VI SA/Wa 2075/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium sportowego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], którą organ działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), w związku z art. 32 ust. 5 i art. 32a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1133), po rozpatrzeniu wniosku P. z dnia [...] marca 2021 r. odmówił przyznania stypendium sportowego P. P., członkowi kadry narodowej w szachach osób niesłyszących. Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia [...] marca 2021 r. P., wystąpił do Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, o przyznanie stypendium sportowego P. P., członkowi kadry narodowej w szachach osób niesłyszących, na podstawie art. 32a ustawy o sporcie, z uwagi na zajęcie przez zawodnika drugiego miejsca w szachach błyskawicznych w Indywidualnych Mistrzostwach Świata Juniorów Niesłyszących w Szachach Online, które odbyły się w dniach [...] października 2020 r. oraz zajęcie czwartego miejsca drużynowo i piątego miejsca w klasyfikacji generalnej w Olimpiadzie Szachowej Online dla Osób Niepełnosprawnych, która odbyła się w dniach [...] listopada – [...] grudnia 2020 r. Do wniosku dołączono zobowiązanie zawodnika z dnia [...] marca 2021 r. do realizacji programu przygotowań do igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy opracowanego przez właściwy polski związek sportowy oraz do udziału w tych zawodach, tj. w Indywidualnych Mistrzostwach Europy Głuchych w Szachach, planowanych do rozegrania w [...] w Holandii w dniach [...] października 2021 r., w Drużynowych Mistrzostwach Świata Niesłyszących w Szachach planowanych do rozegrania w [...] w 2022 r. oraz w Zimowych Igrzyskach Głuchych w 2023 r. Po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ naczelny ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. odmówił przyznania wnioskowanego stypendium sportowego. Uzasadniając swoje odmowne stanowisko organ wskazał, że zgodnie z art. 32a ust. 1 ustawy minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może przyznać członkowi kadry narodowej, który nie osiągnął wyniku sportowego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy, stypendium sportowe na okres do 12 miesięcy, w wysokości nieprzekraczającej 1,5-krotności podstawy określonej w art. 32 ust. Ib ustawy. Przedmiotowe stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Stosownie do treści art. 32a ust. 3 ustawy do stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 32 ust. 1a-6 ustawy i przepisy wydane na podstawie art. 32 ust. 7 ustawy. Minister podkreślił, że decyzja w przedmiocie przyznania stypendium sportowego, o którym mowa w art. 32a ust. 1 ustawy w zakresie spełnienia kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku" opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że zwrot "w szczególnie uzasadnionym przypadku" jest określeniem nieostrym. Posługiwanie się takim określeniem nie może naruszać zasady określoności przepisów prawnych. Powinno być ono użyte w takim kontekście, by w konkretnej sprawie możliwe było wydanie przez organ stosujący prawo decyzji, o której będzie można stwierdzić, czy organ ją wydający działał na podstawie i w granicach prawa (zob. G. Wierciński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 3.4. do § 155 ZTP). Organ naczelny zaznaczył, że kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku" wprowadza pewną uznaniowość w przyznawaniu stypendiów, która znajduje uzasadnienie w uwarunkowaniach faktycznych i prawnych sprawy. Uwarunkowania te stwarzają określone gwarancje mające zapobiegać niedopuszczalnej arbitralności rozstrzygnięć stypendialnych organu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 listopada 2018 r. IV SA/Po856/18). Zdaniem organu sposób przyznawania stypendium, o którym mowa w art. 32a ust. 1 nie jest więc całkowicie uznaniowy. Organ wskazał, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania stypendium sportowego na podstawie art. 32a ust. 1 ustawy należało wykazać spełnienie kryterium obiektywnego, o którym mowa w ust. 2, tj. złożenia pisemnego zobowiązania zawodnika do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Zawodnik złożył zobowiązanie do realizacji programu przygotowań i udziału w Indywidualnych Mistrzostwach Europy Głuchych w Szachach, planowanych do rozegrania w [...] w Holandii w dniach [...] października 2021 r., w Drużynowych Mistrzostwach Świata Niesłyszących w Szachach planowanych do rozegrania w [...] w 2022 r. oraz w Zimowych Igrzyskach Głuchych w 2023 r. Organ podkreślił, że poza wymogiem wynikającym z art. 32a ust. 2, dalsza obiektywizacja warunków przyznania stypendium następuje przez odesłanie do kryteriów z ust. 3, tj. art. 32 ust. la-6 ustawy i przepisów wydanych na podstawie art. 32 ust. 7 ustawy. W ocenie organu naczelnego istotne jest tu spełnienie wymogu z art. 32 ust. 1f lub 1g ustawy. Regulacje te uzależniają przyznanie stypendium sportowego od uczestnictwa członka kadry narodowej we współzawodnictwie sportowym objętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy w odpowiednich kategoriach wiekowych. Należy wskazać, że zamiarem ustawodawcy było przyznawanie stypendiów, o których mowa w art. 32 a (tzw. specjalne stypendia sportowe) zawodnikom, którzy uczestniczyli w rywalizacji sportowej na najwyższym poziomie (tj. w igrzyskach, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy) i podjęli w trakcie tej rywalizacji ryzykowne zachowania, mogące w zamierzeniu przynieść im zwycięstwo, ale w efekcie spowodowały kontuzję lub stanowiły przyczynę niekontrolowanego upadku, wykluczenia z rywalizacji, uszkodzenia sprzętu, itp. Organ wskazał, że P. P. wziął udział w Indywidualnych Mistrzostwach Świata Juniorów Niesłyszących w Szachach Online, które odbyły się w dniach [...] października 2020 r. oraz w Olimpiadzie Szachowej Online dla Osób Niepełnosprawnych, która odbyła się w dniach [...] listopada – [...] grudnia 2020 r. Z uwagi na stanowisko Międzynarodowego Komitetu Szachów Niesłyszących, zgodnie z którym konkurencje rozegrane w ramach Indywidualnych Mistrzostw Świata Niesłyszących w Szachach Online nie są objęte programem igrzysk głuchych, przesłanka uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym z art. 32 ust. 1f pkt 7 ustawy o sporcie nie została spełniona. Przesłanka uczestnictwa z art. 32 ust. 1 g ustawy o sporcie nie została również spełniona. Zgodnie z art. 32 ust. 1 g ustawy o sporcie we współzawodnictwie sportowym nieobjętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich i igrzysk głuchych stypendia sportowe przyznawane są wyłącznie za zajęcie miejsc 1-3 w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów. Przepis ten określa zamknięty katalog zawodów uprawniający do uzyskania stypendium sportowego za zajęcie odpowiedniego miejsca podczas tychże zawodów. Katalog ten obejmuje wyłącznie zawody o randze mistrzostw świata i mistrzostw Europy w kategorii seniorów. Nie zawiera on zawodów mistrzowskich w kategorii juniorów oraz zawodów o randze igrzysk. W związku z powyższym wyniki sportowe uzyskane w mistrzostwach świata w kategorii juniorów oraz wyniki uzyskane w olimpiadzie szachowej nie stanowią podstawy przyznania stypendium sportowego. W przypadku sportów i konkurencji nieolimpijskich wyraźnie ograniczona została przez ustawodawcę możliwość przyznawania stypendiów sportowych (wyłącznie do miejsc 1-3 w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów). Pozostałe osiągnięcia sportowe zostały wyłączone przez ustawodawcę z możliwości uzyskania stypendium sportowego. Wyniki uzyskane przez P. P. przynależą właśnie do tego zakresu, co było powodem wydania odmownej decyzji. Minister podkreślił także, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483, z późn. zm.) zasadą, iż Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, stypendium sportowe może być przyznane jedynie za osiągnięcie wyniku sportowego na zawodach określonych przepisami ustawy o sporcie, a zastosowanie wykładni rozszerzającej w takim przypadku nie jest możliwe. Zgodnie bowiem z poglądami doktryny, zwroty jednobrzmiące użyte w tekście aktu normatywnego należy rozumieć jednolicie, tj. nadawać im takie samo znaczenie. A contrario zwrotów brzmiących odmiennie nie należy rozumieć jednolicie (Chauvin T, Stawecki T.J Winczorek P. [w]: Wstęp do prawoznawstwa, C.H. BECK, Warszawa 2016, str.247). Organ podał również, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej organu wnioski o przyznanie stypendiów sportowych za wyniki uzyskane w olimpiadzie szachowej (nawet w przypadku zawodników pełnosprawnych i zawodów rozgrywanych bezpośrednio) były rozpatrywane negatywnie. Podkreślono, że prawo do otrzymania stypendium sportowego przez sportowca nie jest powszechnym prawem podmiotowym wynikającym czy to z ustawy o sporcie, czy z Konstytucji RP. Wprawdzie art. 68 ust. 5 Konstytucji RP stanowi, że władze popierają rozwój kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, jednak również i z tego przepisu nie wynika prawo podmiotowe do otrzymania stypendium przez uprawiającego dowolny sport. Również z treści art. 32 Konstytucji RP nie można wywodzić powszechnego prawa do uzyskania stypendium sportowego. Wynikająca z art. 32 Konstytucji RP zasada równości nie może oznaczać identyczności traktowania osób spełniających ogólnie określone cechy, tak jak np. osoby uprawiające jakikolwiek sport i osiągające w nim sukcesy. Tak określona jak w art. 32 Konstytucji RP zasada równości ma charakter klauzuli generalnej i jako taka nie może być samodzielną podstawą do nabycia praw podmiotowych czy dochodzenia roszczeń związanych z tymi prawami. Minister wskazał, także iż w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ukształtował się poglądy że zasada równości występuje z reguły w powiązaniu z jedną ze szczegółowych wolności lub praw znajdujących oparcie w Konstytucji RP (np. wyroki TK: z 17.10.2000 r" SK 5/99; z 08.11.2000 r., SK 19/99). Nie można z norm konstytucyjnych określających prawa i wolności wywieść powszechne prawo do otrzymywania stypendium sportowego przez osoby osiągające dobre wyniki w uprawianym sporcie. Ustawodawcy przysługuje prawo do swobodnego określenia cech relewantnych, według których różnicuje się sytuację prawną poszczególnych adresatów w zakresie przyznawanych im świadczeń, określając pewne klasy porównywanych podmiotów. Rozróżnienie to nie może tylko być czynione z naruszeniem konstytucyjnie chronionych praw i wolności obywatelskich, prowadząc do niedozwolonej konstytucyjnie dyskryminacji według takich cech jak w szczególności: płeć, rasa, narodowość wyznanie, pochodzenie i położenie społeczne, wykształcenie, zawód (zob. wyrok NSA z 19.12.2017 r., IIGSK 4638/16, CBOSA). Mając na uwadze powyższe Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 32a ust. 1 ustawy o sporcie. Wobec powyższego, Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu orzekł o odmowie przyznania stypendium sportowego. Wskazana powyżej decyzja Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] czerwca 2021 r. stała się w całości przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W swojej skardze P. P. zastępowany przez matkę zarzucił zaskarżonej decyzji: 1/ Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni i zastosowaniu art.32a ust. 1 w zw. z art.32a ust.3 Ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. Nr 127, poz. 857 ze zm.), przez sprzeczne z ratio legis ww. przepisów i dopuszczalnymi granicami tzw. uznania administracyjnego przejęcie, że: a/ zwrot "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" dotyczy wyłącznie sportowców, którzy w trakcie rywalizacji na najwyższym poziomie współzawodnictwa międzynarodowego, podjęli ryzykowne zachowania mogące w zamierzeniu przynieść im zwycięstwo, ale w efekcie spowodowały one u nich kontuzje, lub stanowiły przyczynę niekontrolowanego upadku, wykluczenia z rywalizacji, uszkodzenia sprzętu itd., b/ zwrot "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" nie może dotyczyć tych sportowców juniorów, którzy biorąc udział w rywalizacji na najwyższym poziomie współzawodnictwa międzynarodowego w szachach online (mistrzostwa świata ICCD, olimpiada szachowa ICSD i FIDE), uzyskali wyniki sportowe wskazujące na ich ponadprzeciętny talent, którego dalsze rozwijanie i wspieranie leży w interesie sportu zawodowego, a w ślad za tym wadliwe uznanie, że tzw. specjalne stypendium sportowe z art.32a ust. 1 Ustawy, ma wyłącznie charakter stypendium socjalnego, zapewniającego środki utrzymania sportowcom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, a nie ma charakteru stypendium sportowego sensu stricte, wspomagającego dalszy rozwój sportowców, zwłaszcza niepełnosprawnych juniorów szachistów, którzy z niezależnych od siebie przyczyn nie spełniają wymogów z art. 32 ust.1f lub art. 32 ust.1g Ustawy, ale osiągnęli już takie znaczne sukcesy w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym najwyższej rangi, które potwierdzają ich realne szanse medalowe w przyszłości na tradycyjnych zawodach objętych programem igrzysk olimpijskich, paraolimpijskich lub igrzysk głuchych, albo mistrzostw świata czy Europy. 2/ Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni i zastosowaniu art.32a ust.3 w zw. z art.32a ust. 1-2 Ustawy, przez sprzeczne z ratio legis, treścią tych przepisów i dopuszczalnymi granicami tzw. uznania administracyjnego przyjęcie, że: a/zwrot "stosuje się odpowiednio przepisy art.32ust.1a-6 i przepisy wydane na podstawie art.32ust.7", zobowiązuje bezwzględnie organ administracji do uznawania za "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art.32a ust.1 Ustawy, wyłącznie udziału sportowca w zawodach wymienionych w art.32ust.1f lub art.32ust.1g Ustawy a w ślad za tym wadliwe stwierdzenie, że sukcesy sportowe skarżącego na I Indywidualnych Mistrzostwach Świata ICCD Juniorów Niesłyszących w Szachach Błyskawicznych Online ( srebrny medal ) oraz na I Olimpiadzie Szachowej ICSD i FIDE dla Osób Niepełnosprawnych Online ( 4 miejsce z drużyną Polska 3 Deaf i 5 miejsce w indywidualnej klasyfikacji generalnej ), nie spełniają wymogów z art.32a ust. 1-2 Ustawy. 3/Naruszenie przepisów postępowania - art.75§1, 77§1, 80KPA w zw. z art.6, 7, 8 KPA, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia, szczególnie zaś na zaniechaniu miarodajnego ustalenia: a/ czy I indywidualne Mistrzostwa Świata ICCD Juniorów Niesłyszących w Szachach Błyskawicznych Online, były objęte programem igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich, b/ czy I Olimpiada Szachowa ICSD i FIDE dla Osób Niepełnosprawnych Online, była objęta programem igrzysk olimpijskich, paraolimpijskich lub igrzysk głuchych, c/ dlaczego ICCD zorganizowało mistrzostwa jak wyżej, zaś ICSD i FIDE olimpiadę jak wyżej, czy i jaki miało to związek ze światową pandemią Covid 19, d/ w zastępstwie jakich planowanych uprzednio tradycyjnych międzynarodowych zawodów szachowych zorganizowano wspomniane mistrzostwa i olimpiadę, e/ czy wyniki sportowe osiągnięte przez zawodników juniorów na wskazanych zawodach, są uznawane przez ICCD ( mistrzostwa jak wyżej ) oraz ICSD i FIDE ( olimpiada jak wyżej ), za oficjalne wyniki w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym, gwarantowane powszechnym autorytetem wspomnianych organizacji, a w ślad za tym zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego niezbędnego materiału dowodowego sprawy, przedwczesne i wadliwe uznanie za udowodnione wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla jej prawidłowego merytorycznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji uchybienie zasadom działania organu administracji wyrażonym w art.6,7 i 8 KPA. 4/ Naruszenie przepisów postępowania - art.61§4, 73§1, 75§1, 77§1, 78§1, 79a KPA w zw. z art.6, 7, 8, 9, 10§1-2, 30§2 KPA, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu faktycznego i prawidłowego zawiadomienia skarżącego P. P. o: a/ wszczęciu postępowania w sprawie [...], b/ prawie udziału w charakterze strony w tym postępowaniu, czynnego udziału z każdym jego stadium, w tym prawie powoływania w nim wszelkich niezbędnych dowodów, c/prawie wskazania przedstawiciela ustawowego ( pełnomocnika) do reprezentowania w tej sprawie, d/ prawie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, uzyskiwania odpisów, e/ prawie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych przez inne strony żądań, f/ możliwości oddalenia wniosku z niniejszej sprawie z uwagi na brak spełnienia ustawowych przesłanek z art.32a Ustawy o sporcie, ze wskazaniem które konkretnie z nich według organu administracji nie zostały spełnione a w konsekwencji uchybienie zasadom działania organu administracji wyrażonym w art. 6, 7, 8, 9, 10§l-2 KPA. 5/ Naruszenie art.32ust.1-2 w zw. z art. 8 ust.2 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie przepisów dyskryminujących niepełnosprawnych juniorów szachistów, uczestniczących podczas pandemii Covid 19 w zawodach online najwyższej międzynarodowej rangi, czyli przez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy sprzeczne z ustawą zasadniczą w sytuacji, gdy organ administracji powinien odmówić ich zastosowania. W obszernym uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła wskazane zarzuty. W tych okolicznościach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie wnioskowanego stypendium a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 32a ust. 1 ustawy o sporcie minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może przyznać członkowi kadry narodowej, który nie osiągnął wyniku sportowego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy, stypendium sportowe. Przedmiotowe stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Stosownie do treści art. 32a ust. 3 ustawy do stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 32 ust. 1a-6 ustawy i przepisy wydane na podstawie art. 32 ust. 7 ustawy. Zasadnie organ naczelny podkreślił, że decyzja w przedmiocie przyznania stypendium sportowego, o którym mowa w art. 32a ust. 1 ustawy w zakresie spełnienia kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku" opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. Trzeba zauważyć, że kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku" wprowadza pewną uznaniowość w przyznawaniu stypendiów, która znajduje uzasadnienie w uwarunkowaniach faktycznych i prawnych sprawy. Uwarunkowania te stwarzają określone gwarancje mające zapobiegać niedopuszczalnej arbitralności rozstrzygnięć stypendialnych organu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 listopada 2018 r. IV SA/Po856/18). Sposób przyznawania stypendium, o którym mowa w art. 32a ust. 1 nie jest więc całkowicie uznaniowy. Sąd zauważa, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania stypendium sportowego na podstawie art. 32a ust. 1 ustawy należało wykazać spełnienie kryterium obiektywnego, o którym mowa w ust. 2, tj. złożenia pisemnego zobowiązania zawodnika do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. W niniejszej sprawie zawodnik złożył zobowiązanie do realizacji programu przygotowań i udziału w Indywidualnych Mistrzostwach Europy Głuchych w Szachach, planowanych do rozegrania w [...] w Holandii w dniach [...] października 2021 r., w Drużynowych Mistrzostwach Świata Niesłyszących w Szachach planowanych do rozegrania w [...] w 2022 r. oraz w Zimowych Igrzyskach Głuchych w 2023 r. Zauważyć także trzeba, że poza wymogiem wynikającym z art. 32a ust. 2, dalsza obiektywizacja warunków przyznania stypendium następuje przez odesłanie do kryteriów z ust. 3, tj. art. 32 ust. la-6 ustawy i przepisów wydanych na podstawie art. 32 ust. 7 ustawy. Sąd stwierdza, że istotne jest tu spełnienie wymogu z art. 32 ust. 1f lub 1g ustawy. Regulacje te uzależniają przyznanie stypendium sportowego od uczestnictwa członka kadry narodowej we współzawodnictwie sportowym objętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy w odpowiednich kategoriach wiekowych. Należy wskazać, że zamiarem ustawodawcy było przyznawanie stypendiów, o których mowa w art. 32 a (tzw. specjalne stypendia sportowe) zawodnikom, którzy uczestniczyli w rywalizacji sportowej na najwyższym poziomie (tj. w igrzyskach, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy) i podjęli w trakcie tej rywalizacji ryzykowne zachowania, mogące w zamierzeniu przynieść im zwycięstwo, ale w efekcie spowodowały kontuzję lub stanowiły przyczynę niekontrolowanego upadku, wykluczenia z rywalizacji, uszkodzenia sprzętu, itp. Z materiału dowodowego niniejszej sprawy wynika, że skarżący wziął udział w Indywidualnych Mistrzostwach Świata Juniorów Niesłyszących w Szachach Online, które odbyły się w dniach [...] października 2020 r. oraz w Olimpiadzie Szachowej Online dla Osób Niepełnosprawnych, która odbyła się w dniach [...] listopada – [...] grudnia 2020 r. Z uwagi na stanowisko Międzynarodowego Komitetu Szachów Niesłyszących, zgodnie z którym konkurencje rozegrane w ramach Indywidualnych Mistrzostw Świata Niesłyszących w Szachach Online nie są objęte programem igrzysk głuchych, przesłanka uczestnictwa skarżącego we współzawodnictwie sportowym z art. 32 ust. 1f pkt 7 ustawy o sporcie nie została spełniona. Sąd zauważa, iż organ naczelny prawidłowo stwierdził, że przesłanka uczestnictwa z art. 32 ust. 1 g ustawy o sporcie nie została również spełniona przez skarżącego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 g ustawy o sporcie we współzawodnictwie sportowym nieobjętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich i igrzysk głuchych stypendia sportowe przyznawane są wyłącznie za zajęcie miejsc 1-3 w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów. Przepis ten jednoznacznie określa zamknięty katalog zawodów uprawniający do uzyskania stypendium sportowego za zajęcie odpowiedniego miejsca podczas tychże zawodów. Katalog ten obejmuje wyłącznie zawody o randze mistrzostw świata i mistrzostw Europy w kategorii seniorów. Nie zawiera on zawodów mistrzowskich w kategorii juniorów oraz zawodów o randze igrzysk. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wyniki sportowe uzyskane w mistrzostwach świata w kategorii juniorów oraz wyniki uzyskane w olimpiadzie szachowej nie stanowią podstawy przyznania stypendium sportowego. W przypadku sportów i konkurencji nieolimpijskich wyraźnie ograniczona została przez ustawodawcę możliwość przyznawania stypendiów sportowych (wyłącznie do miejsc 1-3 w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów). Pozostałe osiągnięcia sportowe zostały wyłączone przez ustawodawcę z możliwości uzyskania stypendium sportowego. Wyniki uzyskane przez skarżącego należą właśnie do tego zakresu, co było powodem wydania odmownej decyzji. Sąd stwierdza także, że Minister zasadnie podkreślił, iż zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. zasadą, iż Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, stypendium sportowe może być przyznane jedynie za osiągnięcie wyniku sportowego na zawodach określonych przepisami ustawy o sporcie, a zastosowanie wykładni rozszerzającej w takim przypadku nie jest możliwe. Ze stanowiska Organu wynika także, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej organu wnioski o przyznanie stypendiów sportowych za wyniki uzyskane w olimpiadzie szachowej (nawet w przypadku zawodników pełnosprawnych i zawodów rozgrywanych bezpośrednio) były rozpatrywane negatywnie. Zasadnie Minister podał, że prawo do otrzymania stypendium sportowego przez sportowca nie jest powszechnym prawem podmiotowym wynikającym czy to z ustawy o sporcie, czy z Konstytucji RP. Wprawdzie art. 68 ust. 5 Konstytucji RP stanowi, że władze popierają rozwój kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, jednak również i z tego przepisu nie wynika prawo podmiotowe do otrzymania stypendium przez uprawiającego dowolny sport. Zdaniem Sądu z treści art. 32 Konstytucji RP nie można wywodzić powszechnego prawa do uzyskania stypendium sportowego. Wynikająca z art. 32 Konstytucji RP zasada równości nie może oznaczać identyczności traktowania osób spełniających ogólnie określone cechy, tak jak np. osoby uprawiające jakikolwiek sport i osiągające w nim sukcesy. Tak określona jak w art. 32 Konstytucji RP zasada równości ma charakter klauzuli generalnej i jako taka nie może być samodzielną podstawą do nabycia praw podmiotowych czy dochodzenia roszczeń związanych z tymi prawami. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ukształtował się poglądy że zasada równości występuje z reguły w powiązaniu z jedną ze szczegółowych wolności lub praw znajdujących oparcie w Konstytucji RP (np. wyroki TK: z 17.10.2000 r" SK 5/99; z 08.11.2000 r., SK 19/99). Nie można z norm konstytucyjnych określających prawa i wolności wywieść powszechne prawo do otrzymywania stypendium sportowego przez osoby osiągające ogólnie dobre wyniki w uprawianym sporcie. Ustawodawcy przysługuje prawo do swobodnego określenia cech relewantnych, według których różnicuje się sytuację prawną poszczególnych adresatów w zakresie przyznawanych im świadczeń, określając pewne klasy porównywanych podmiotów. Rozróżnienie to nie może tylko być czynione z naruszeniem konstytucyjnie chronionych praw i wolności obywatelskich, prowadząc do niedozwolonej konstytucyjnie dyskryminacji według takich cech jak w szczególności: płeć, rasa, narodowość wyznanie, pochodzenie i położenie społeczne, wykształcenie, zawód (zob. wyrok NSA z 19.12.2017 r., IIGSK 4638/16, CBOSA). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie Organ wykazał, że odnośnie skarżącego nie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 32a ust. 1 ustawy o sporcie, co było podstawą wydania odmownej decyzji. Sąd uznał również za niezasadne zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego i naruszenia przez organ art. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 K.p.a. Zdaniem Sądu, organ działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ jest prawidłowa. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie stwierdził również aby skarżący miał utrudniony udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia w niniejszej sprawie ani przepisów prawa materialnego – ustawy o sporcie, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.