VI SA/Wa 2065/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w W. zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2024 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania W. S. (Skarżący), D. S. i J. S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w wysokości 576 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Strażnik Miejski w dniu 18 listopada 2019 r., wydał dyspozycję usunięcia ww. pojazdu z ul. [...] w W. z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, tj. pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd tego samego dnia został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym, skąd został następnie odebrany przez osobę upoważnioną w dniu 19 listopada 2019 r. Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu numer [...] oraz informacji uzyskanych od firmy usuwającej pojazdy [...] Sp. z o.o. W związku z powyższym Prezydent [...] W. decyzją z [...] marca 2021 r. na podstawie art. 130a ust. 1-2, ust. 6 i ust. 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020, poz. 110 ze zm.) w zw. z uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 6 grudnia 2018 r. nr II/29/2018 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r., poz. 12656), ustalił wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie ww. pojazdu w wysokości 576 zł (494 zł za usunięcie pojazdu i 82 zł za jego przechowywanie przez 2 doby). SKO w Warszawie decyzją z [...] grudnia 2022 r. wydaną w wyniku odwołania Skarżącego uchyliło ww. decyzję Organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez ten Organ wskazując, że na podstawie przesłanego materiału dowodowego nie można ustalić daty usytuowania i obowiązywania znaku drogowego. Kolegium uznało, iż w sytuacji podnoszonej przez Skarżącego - wyjazdu w dniach od 15 do 18 listopada 2019 r. - ma to znaczenie w sprawie i wymaga uzupełnienia materiału dowodowego w i dokonania jego oceny z uwzględnieniem zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a. Prezydent [...] W. po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego ustalił, że oznakowanie B-36 z tabliczką T-24 "od dnia 18 listopada 2019 r." było ustawione przez Zakład Remontów i Konserwacji Dróg W. na ul. [...] w dniu 13 listopada 2019 r. o godz. 13:42, według zatwierdzonego projektu czasowej organizacji ruchu nr [...]. W związku z tym ww. decyzją z 29 czerwca 2023 r. ponownie ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem ww. pojazdu na kwotę 576 zł. W odwołaniu od ww. decyzji Skarżący, D. S. i J. S. podnieśli, że Organ I instancji powołał się na dokument, z którym nie mieli okazji się zapoznać. Skarżący po raz kolejny oświadczył, że nie czuje się winny zaistniałej sytuacji, ponieważ w dniach 15-18 listopada 2019 r. udał się na wyjazd służbowy, sądząc, że samochód zaparkowany jest prawidłowo. SKO w Warszawie w uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji wskazało, że skoro zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (w miejscu obowiązywania znaku B-36 z tabliczką T-24), a wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. W rozpoznawanej sprawie ww. pojazd był zaparkowany w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (znak B-36 z tabliczką T-24), co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Zasadnie zatem Organ I instancji ustalił opłatę za odholowanie i przechowywanie pojazdu uznając, że pojazd pozostawał na parkingu strzeżonym przez 2 doby. Tym samym naliczenie opłaty jest zgodne z prawem. Dlatego po powtórnej analizie całokształtu sprawy Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję. Podniósł, że w dniach 15-18 listopada 2019 r., udał się na wyjazd służbowy, sądząc że jego samochód (ww. pojazd marki [...]) jest prawidłowo zaparkowany przy budynku na ul. [...] w W. Po powrocie do Warszawy stwierdził brak samochodu na parkingu. W międzyczasie, bez wcześniejszego poinformowania mieszkańców, prawdopodobnie zmieniono harmonogram prac i przestawiono znaki informujące o zakazie parkowania. Skarżący podkreślił, że nie wie, czy zaistniała sytuacja jest spowodowana zaniedbaniem w informowaniu mieszkańców i oznaczaniu prac, czy losowym zbiegiem zdarzeń, ale on nie czuję się winny. Do momentu kiedy przebywał w Warszawie prace drogowe śledził z uwagą i dostosowywał się do przekazywanych na znakach wytycznych. SKO w Warszawie zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji pomimo, że opiera się na tym samym dowodzie, to jest dokumencie nr [...], który w poprzednio prowadzonym postępowaniu został uznany za niewystarczający. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Organ wyczerpująco wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach. Materialnoprawną podstawę nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku uiszczenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu stanowią przepisy art. 130a ust. 1 pkt 1 i art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Z kolei art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Zaznaczyć przy tym należy, że kompetencje starosty wykonuje m.in. Prezydent [...] W., co wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy, który stanowi, że stolica Rzeczypospolitej Polskiej miasto [...] W. jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1526), który określa, że funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje: 1) rada miasta; 2) prezydent miasta. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest ustalenie, czy w dniu zdarzenia, tj. w dniu 18 listopada 2019 r. pojazd Skarżącego, który został usunięty z drogi, pozostawał w miejscu, gdzie jest to zabronione, to jest w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (znaku B-35 z tabliczką T-24). Zdaniem Sądu, Organy administracji rozpoznające tę sprawę, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...], informacja uzyskana od firmy usuwającej pojazdy [...] Sp. z o.o. oraz pozyskane w ponownym rozpatrywaniu sprawy pismo Dyrektora Zakładu Remontów i Konserwacji Dróg w W. z [...] stycznia 2023 r. nr [...]), prawidłowo stwierdziły, że zachodziły podstawy do usunięcia ww. pojazdu marki [...] z drogi publicznej z uwagi na zaparkowanie pojazdu Skarżącego na obszarze obowiązywania zakazu zatrzymywania (znak B-36 z tabliczką T-24 wskazującą na możliwość odholowania zaparkowanych pojazdów). W powołanym piśmie z 31 stycznia 2023 r. skierowanym do Zarządu Dróg Miejskich w W. wyjaśniono, że "zgodnie z zawiadomieniem z 5 listopada 2019 r. o wprowadzeniu czasowej organizacji ruchu na ul. [...], zmieniona organizacja ruchu przy ul. [...] nr [...] obowiązywała w dniach 18 listopada – 6 grudnia 2019 r. Powyższa zmiana była wprowadzona na czas remontu krawężników w ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. Oznakowanie B-36 z tabliczką T-24 "od dnia 18 listopada 2019 r." było ustawiane przez Zakład Remontów i Konserwacji Dróg na ul. N. w dniu 13 listopada 2019 r. o godz. 13:42, według zatwierdzonego projektu czasowej organizacji ruchu nr [...]. W ocenie Sądu, zaprezentowana przez Skarżącego argumentacja nie podważa ustaleń faktycznych poczynionych przez Organy. Skarżący nie przedstawił bowiem stosownego dowodu na okoliczność, że w dniu zdarzenia (usunięcia pojazdu) znak ten nie był postawiony przy ul. [...] w W., a tym samym nie zakwestionował skutecznie tego stanu rzeczy. Zaistniałej sytuacji nie usprawiedliwia podnoszona przez Skarżącego okoliczność wyjazdu poza W. w dniach 15-18 listopada 2019 r., szczególnie, gdy się weźmie pod uwagę datę umieszczenia ww. oznakowania, wynikającą z treści wyjaśnień zawartych w powołanym wyżej piśmie z 31 stycznia 2023 r. Dlatego też za niezasadny Sąd uznał zarzut ponownego wydania decyzji na podstawie dowodu z dokumentu nr [...], który w poprzednio prowadzonym postępowaniu został uznany za niewystarczający. W świetle przedstawionych uwag, Organy prawidłowo uznały, że Skarżący (oraz solidarnie współwłaściciele pojazdu) powinni ponieść koszty usunięcia i przechowywania pojazdu. Organy zastosowały także właściwe stawki kwotowe, ustalone na podstawie uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 6 grudnia 2018 r. nr II/29/2018 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019, zgodnie z którą wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t wynosi 494 zł, zaś wysokość opłaty za jego przechowywanie wynosi 41 zł za jedną dobę, co oznacza, że wysokość nałożonej opłaty w łącznej kwocie 576 zł jest zgodna z prawem. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.