VI SA/Wa 206/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant ref. Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") - zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] – cofnął [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W podstawie prawnej decyzji powołane zostały przepisy art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm.; dalej: "u.t.d.") oraz art. 1zc ust. 1c rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczące środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 134, str. 1 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 765/2006"). Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2023 r. GITD udzielił Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (numer blankietu [...]). Następnie w związku ze zmianą adresu siedziby przedsiębiorcy na adres: ul. [...], [...] W. oraz w związku ze złożonym w tym zakresie wnioskiem o zmianę danych na uprawnieniach z dnia 25 sierpnia 2023 r. udzielono Spółce zezwolenia o numerze [...] (numer blankietu [...]). W wyniku analizy informacji zawartych m.in. w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego GITD ustalił, że w Spółce R. S. posiadał 10 % udziałów, a A. H. posiadał 90 % udziałów. Wskazane osoby – wedle ustaleń organu - były obywatelami Białorusi. Spółka była więc w 100 % własnością podmiotów z Białorusi (obywateli Białorusi). Pismem z dnia 30 października 2024 r., GITD zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Dodatkowo organ ustalił, że: 1) R. S. posiada obywatelstwo białoruskie oraz nie wnioskował i nie otrzymał zezwolenia na pobyt stały lub odpowiedniego zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, a ponadto nie posiada dodatkowo obywatelstwa państwa członkowskiego UE; 2) A. H. posiada obywatelstwo białoruskie oraz uzyskał zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. i legitymuje się kartą pobytu o numerze [...] wydaną przez Wojewodę [...] w dniu [...] marca 2024 r. i ważną do dnia 13 marca 2029 r., a ponadto nie posiada dodatkowo obywatelstwa państwa członkowskiego UE. Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. organ cofnął Stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji po przytoczeniu właściwych przepisów u.t.d. oraz rozporządzenia nr 765/2006 organ stwierdził, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania GITD poinformował Spółkę, że na podstawie krajowych i unijnych podlega ona zakazowi wykonywania transportu drogowego towarów na terenie Unii Europejskiej. W ocenie GITD Spółka w 100% jest własnością obywateli Białorusi. W ocenie organu odnośnie Spółki spełniony jest warunek określony w art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006 w świetle którego, aby ustalić, czy przewoźnik mający siedzibę w państwie członkowskim UE podlega zakazowi wykonywania transportu drogowego, w pierwszej kolejności należy określić, w jakiej wysokości kapitałem dysponują łącznie wszystkie podmioty z Białorusi i czy wynosi on co najmniej 25%. Dodatkowo organ stwierdził, że Spółka uzyskała zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego po 8 kwietnia 2022 r. Organ podkreślił, że w sytuacji Spółki nie ma zastosowanie wyjątek określony w art. 1 zc ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006, w świetle którego zakazu wykonywania transportu nie stosuje się, jeżeli obywatele Białorusi są jednocześnie obywatelami państwa członkowskiego lub posiadają zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim. Jak wskazał organ warunku zastosowania wyjątku od sankcji nie spełnia bowiem jeden z jej wspólników będący obywatelem Białorusi, tj. R. S.. Nie posiada on – zdaniem GITD - obywatelstwa żadnego państwa UE i nie posiada zezwolenia na pobyt stały lub odpowiedniego zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce. Zdaniem GITD aby skorzystać z wyjątku określonego w art. 1zc ust. 2a ww. rozporządzenia, wszyscy wspólnicy powinni spełnić warunek posiadania obywatelstwa państwa członkowskiego UE lub posiadania zezwolenia na pobyt na terytorium państwa siedziby przewoźnika drogowego. Warunek ten odnosi się – w ocenie organu - także do wspólnika, który przykładowo posiadałby jedynie 1% własności kapitału, ale wraz z pozostałymi podmiotami pochodzącymi z Białorusi udział wszystkich byłby równy lub przekraczałby 25% własności. Jeżeli więc chociażby jeden ze wspólników posiadający obywatelstwo Białorusi nie spełni wymogów określonych w art. 1zc ust. 2a ww. rozporządzenia, a spółka jest w co najmniej 25% własnością obywateli Białorusi, to wyjątek od objęcia sankcjami nie będzie – zdaniem organu - miał zastosowania. Spółki takiej dotyczy w konsekwencji zakaz wykonywania transportu drogowego na terenie Unii. Konkludując organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki do zastosowania wobec przedsiębiorcy wyjątku przewidzianego w art. 1zc ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006, ponieważ jeden z jego wspólników będący obywatelem Białorusi nie posiada obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej i nie posiada zezwolenia na pobyt stały lub odpowiedni pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W konsekwencji organ uznał, że Spółka podlega zakazowi wykonywania transportu drogowego towarów na terytorium Unii, w tym tranzytu. Skarżąca wniosła skargę na decyzję GITD z dnia 4 grudnia 2024 r. zarzucając organowi naruszenie: • art. 8 k.p.a. poprzez faktyczny brak zawiadomienia Skarżącej o wszczęciu postępowania i procedowanie postępowania, co doprowadziło do braku pogłębienia zaufania do organów administracji publicznej w sytuacji gdy organ nie zadbał o dokładne sprawdzenie, co do informowania i doręczenia Skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania co w konsekwencji wiązało się z pozbawieniem Skarżącego możliwości brania czynnego udziału w sprawie; • art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie Skarżącej jako strony postępowania administracyjnego czynnego udziału w postępowaniu przed organem wskutek nieprawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez Pocztę Polską, co skutkowało uniemożliwieniem wypowiedzenia się Skarżącemu co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w niniejszej sprawie, a w konsekwencji aktywnego udziału w postępowaniu i obrony swych praw; • art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do zebrania całego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonania dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, niepodjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia czy w przedmiotowej sprawie zachodzą jakiekolwiek przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, a co najważniejsze pominięcie okoliczności, iż: o większościowy wspólnik spółki (90% udziałów) A. H. posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE od 2018 r., a zatem otrzymał je cztery lata przed pełnoskalową inwazją Federacji Rosyjskiej, z którą są związane sankcje, o A. H. w żaden sposób nie jest związany z reżimami rosyjskimi czy białoruskimi, nie udowodniono mu jakiejkolwiek współpracy z tymi krajami, a w konsekwencji oparcie decyzji jedynie na fakcie obywatelstwa jest naruszeniem podstawowych praw obywatelskich i niezgodne z zasadami współżycia społecznego. W związku z podniesionymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - stosownie do § 2 powołanego artykułu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. GITD cofnął Spółce zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jako podstawę prawną tej decyzji organ wskazał art. 7 ust. 1 u.t.d., stanowiący o wydaniu rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej, a także normę kompetencyjną określoną w art. 7 ust. 2 u.t.d., wedle której organem właściwym w sprawach cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Organ wskazał również na art. 5 ust. 1 i 2 u.t.d. Następnie organ powołał art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006, w świetle którego zakazuje się od dnia 2 sierpnia 2024 r. przedsiębiorstwom transportu drogowego ustanowionym w Unii po dniu 8 kwietnia 2022 r., które są w co najmniej 25 % własnością białoruskiej osoby fizycznej lub prawnej lub białoruskiego podmiotu lub organu, transportu drogowego towarów na terytorium Unii, w tym tranzytu. W ocenie organu, podleganie zakazowi, o którym mowa w tym przepisie stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Dodatkowo organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 1zc ust. 2a w świetle którego ust. 1b i 1c nie mają zastosowania do przedsiębiorstw transportu drogowego mających siedzibę w Unii, które w co najmniej 25 % są własnością obywateli białoruskich będących również obywatelami jednego z państw członkowskich lub posiadających zezwolenie na pobyt czasowy lub stały w państwie członkowskim. Obie wskazane regulacje zostały dodane na mocy Rozporządzenia Rady (UE) 2024/1865 z dnia 29 czerwca 2024 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy (Dz. U. UE. L. z 2024 r. poz. 1865 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie nr 2024/1865"). Jak wynika z motywu 22 preambuły rozporządzenia 2024/1865 celem ww. zmian legislacyjnych jest zminimalizowanie ryzyka obchodzenia przepisów w zakresie sankcji UE. Podkreślić należy, że prawodawca unijny nie określił proceduralnej formy realizacji zakazu określonego w art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006. Przy czym zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 765/2006 akt ten wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowany we wszystkich państwach członkowskich. Oznacza to, że państwa członkowskie nie mogą uzależniać stosowania art. 1zc ust. 1c oraz ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006 od wprowadzenia krajowych środków implementujących co jest typowe dla dyrektyw, ale nie rozporządzeń unijnych. Celem rozporządzeń nie jest harmonizacja, ale ujednolicenie prawa w UE (por. art. 288 TFUE). Z uwagi na fakt że art. 1zc ust. 1c oraz ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006 zakładają ocenę indywidualną (np. kryterium obywatelstwa państwa UE) - w ocenie Sądu - skuteczne zastosowanie powołanych przepisów na gruncie krajowym wymaga podjęcia działań o charakterze indywidualnym. W świetle utrwalonego orzecznictwa TSUE wobec braku uregulowania w prawie Unii danej dziedziny obowiązkiem państw członkowskich – zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej – jest określenie stosownych zasad postępowania (zob. wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-591/10, Littlewoods Retail Ltd and Others przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs, EU:C:2012:478, pkt 24 wraz z przytoczonym orzecznictwem). Co istotne, w orzecznictwie TSUE podnosi się, że państwa członkowskie określające regulacje proceduralne w celu wykonania rozporządzeń unijnych nie mają pełnej dowolności. Przykładowo jak wskazał TSUE w pkt 34 wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C-384/05, Johan Piek przeciwko Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, EU:C:2007:21, przyjmując przepisy wykonawcze do uregulowań unijnych, władze krajowe zobowiązane są do wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych z poszanowaniem ogólnych zasad prawa UE. Zdaniem Sądu kolejnym ograniczeniem dla autonomii proceduralnej państw członkowskich – w świetle art. 51 ust. 1 KPP UE – jest wymóg poszanowania praw wynikających z KPP UE, w tym wynikający z art. 47 KPP UE obowiązek zapewnienia dostępu do skutecznego środka prawnego przed sądem. Zdaniem Sądu brak jednoznacznego określenia w przepisach u.t.d. obowiązku wydania decyzji administracyjnej w sytuacji określonej w art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006 nie zwalnia organu z obowiązku prounijnej wykładni przepisów prawa krajowego. Na uwagę zasługuje w tym względzie stanowisko TSUE zapoczątkowane wyrokiem z dnia 22 czerwca 1989 r. wydanym w sprawie C-103/88 Fratelli Constanzo SpA przeciwko Comune di Milano, EU:C:1989:256, w którym Trybunał zrównał obowiązki sądów i organów administracji państw członkowskich w zakresie zapewnienia efektywności prawa wspólnotowego. Uznał on mianowicie, że na tych ostatnich w takim samym stopniu jak na organach wymiaru sprawiedliwości spoczywa obowiązek stosowania prawa wspólnotowego, a jednocześnie obowiązek powstrzymywania się od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych (zob. szerzej A. Sołtys, Obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawej unijnym jako instrument zapewniania efektywności prawa Unii Europejskiej, Warszawa 2015; B. Wojeciechowski, M. Zirk-Sadowski, Znaczenie prawa europejskiego w kształtowaniu krajowego systemu podatkowego [w:] S. Bogucki, W. Stachurski, R. Wiatrowski, K. Winiarski, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, Podatek od czynności cywilnoprawnych a VAT, Warszawa 2016, s. 25 i n.). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że podstawą do prowadzenia działalności transportowej przez Skarżącą była decyzja GITD zezwalająca na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]. Podkreślić należy, że zakaz określony w art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 1071/2009 ma charakter trwały, a nie określony czasowo. Tym samym skuteczne i trwałe pozbawienie podmiotów spełniających kryteria określone w rozporządzeniu nr 1071/2009 możliwości wykonywania transportu drogowego towarów na terytorium Unii (w tym tranzytu) musi – zdaniem Sądu – być zrealizowane w formie uchylenia decyzji GITD zezwalającej na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Dodatkowo prowadzenie postępowania w celu wydania decyzji administracyjnej chroni prawa stron, w tym wynikające z art. 47 KPP UE prawo do sądu. W ocenie Sądu skoro przepis art. 1zc ust. 1c oraz art. 1zc ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006 określają przesłanki do zakazania (a także wyjątki od tego zakazu) transportu drogowego towarów na terytorium Unii podstawę prawną do realizacji tego zakazu przez GITD w warunkach polskich stanowi art. 7 ust. 1-2 u.t.d. przy zastosowaniu kryteriów wynikających wprost z powołanego rozporządzenia. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.t.d. udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. W świetle natomiast art. 7 ust. 2 pkt 2 u.t.d. organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się o licencję wspólnotową, jeżeli przedsiębiorca nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w pkt 1. W tym miejscu wskazać, że ustawodawca krajowy co prawda określił w art. 15 u.t.d. przesłanki cofnięcia licencji o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, jednakże ze względu na bezpośrednie stosowanie regulacji art. 1zc ust. 1c oraz art. 1zc ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006 organ zobowiązany był je pominąć (a mówiąc precyzyjniej odmówić zastosowania). Nie budzi bowiem wątpliwości, że art. 15 u.t.d. nie odnosi się do okoliczności wskazanych w rozporządzeniu nr 765/2006,a w przypadku kolizji krajowego aktu normatywnego (u.t.d.) z rozporządzeniem unijnym (rozporządzenie nr 765/2006) GITD był zobligowany do zastosowania regulacji unijnych, a nie krajowych. Podsumowując dotychczasowe rozważania Sąd uznał, że organ prawidłowo w zaskarżonej decyzji wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.t.d. oraz art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006. W ocenie Sądu norma określona w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.t.d. stanowi normę kompetencyjną dla GITD i ma charakter służebny, wykonawczy dla wskazanego przepisu rozporządzenia UE. W analizowanym przypadku nie ma zastosowania tryb określony w rozporządzeniu nr 1071/2009 na co wskazuje brak odesłania do tego aktu normatywnego w regulacjach rozporządzenia nr 765/2006 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 2024/1865. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo ocenił przesłanki określone w art. 1zc ust. 1c oraz ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006. Jak wynika z prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego: 1) R. S. posiada obywatelstwo białoruskie oraz nie wnioskował i nie otrzymał zezwolenia na pobyt stały lub odpowiedniego zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, a ponadto nie posiada dodatkowo obywatelstwa państwa członkowskiego UE; 2) A. H. posiada obywatelstwo białoruskie oraz uzyskał zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. i legitymuje się kartą pobytu o numerze [...] wydaną przez Wojewodę Wielkopolskiego w dniu [...] marca 2024 r. i ważną do dnia 13 marca 2029 r., a ponadto nie posiada dodatkowo obywatelstwa państwa członkowskiego UE. Tym samym Skarżąca jest określonym w art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006 przedsiębiorstwem transportu drogowego ustanowionym w Unii po dniu 8 kwietnia 2022 r., które jest w co najmniej 25 % własnością białoruskiej osoby fizycznej lub prawnej lub białoruskiego podmiotu lub organu. Dodatkowo organ prawidłowo ustalił, że w sytuacji Skarżącej nie ma zastosowania wyjątek określony w art. 1zc ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006, gdyż jeden ze wspólników (R. S.) nie jest obywatelem jednego z państw członkowskich ani też nie posiada zezwolenia na pobyt czasowy lub stały w państwie członkowskim. Jak wynika natomiast z motywu 22 preambuły rozporządzenia nr 2024/1865 zakaz określony art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006 nie ma zastosowania do przedsiębiorstw transportu drogowego będących własnością osób posiadających podwójne obywatelstwo lub obywateli białoruskich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy lub stały w państwie członkowskim. Tym samym nie jest wystarczającym, że jeden z dwóch wspólników Skarżącej (A. H.) legitymuje się kartą pobytu. W świetle brzmienia i celu wprowadzenia art. 1zc ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006 konieczne jest spełnianie wskazanych kryteriów przez wszystkich wspólników Skarżącej, a nie tylko niektórych. W tym miejscu wskazać należy, że podnoszone na stronie szóstej skargi okoliczności takie jak brak współpracy wspólników Spółki z reżimem rosyjskim lub białoruskim czy posiadanie udziałów Spółki w okresie przed inwazją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę są nieistotne z perspektywy stosowania regulacji rozporządzenia nr 765/2006, gdyż nie zostały one uwzględnione przez prawodawcę unijnego. Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł doprowadzić także zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Podnosząc ten zarzut Skarżąca nie wykazała, że przypisywane organowi naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W szczególności nie podała jakie konkretnie - dotychczas nieznane okoliczności lub dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - mogłyby zostać przez Skarżącą skutecznie zgłoszone przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wątpliwości Sądu nie budzi prawidłowość doręczenia postanowienia z dnia 30 października 2024 r. w trybie art. 45 k.p.a. w zw. z art 44 k.p.a. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził również uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.