VI SA/Wa 2074/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącego P. z siedzibą w L. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Sportu i Turystyki (dalej Minister) zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 4 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.; dalej jako "ustawa o sporcie") w związku z art. 127 ust. 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku P. z siedzibą w L. (dalej Z., skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia władzom Z. w związku z niedostosowaniem działalności Z. do wymogów określonych w ustawie o sporcie oraz zażądania od władz Z. niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Minister, w wyniku analizy dokumentacji dotyczącej Z., powziął wątpliwość, co do spełnienia przez Z. wymogów określonych w ustawie o sporcie. W konsekwencji, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawidłowości działalności władz Z. w zakresie zgodności ich działania z przepisami prawa, w związku z niedostosowaniem działalności Z. do wymagań ustawy o sporcie. Minister decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., udzielił zarządowi Z. upomnienia w związku z niedostosowaniem działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie oraz ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności Z. do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej MKOl), o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie; zażądał od władz Z. niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, tj. przedstawienie zaświadczenia o przynależności Z. do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOl, o którym mowa ww. przepisie, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Minister wskazał w szczególności, że stosownie do treści art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie, z dniem 16 października 2012 r. strona postępowania, będąca polskim związkiem sportowym miała obowiązek w pełni dostosować swoją działalność do wymogów zawartych w ustawie o sporcie. Jednocześnie Minister wyjaśnił, że tylko podmiot będący członkiem międzynarodowej federacji sportowej może korzystać z uprawnienia w zakresie ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym przez niego organizowanym. Podał, że na gruncie przepisów ustawy o sporcie doszło do konkretyzacji zasad związanych z uczestnictwem polskiego związku sportowego w międzynarodowej federacji. W tym miejscu Minister zwrócił uwagę na przepis art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, zgodnie z którym, do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składanego do ministra właściwego w sprawach kultury fizycznej, dołączyć należy zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl. Podkreślił przy tym, że uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOl jest każdorazowo warunkiem niezbędnym i koniecznym. Jak podał Minister, polski związek sportowy nie spełniając wymogu przynależności do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl, nie może właściwie korzystać z uprawnień gwarantowanych mu przez przepis art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie. Minister wskazał, że zwrócił się do Z. o przedstawienie informacji o przynależności do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl oraz o przekazanie stosownego zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W odpowiedzi Z. złożył oświadczenie o przynależności Z. do organizacji I. Powyższa organizacja nie należy, na co zwrócił uwagę Minister, do międzynarodowych federacji sportowych uznanych przez MKOl. W związku z powyższy Minister stwierdził, że Z. nie przedstawił zaświadczenia potwierdzającego jego członkostwo w międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl, naruszając tym samym wymogi określone w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 7 Kpa poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 82 ust. 2 oraz art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa uwzględniania słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; - art. 8 Kpa poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 82 ust. 2 oraz art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, a w konsekwencji nieuprawnione zastosowanie sankcji określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie, co stanowiło rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - art. 16 Kpa polegającym na naruszeniu zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych poprzez błędną wykładnie i zastosowanie art. 82 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W uzasadnieniu wniosku Z. podkreślił, że nowa ustawa o sporcie pomimo uchylenia szeregu aktów prawnych obowiązujących w przeszłości będących wówczas podstawą prawna wydania ostatecznych decyzji administracyjnych (w tym nadania statusu polskiego związku sportowego) nie znosi skutków prawnych tych decyzji. W ocenie skarżącego Z. obowiązki wskazane w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie dotyczą podmiotów dopiero ubiegających się o status polskiego związku sportowego. Zaskarżoną do Sądu decyzją Minister utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Jak zaznaczył Minister, to właśnie organ uznał, że Z. będąc polskim związkiem sportowym w rozumieniu dotychczasowych przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, stał się polskim związkiem sportowym także w myśl nowej regulacji ustawowej. Minister, odnosząc się do treści art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie, podkreślił, że Z. z dniem [...] października 2012 r., będąc polskim związkiem sportowym, miał obowiązek w pełni dostosować się do wymogów zawartych w ustawie o sporcie, jako że dotychczasowa ustawa o sporcie kwalifikowanym w odmienny sposób regulowała kwestię przynależności polskich związków sportowych do międzynarodowych federacji sportowych. Minister wyjaśnił, że skoro nowa ustawa wprowadziła nowe wymagania, a jej wejście w życie poprzedzone zostało nie tylko stosownym okresem vacatio legis, ale również dodatkowo odpowiednio długim okresem przejściowym, to Z. bezzasadnie powołuje się na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, ochronę praw słusznie nabytych, czy zakaz retroaktywności prawa. Minister wskazał, że wymóg wynikający z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, obejmuje także aktualnie działające polskie związki sportowe. Podkreślił, że zasadniczym celem przyjętych zmian była unifikacja działalności polskich związków sportowych, w szczególności poprzez wskazanie wspólnych, jednolitych dla całej grupy międzynarodowych standardów. Zdaniem Ministra, ograniczenie obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 2 pki 4 ustawy o sporcie wyłącznie do nowotworzonych polskich związków sportowych w żaden sposób nie przyczyni się do realizacji założeń ustawodawcy. Co więcej taka wykładania oznacza oczywistą dyskryminację podmiotów dopiero ubiegających się o uznanie za polski związek sportowy, a zarazem pozostaje sprzeczna ze spójną wykładnią całości przepisów ustawy o sporcie. W ocenie Ministra, wykładnia taka prowadzi jednocześnie do utrwalania niczym nieuzasadnionego zróżnicowania w grupie podmiotów, które zgodnie z założeniami ustawodawcy powinny spełniać te same warunki określone w przepisach ustawy i być traktowane w tym zakresie jednakowo. Minister podkreślił, że skoro z dniem [...] października 2012 r., tj. po upływie okresu przewidzianego na dostosowanie działalności do wymogów ustawy o sporcie, Z. nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku, to ze względu na stopień stwierdzonych nieprawidłowości, jak również mając na uwadze charakter i rodzaj przysługujących organowi środków, zasadnie zdecydowano o zastosowaniu środka nadzoru najłagodniejszego, tj. tego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W tej sytuacji, zdaniem organu, już zastosowanie tego środka pozwala na wskazanie uchybień (udzielenie upomnienia), a zarazem na wezwanie do ich usunięcia, poprzez zobowiązanie adresata decyzji do przedstawienia stosownego zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W skardze na powyższą decyzję P. wniósł o jej uchylenie w całości, uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył następujące przepisy: - art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie, przez jego bezpodstawne zastosowanie, czego wyrazem jest utrzymanie w mocy upomnienia udzielonego zarządowi Z. z uwagi na niedostosowanie działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności P. do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 powołanej wyżej ustawy o sporcie (zwanej dalej "ustawą o sporcie"). - art. 7 k.p.a. poprzez błędną wykładnię art. 82 ust. 2 ustawy oraz niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji, która w sposób oczywisty narusza zasadę uwzględniania słusznego interesu strony i skutkowało wydaniem wadliwej decyzji. - art. 8 k.p.a. poprzez błędną wykładnię art. 82 ust. 2 ustawy oraz niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, co doprowadziło do sankcjonowania bezpodstawnego zastosowania sankcji określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie, co oznacza rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący brak zaufania jego uczestników do władzy publicznej. - art. 16 k.p.a, przez utrzymania w mocy decyzji, która została wydana z naruszeniem zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez złamanie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa polegającego na naruszeniu zasady pewności prawa, zasady niedziałania prawa wstecz, zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady niedyskryminacji wobec błędnej wykładni art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie oraz bezpodstawnego zastosowania art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, które to naruszenia pociągnęły za sobą bezpodstawne przyjęcie, że P., jest zobowiązany do przedstawienia zaświadczenia o przynależności P. do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. - art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. - poprzez niewykazanie w uzasadnieniu decyzji zasadności wyznaczenia akurat dwumiesięcznego terminu na podjęcie działań mających na celu "zapewnienie stanu zgodnego z prawem". Ponadto skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja, oraz decyzja ją poprzedzająca została wydana przy popełnieniu istotnych błędów w zakresie ustalaniu stanu faktycznego, co objawiło się bezpodstawnym przyjęciem, że P. nie podjął działań dostosowujących i nie dostosował swojej formy działania do wymagań stawianych przepisami ustawy o sporcie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż jest ona w części zasadna. Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie Polskie związki sportowe oraz podmioty o statusie polskiego związku sportowego stają się polskimi związkami sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy. Ust. 2 ww. artykułu wskazuje natomiast, że Polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 1, a także osoby prawne będące ich członkami dostosują swoją działalność, w szczególności obowiązujące w nich statuty oraz regulaminy, do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Ustawa o sporcie weszła w życie w dniu 16 października 2010 r. i od tego dnia rozpoczął bieg dwuletni termin na dostosowanie działalności do nowych przepisów przez Polskie związki sportowe. P., działający przed wejściem w życie ustawy o sporcie, stał się na podstawie art. 82 ust. 1 tej ustawy związkiem sportowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 tego aktu prawnego. Tym samym związek ten został adresatem wszystkich obowiązków, które ustawodawca przewidział dla tego rodzaju organizacji, w tym obowiązku z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie tj. posiadania zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Konieczność przedłożenia powyższego zaświadczenia zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polski związek sportowy odpowiednich standardów etyczno-prawnych jako że uznanie przez MKOI uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty Olimpijskiej Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu. Różnica w porównaniu ze związkami utworzonymi już na podstawie przepisów wspomnianej ustawy sprowadzała się do odsunięcia w czasie - na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie, zaktualizowania się wspomnianych obowiązków wobec tych organizacji, które działały na podstawie wcześniejszych przepisów. Gdyby wolą ustawodawcy było objęcie polskich związków sportowych funkcjonujących przed wejściem w życie ustawy o sporcie kwalifikowanym odmiennym reżimem prawnym aniżeli ten, który znajduje zastosowanie do związków utworzonych później, to znalazłoby to wyraźne odzwierciedlenie w ustawie. Oznacza to, że przepisy ustawy nie zróżnicowały sytuacji prawnej polskich związków sportowych w zależności od chwili ich utworzenia. Wręcz przeciwnie, ustawa - poprzez wprowadzenie ww. przepisów przejściowych - poddała polskie związki sportowe utworzone po wejściu w życie ustawy i przed jej wejściem w życie takiemu samemu reżimowi prawnemu. Podmiot, który uzyskał status polskiego związku sportowego na podstawie przepisów przejściowych - art. 82 ust. 1 - zobligowany był dostosować swoją działalność do wymogów nowej ustawy, co w konsekwencji prowadzi do uprawnionego wniosku, że w przypadku braku realizacji obowiązków przewidzianych w ustawie, organ sprawujący nadzór może zastosować art. 22 ustawy. Podkreślenia wymaga, że inna interpretacja art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie prowadziłaby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej polskich związków sportowych (zdeterminowanej chwilą ich utworzenia) w stopniu naruszającym wręcz zasadę równości wobec prawa. Ponadto taki związek sportowy nie mógłby wypełniać obowiązku wynikającego z art. 13 ustawy o sporcie polegającego na reprezentowaniu danej dyscypliny sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych oraz organizowaniu udziału w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym. Artykuł 82 ust. 2 ustawy o sporcie jest źródłem obowiązku polskich związków sportowych w przedmiocie dostosowania swojej działalności, w tym w szczególności brzmienia statutów oraz regulaminów, do wymogów przewidzianych w przepisach ustawy o sporcie. Obowiązek dostosowania regulacji wewnątrzzwiązkowych dotyczyć będzie w szczególności wprowadzenia do nich standardów wskazanych w art. 9 ustawy o sporcie. Wykonanie obowiązku dostosowania przez polskie związki sportowe swojej działalności do przepisów ustawy o sporcie ustawodawca ograniczył terminem 2 lat od dnia wejścia w życie nowej regulacji. Zaniechanie wykonania przez polski związek sportowy wskazanych obowiązków może stanowić podstawę do zastosowania przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej środków nadzorczych przewidzianych w art. 22 ustawy o sporcie. Obowiązek dostosowania działalności w zakresie, w jakim dotyczy członków polskich związków sportowych, należy rozumieć jako ciążący na nich wymóg takiego dostosowania standardów ich funkcjonowania (w tym ustalenia brzmienia statutów bądź regulaminów), aby działalność ta mogła być prowadzona bez ryzyka niezgodności z działaniem polskiego związku sportowego według nowych, tj. wprowadzonych przez przepisy ustawy o sporcie, rygorów (podobnie M. Gniatkowski, P. Kokot (w:) Ustawa o sporcie, red. M. Gniatkowski, s. 328-329). Interpretacja art. 82 w zw. z art. 11 ustawy o sporcie dokonana przez skarżącego jest błędna, bowiem uwzględnienia jedynie literalną jego wykładnię i upada, jeżeli weźmie się pod uwagę kontekst systemowy i celowościowy tej normy prawnej, tj. treść art. 1, art. 7 ust. 1, art. 9, art. 11, 12 art. 13, 22 i 23, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie. Nie powinno budzić wątpliwości, że brzmienie pojedynczego przepisu ustalone w oparciu o językową jego wykładnię nie przesądza jeszcze, iż zawsze jest to znaczenie takie, jakie w istocie nadaje mu prawodawca. Dopiero analiza przepisu w łączności z jego otoczeniem prawnym pozwala ustalić jego rzeczywiste znaczenie, żaden bowiem akt prawa powszechnie obowiązującego nie jest luźnym zbiorem przepisów, których znaczenia w każdym przypadku można doszukać się w oderwaniu od całokształtu rozwiązań prawnych w danej dziedzinie (podobne stanowisko na tle ustawy o sporcie kwalifikowanym zajął w wyroku NSA z dnia 4 maja 2004 r., sygn. akt OSK 55/04, ONSAiWA 2004, nr 1, poz. 1). Reasumując należy wskazać, że organ w sposób prawidłowo uznał, że skarżący związek w okresie przejściowym nie dostosował swojej działalności do obecnych regulacji, gdyż nie przedłożył stosownego zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu przy rozpatrzeniu powyższej sprawy doszło jednak do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący w swojej skardze zarzucił między innymi naruszenie przepisów postępowania poprzez niewykazanie przez organ, dlaczego właśnie termin dwumiesięczny na podjęcie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem jest terminem właściwym. Innymi słowy w ocenie skarżącego organ wyznaczając termin do zapewnienia stanu zgodnego z prawem, działają w ramach uznania administracyjnego, nie wskazał dlaczego wyznacza właśnie taki okres na podjęcie działań. Powyższy zarzut w ocenie składu orzekającego jest w pełni zasadny. W niniejszej sprawie decyzje organu zostały wydane między innymi na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o sporcie. Zgodnie z wyżej wymienionym przepisem: Jeżeli działalność władz polskiego związku sportowego narusza prawo lub postanowienia statutu, minister właściwy do spraw kultury fizycznej w zależności od stopnia stwierdzonych nieprawidłowości: udziela władzom polskiego związku sportowego upomnienia i zażąda od nich podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak w decyzji pierwotnej organ wyjaśnił dlaczego zastosował wobec skarżącej karę upomnienia, nie wspomniał jednak dlaczego wyznacza skarżącej termin 2 m-cy na podjęcie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ podejmuje próbę wyjaśnienia, dlaczego termin 2 m-cy wskazany w zaskarżonej decyzji jest terminem właściwym. Takie działanie jest jednak działaniem spóźnionym i nieskutecznym. Kontroli Sądu podlega bowiem zaskarżona decyzja, a z jej uzasadnienia wbrew wymogom art. 107 § 3 k.p.a. nie wynika, czym kierował się organ wyznaczając powyższy termin. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie udzielenie władzom polskiego związku sportowego upomnienia i żądanie podjęcia przez nie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem było słuszne i stanowi najłagodniejszą postać środka nadzoru. Oznacza to, że będzie on stosowany przez organ nadzoru w tych wszystkich sytuacjach, w których stwierdzone uchybienie będzie uzasadniało interwencję ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, a jednocześnie nie będzie ono na tyle doniosłe, aby przemawiało za zastosowaniem środka dalej idącego (dotkliwszego), zgodnie z zasadą niezbędności. Z redakcji przepisu art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie wynika, że musi zachodzić koniunkcja pomiędzy sformułowanym przez organ nadzoru upomnieniem, tj. wskazaniem stwierdzonego działania wraz ze wskazaniem, że stanowi ono postać działania niezgodnego z prawem i żądaniem podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że minister właściwy do spraw kultury fizycznej nie może ograniczyć się wyłącznie do sformułowania upomnienia, ale nadto - stosując ten środek nadzoru - ma obowiązek, wezwać jego adresata do podjęcia aktywności, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Środki nadzoru powinny być stosowane zgodnie z zasadą niezbędności, a więc w sposób właściwy, konieczny i umiarkowany. Zasada niezbędności, mimo że nie została sformułowana wyraźnie w przepisach ustawy o sporcie (ani też prawa o stowarzyszeniach), wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego; jest również przedmiotem regulacji art. 31 Konstytucji RP. W jej świetle "właściwe" działanie organu nadzoru należy rozumieć jako działanie pozwalające na osiągnięcie celu wyznaczonego miarą interesu publicznego, "konieczne" - jako takie działanie podmiotu nadzorującego, które nie daje mu możliwości podjęcia innych działań, mniej uciążliwych dla podmiotu nadzorowanego, "umiarkowane" - gdy oszczędza uciążliwości nadzorowanemu (zob. M. Szewczyk, Nadzór..., s. 155; R. Hauser, Status prawny klubu sportowego jako stowarzyszenia (w:) Status prawny polskich klubów i związków sportowych, red. A.J. Szwarc, Poznań 2000, s. 52). Art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie nie wskazuje co prawda, że podjęcie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem ma nastąpić w określonym czasie, jednak inna, ściśle literalna, interpretacja tego przepisu uniemożliwiłaby wykonanie obowiązku przez związek, gdyż brak zakreślenia ram czasowych prowadziłoby do sytuacji uniemożliwiającej podjęcie dalszych działań przez organ nadzoru wskazanych chociażby w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie. Ponownie rozpatrując wniosek złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a. organ uwzględni powyższe wskazania i podejmie decyzję z zachowaniem w szczególności w odniesieniu do terminu wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd mając na uwadze uchybienie powołanemu przepisowi w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy a przy tym wynikający z art. 22 ust. 1 ustawy ścisły związek między udzieleniem upomnienia i zażądaniem podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, ze wskazaniem stosownego terminu orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 p.p.s.a.