VI SA/Wa 2076/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Andrzej Czarnecki WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi H. s.r.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 2076/04 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nałożył na H. s.r.o. z siedzibą w B. – Czechy – kary pieniężne w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i karę 50 zł za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu, łącznie karę pieniężną w kwocie 3050 zł. Kierujący pojazdem – S. V. podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. Od decyzji tej H. s.r.o. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 3000 zł za brak karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania w tym zakresie i zwrot uiszczonej kwoty 3000 zł. Odwołująca się spółka podnosi, że decyzja niezasadnie przyjęła, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za trudności w nabyciu karty opłaty, a nadto zarzuca decyzji brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Kierujący pojazdem, jak stwierdza skarżąca, nie miał możliwości zakupu wymaganej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, które to trudności powinny być znane organowi kontroli z urzędu. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.4.1. załącznika do w/w ustawy, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na wymienione przepisy ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych organ administracji stwierdził, iż nałożona kara pieniężna za ujawnione przewinienie jest zgodna z wymogami prawa. Odnosząc się do zarzutu braku możliwości nabycia karty opłaty za przejazd organ administracji ustalił, że faktycznie w dniu przekroczenia granicy przez pojazd skarżącej na przejściu granicznym w P. nie było możliwości nabycia wymaganej karty. Jednakże kierowca został poinformowany o innych punktach dystrybucji winiet, w związku z czym istniała możliwość wniesienia wymaganej opłaty. Od decyzji tej H. s.r.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Skarga zarzuca decyzji naruszenie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Skarżąca, odnosząc się do informacji udzielonej kierowcy o możliwości nabycia karty opłaty w innych punktach sprzedaży na trasie przejazdu, stawia zarzut nieudowodnienia przez organ administracji by faktycznie takiej informacji kierowcy udzielono. Nadto kierowca jechał nocą, co w ocenie skarżącej potęgowało niemożność nabycia winiety. Jednocześnie skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Organ administracji wskazuje na uzasadnienie zaskarżonej decyzji szeroko omawiające podstawy prawne na jakich doszło do nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez wymaganej karty opłaty. Jednocześnie organ administracji stwierdza, że trudności w nabyciu karty opłaty nie stanowią podstawy do kontynuowania przejazdu bez wniesienia opłaty. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Skarga zarzuca decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), a także naruszenie art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego jest nieuzasadniony. Organ administracji podjął wymagane postępowaniem kroki do dokładnego ustalenia i wyśnienia stanu faktycznego, w wyniku czego stwierdzono, iż transport odbywał się z naruszeniem art. 42 ust. 1 w/w ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, stanowiącym, iż przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (...) są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Kierujący pojazdem nie wniósł wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, przez nabycie właściwej karty tej opłaty. Nadto skarżąca spółka okoliczności tej nie neguje, a jedynie tłumaczy fakt nie wniesienia opłaty trudnościami w nabyciu właściwej karty opłaty. Należy zatem ponownie odnieść się do powołanego przepisu art. 42 ust. 1 w/w ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, by stwierdzić, iż przepis ten, wprowadzając bezwzględny wymóg dokonania opłaty za przejazd po drogach krajowych, nie uzależnia tego obowiązku od kłopotów z nabyciem wymaganej karty. Wymieniony art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wprowadza wyjątki od nabycia karty opłaty dla: przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, przejazdów po autostradach płatnych, transportu kombinowanego, komunikacji miejskiej i zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, jednakże kontrolowany transport nie należał do żadnej z wymienionych kategorii, a więc nie był zwolniony od obowiązku wniesienia opłaty. Art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), zmieniony przez art. 1 pkt 46 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr149, poz. 1452), zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 28 września 2003 r., jest podstawą nałożenia kary pieniężnej, w sytuacji kiedy wykonujący transport drogowy narusza warunki lub obowiązku wynikające z ustawy o transporcie drogowym. Fakt naruszenia przez skarżącą obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 w/w ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w ocenie Sądu orzekającego, nie budzi wątpliwości. Zatem zgodnie z art. 92 ust. 4 w/w ustawy i załącznikiem do niej (lp. 1.4.1.) została nałożona kara pieniężna w określonej kwocie – za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w wysokości 3000 zł. W związku z powyższym zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję administracyjną wymienionego przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym także nie znajduje uzasadnienia. Skarga wskazuje na uchybienie przez zaskarżoną decyzję art. 107 kpa. Odnosząc się zatem do tego zarzutu Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymagania formalne w zakresie oznaczenia organu administracji, daty jej wydania, oznaczenia strony, powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia i uzasadnienia. Decyzja jest podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania (Głównego Inspektora Transportu Drogowego) i zawiera właściwe pouczenie o terminie i środkach odwoławczych. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne określając bezsporny fakt nie wniesienia opłaty przez skarżącą oraz podaje, w obszernej formie, uzasadnienie podstaw prawnych. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej, nie stwierdził, by naruszała ona prawo materialne przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź przepisy postępowania w zakresie mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszała prawo dając podstawę do wznowienia postępowania. W tych warunkach, nie znajdując podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.