VI SA/Wa 2070/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 19 maja 2025 r. [...] z siedzibą w K. – Federacja Rosyjska (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skargę wniesiono po upływie ustawowego terminu ustanowionego do dokonania tej czynności. Zaskarżoną decyzję doręczono Skarżącemu 24 lutego 2025 r., zatem ostatnim dniem w jakim można było ją złożyć był 26 marca 2025 r. (środa), a datą nadania skargi i tym samym wszczęcia postępowania jest 26 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Strona przekroczyła termin do wniesienia skargi od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Decyzja została doręczona stronie 24 lutego 2025 r., w związku z czym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 26 marca 2025 r. Natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej 26 maja 2025 r., a więc z przekroczeniem terminu ustawowego. W aktach sprawy znajduje się koperta potwierdzająca nadanie skargi po terminie (k. 8). Co prawda, na piśmie stanowiącym skargę na przedmiotową decyzję widnieje data 19 maja 2025 r., jednak należy podkreślić, że o dacie wniesienia pisma nie decyduje data jego sporządzenia, a data nadania w urzędzie pocztowym. Skarżąca nie złożyła także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada z jakich przyczyn doszło do uchybienia terminu do złożenia skargi. W doręczonej decyzji znajduje się pouczenie, że strona, która nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona niewątpliwie po terminie. Niniejsze postanowienie nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu. Skarżąca miała możliwość skorzystania z tego prawa, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skorzystanie z tego uprawnienia jest jednak obwarowane koniecznością zachowania określonych w ustawie wymagań formalnych, m.in. określonego precyzyjnie terminu na wniesienie skargi. Niewątpliwość wniesienia skargi po terminie jest okolicznością, która sprawia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy i przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto, przedmiotowej skardze, jako niespełniającej wymogów formalnych, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, i tak nie można byłoby nadać dalszego biegu. Jak wynika bowiem z akt sądowych, pomimo wezwania ( k.13-15, z.p.o. k. 16), skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi przez: a) złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski w celu wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmujących swym zakresem dzień wniesienia skargi oraz b) wskazanie z imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę – termin na usunięcie braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 15 sierpnia 2025 r. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.