwanie się przez komisję konkursową niejawną dla oferentów w toku postępowania konkursowego procedurą konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, posługiwanie się przez komisję konkursową formularzami wydanymi bez podstawy prawnej, naruszenie art. 132 ust. 2 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez zawarcie umów ze świadczeniodawcami wybranymi z pominięciem zasad wynikających z tej ustawy. Strona podniosła także zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i wydanie rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie nie zawiera podstaw faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, mając za podstawę art. 154 ust. 6 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Prezes NFZ przedstawił porównanie oferty odwołującego z ofertami podmiotów, które wygrały postępowanie, ze szczegółowym uzasadnieniem każdego z kryteriów oceny, podkreślając, że każda ze złożonych ofert była oceniana według tych samych kryteriów i zasad określonych w przepisach prawa. Wyższa punktacja uzyskana w kryteriach niecenowych (jakości i dostępności) przez oferentów wybranych w postępowaniu wskazuje na lepsze warunki udzielania świadczeń. Organ, porównując punktację przyznaną oferentom wybranym i odwołującemu z zawartością ich ofert (które zostały włączone do akt postępowania zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie) nie doszukał się błędów w ich ocenie. Stronie umożliwiono wgląd do akt sprawy zwierających, zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie, także oferty świadczeniodawców wybranych oraz zostały udostępnione "Procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych", czym w ocenie organu zostały wypełnione zobowiązania wynikające z art. 73 § 1, art. 74 § 2, oraz art. 10 § 1 kpa. Organ, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 ust. 1 i 2 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z przeprowadzeniem kontroli tylko u nowych oferentów, wskazał, że [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia nie miał obowiązku przeprowadzania w toku postępowania konkursowego kontroli u wszystkich oferentów, a przeprowadzenie kontroli u jednego oferenta nie pociąga za sobą skutku w postaci obowiązku przeprowadzania kontroli u innych oferentów. W ocenie Prezesa NFZ, postępowanie było prowadzone z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji, a organ I instancji zebrał kompletny materiał dowodowy, na podstawie którego dokonał analizy porównawczej ofert, wypełniając tym samym wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2735/12. Ponadto, Dyrektor [...]OW NFZ udostępnił stronie – w trybie art. 10 § 1 kpa – oferty innych oferentów, z zachowaniem zasady anonimizacji danych podlegających ochronie. Oznacza to – zdaniem Prezesa NFZ – że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które powodowałyby uszczerbek w interesie prawnym strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia: art. 7, art. 8, art. 9 kpa w związku z art. 138 § 2 kpa w związku z art. 134 ust. 2 i art. 139 ust. 4 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy podczas prowadzonego postępowania przez komisję konkursową stosowany był niejawny dla uczestników regulamin jej prac, który został wydany przez niewłaściwy organ, tj. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, a z ustawy wynika bezpośrednia i jasna kompetencja Rady Narodowego Funduszu Zdrowia do uchwalania regulaminu prac komisji konkursowych, bez jednoczesnej możliwości delegacji tegoż uprawnienia na inny organ; art. 134 ust. 1 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez nierówne traktowanie uczestników postępowania, poprzez stosowanie nierównych zasad postępowania, w szczególności kryteriów kontroli oferentów przewidzianych w wydanym bez podstawy prawnej akcie - "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych", który wydany został przez Prezesa NFZ, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia interesu prawnego skarżącej. Skarżąca w uzasadnieniu skargi rozwinęła ww. zarzuty, wskazując między innymi, że do czasu ponownego rozpatrzenia sprawy nie był jej znany fakt istnienia zarządzenia Prezesa NFZ w przedmiocie szczegółowej regulacji prac komisji konkursowych. Zdaniem skarżącej, samo jej oświadczenie, jako oferenta biorącego udział w postępowaniu, że zna warunki postępowania i sposób oceny ofert, nie przesądza o prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Wskazała, że oświadczenie takie zostało złożone co do przepisów jawnych i znanych powszechnie, a także tych, o których bezpośrednio informował Oddział NFZ powołujący komisję. Procedura uchwalona przez Prezesa NFZ została - na wniosek skarżącej - udostępniona dopiero przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, spowodowanym rozstrzygnięciem tutejszego Sądu o uchyleniu poprzednich decyzji. Do tego momentu skarżąca nie wiedziała, że istnieje inna procedura (poza procedurą uchwaloną przez Radę Funduszu), ponieważ była ona dostępna jedynie w wewnętrznym systemie informatycznym, niedostępnym dla oferentów. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie dla oceny legalności wydanych w sprawie decyzji ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2735/12, mocą którego uchylona została decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], oddalająca odwołanie skarżącej Spółki od rozstrzygnięcia konkursu ofert w postępowaniu dotyczącym programów zdrowotnych w zakresie profilaktyki raka piersi – etap podstawowy, dla obszaru miasto [...]. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że zarówno Prezes NFZ, jak i Dyrektor [...]OW NFZ nie zastosowali się w pełni do oceny prawnej zawartej w wydanym uprzednio wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1093/11, albowiem - wbrew wyraźnej ocenie tego Sądu - ponownie wydały sporne decyzje administracyjne, odmawiając stronie skarżącej wglądu do dokumentacji ofertowej pozostałych świadczeniodawców, jak również nie dołączając do akt sprawy kompletnego materiału dowodowego w postaci pozostałych ofert wybranych świadczeniodawców, czym naruszyły przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), bowiem rozpatrując ponownie sprawę, jedynie w części uwzględniły wskazania Sądu zawarte w powołanym wyroku, uzupełniając rozstrzygnięcie o analizę porównawczą oferty skarżącej w relacji do ofert podmiotów, które sporny konkurs wygrały. Zgodnie z art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Co więcej, z art. 170 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy). W rozpoznawanej sprawie poddane kontroli Sądu decyzje organów NFZ stanowią zatem następstwo podjętych już wcześniej wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których zawarto wiążącą ocenę co do dalszego kierunku procedowania w sprawie. Tak więc wytyczne wynikające z tych wyroków były dla orzekających w sprawie organów NFZ wiążące, jak i wiążące są dla orzekającego w niniejszej sprawie Sądu. Oznacza to, że organy NFZ nie mogły odstąpić od wskazań, jakie zostały poczynione przez WSA w Warszawie i w świetle wytycznych Sądu - zobowiązane były do przeprowadzenia analizy porównawczej oferty strony skarżącej w relacji do ofert podmiotów, które konkurs wygrały, i tego rodzaju analiza w odniesieniu do każdego z kryteriów ocen miała zostać zamieszczona w uzasadnieniach obu decyzji, a stronie miały być udostępnione do wglądu oferty podmiotów, które zostały wybrane do udzielania świadczeń. Celem wytycznych Sądu było zatem wykazanie przez organ powodów nieuwzględnienia oferty strony. Trzeba przy tym zaznaczyć, że WSA w Warszawie nie zakwestionował kryteriów oceny ofert ani zasad przeprowadzania konkursu i używanych w nim formularzy, lecz zdecydował o konieczności wykazania w motywach decyzji, że oferta strony skarżącej była słabsza, niż oferta podmiotu, który wygrał konkurs, i została oceniona niżej. Rozpoznający wcześniej sprawę WSA w Warszawie nie zakwestionował "Procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych", a ma to istotne znaczenie w kontekście podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, jakie zostały postawione w skardze. Organy NFZ były zatem związane wiążącą oceną prawną wyrażoną w prawomocnych wyrokach Sądu, korzystających z powagi rzeczy osądzonej. W tym też kontekście rozpoznający niniejszą sprawę Sąd zobowiązany był ocenić podjęte w niej decyzje. Zdaniem Sądu, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wykonał wytyczne wynikające z prawomocnych orzeczeń Sądów, bowiem dokonał analizy porównawczej oferty strony w relacji do ofert podmiotów, które wygrały konkurs, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W analizie tej uwzględniono wszystkie kryteria oceny ofert porównywanych i rezultat tych porównań wskazuje, że oferta strony uzyskała mniejszą liczbę punktów, niż oferty, które wygrały konkurs. Również Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w swej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wyjaśnił, dlaczego dany oferent, udzielając konkretnej odpowiedzi na poszczególne pytania ankietowe, uzyskał taką, a nie inną, liczbę punktów. Organ, wydając rozstrzygnięcie, zobowiązany był do zindywidualizowanego odniesienia się do poszczególnych elementów ofert oraz do udostępnienia skarżącej ofert podmiotów biorących udział w postępowaniu konkursowym, co zostało uczynione. Tym samym wykonane zostały wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2735/12. Prezes NFZ w treści uzasadnienia decyzji odniósł się również do zarzutów strony skarżącej stawianych w odwołaniu. Nie można zatem skutecznie postawić organom NFZ zarzutu naruszenia art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), który to zarzut był głównym motywem uwzględnienia wówczas skargi przez Sąd, ani też przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 kpa. Porównanie ofert w toku przedmiotowego postępowania konkursowego nastąpiło zgodnie z art. 148 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) i obejmowało ciągłość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń oraz cenę. W świetle tych kryteriów, uzyskana przez skarżącą Spółkę punktacja, choć nieznacznie, ale okazała się słabsza. Skarżąca Spółka za kryteria cenowe uzyskała 30,000 pkt, a więc taką samą ilość punktów, jak porównywana oferta, natomiast za kryteria niecenowe strona skarżąca otrzymała 53,333 pkt, co łącznie daje 83,333 pkt. Z kolei podmioty, które wygrały konkurs, za kryteria niecenowe uzyskały 55,00 pkt, co łącznie daje 85,00 pkt. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które powodowałyby uszczerbek w interesie prawnym strony. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów NFZ, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.