VI SA/Wa 2074/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2) zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r., którą organ ten nałożył na Fabrykę [...]. "[...]" w P. karę pieniężną za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców oraz wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W dniu 17 października 2006 r. (data stempla pocztowego) skarżący J. S., przedsiębiorca działający pod firmą Fabryka [...] "[...]", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego – skargę na w/w decyzję tego organu z dnia [...] września 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się tylko do części decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, w zakresie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Dlatego też, w dniu 27 listopada 2006 r. organ został wezwany do uzupełnienia odpowiedzi na skargę poprzez ustosunkowanie się do całości zarzutów skargi. W dniu 7 grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego) Główny Inspektor Transportu Drogowego nadesłał pismo, w którym poinformował, że uwzględnił skargę J. S. w całości i wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Do pisma tego dołączył decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], którą to decyzją – działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – uchylił swoją w/w drugoinstancyjną decyzję z dnia [...] września 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. organ podał w szczególności, że oznaczenie adresata w decyzji z dnia [...] września 2006 r. nie czyni zadość wymaganiom kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w punktach 1 i 2 tegoż artykułu (pkt 1 przewiduje umorzenie postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, a pkt 2 stanowi o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania). Wskazany w decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], jako jej podstawa prawna, art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewiduje, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Mimo że decyzją tą uchylono tylko w/w drugoinstancyjną decyzję organu z dnia [...] września 2006 r., należało uznać zaistnienie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle bowiem art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1); przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (§ 2). Uchylenie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] września 2006 r. powoduje, że nadal pozostaje w obrocie prawnym decyzja organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Aktualne jest w tej sytuacji odwołanie skarżącego od tej decyzji do organu wyższej instancji, który obowiązany jest – w następstwie tego odwołania – wydać kolejną decyzję drugoinstancyjną (ostateczną), która podlegać będzie zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadach ogólnych. Jednak w tym postępowaniu wyeliminowanie z obrotu prawnego w/w decyzji z dnia [...] września 2006 r. już – co jest istotne – po wniesieniu skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie uniemożliwia prowadzenie postępowania przed tym Sądem z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, którym - w myśl powyższego - może być wyłącznie ostateczna decyzja organu. Brak tej decyzji (i powrót sprawy na etap postępowania administracyjnego przed organem administracji) oznacza bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchylenie przez organ w drodze autokontroli zaskarżonej decyzji rodzi bowiem zdarzenie, które ze względu na swoje trwałe skutki prawne – utrata przez Sąd przedmiotu zaskarżenia – powoduje, że postępowanie przed Sądem nie może dalej się toczyć w celu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.