VI SA/Wa 2076/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia koncesji oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...], cofającej M. K. (dalej: "skarżący", "strona") koncesję w zakresie obrotu bronią i amunicją Nr [...] z dnia 8 maja 2003 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 8 maja 2003 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił M. K. koncesji nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego: M. K. FIRMA K., w zakresie: • obrotu rodzajami broni określonymi w ust. 2-9 Załącznika Nr 1 (Rodzaje broni i amunicji – BA) - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625, z późn. zm.); • obrotu rodzajami amunicji określonymi w ust. 10, 11 i 14 pkt 1 Załącznika Nr 1 (Rodzaje broni i amunicji – BA) - do ww. rozporządzenia Rady Ministrów; • obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach WT XII ust. 3 i 4 oraz WT XIV ust. 1 Załącznika Nr 2 Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT - do ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych cofnął stronie udzieloną wcześniej koncesję. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...]. W dniu 9 lipca 2015 r. do ww. organu wpłynął wniosek M. K., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że w sprawie wyszły na jaw istotne, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. w całości na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz wydanie nowe decyzji w tej sprawie, a także o natychmiastowe wstrzymanie jej wykonania w całości - na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Wskazał, że na dzień wydania decyzji opinia prezentowana przez biegłych z Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w zakresie kwalifikacji pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99, była odmienna od opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji (dalej "CLKP") z dnia [...] października 2012 r., wskazanej w uzasadnieniu ww. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych. W ocenie strony, potwierdza to pismo CLKP z dnia [...] czerwca 2015 r., którego treść całkowicie zaprzeczała wcześniejszemu stanowisku CLKP, na które organ wielokrotnie powoływał się w uzasadnieniu ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] organ na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania, uznając, że w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] września 2015r. Nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych. Skarżący wniósł na ww. postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r. (sygn. akt VI SA/WA 2938/15) uchylił oba zaskarżone postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r. Nr [...] organ po analizie wniosku z dnia 9 lipca 2015 r. wznowił na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postępowanie zakończone decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. [...], stwierdzając, że ww. wniosek strony spełnia wymogi formalne wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu koncesji w zakresie obrotu bronią i amunicją Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. Pismami z dnia: 15 lutego 2017 r., 21 marca 2017 r. oraz 25 kwietnia 2017 r. M. K. odniósł się do wznowionego postępowania, podnosząc okoliczności związane z definiowaniem i określaniem kalibru broni alarmowej i alarmowo – gazowej, dowodząc, iż pistolety WALTHER P-22 i WALTHER P-99 mają kaliber poniżej 6 mm, a nadto wskazywał na naruszenie zasad pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W ocenie skarżącego wszystkie opinie wydane przez uprawnione laboratoria mają moc równorzędną, nawet gdyby pozostawały w sprzeczności, a opinie wydawane przez CLKP nie muszą być bezwarunkowo honorowane przez organy państwowe. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...][...] w sprawie cofnięcia M. K. koncesji Nr [...]z dnia [...] maja 2003 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 30 lipca 2015r. wystąpił do CLKP z prośbą o zajęcie stanowiska, czy Laboratorium nadal podtrzymuje stanowisko w sprawie zakwalifikowania pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 do kategorii broni palnej gazowej na posiadanie której wymagane jest uzyskanie stosownego pozwolenia na broń. Pismem z dnia 4 sierpnia 2015 r. CLKP podtrzymało swoje stanowisko w przedmiotowej kwestii. Wobec powyższego, w ocenie organu, pismo CLKP z dnia 10 czerwca 2015 r., na które powoływała się strona postępowania wznowieniowego, nie stanowi nowej okoliczności faktycznej ani dowodu w sprawie, która nie byłaby znana wcześniej organowi. Organ wyjaśnił, że poza opinią CLKP, w toku zakończonego postępowania uzyskał także opinię Wojskowej Akademii Technicznej, która została wskazana przez stronę postępowania, jako jednostka właściwa do przygotowania tego typu ekspertyzy. Organ wskazał, iż opinia ta potwierdza konieczność uzyskania stosownego pozwolenia na broń dla pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99. W dniu 29 czerwca 2017 r. M. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w uzasadnieniu którego wskazał, iż CLKP w stanowisku z dnia 10 czerwca 2015 r. określiło, że każda broń z przegrodami w lufie i o kalibrze do 6 mm uznawana jest za broń alarmową nabywaną bez pozwolenia, nawet mimo faktu, że teoretycznie można załadować do niej zarówno nabój hukowy jak i gazowy. Skarżący poruszył także kwestie związane z definiowaniem i określaniem kalibru broni alarmowej i alarmowo – gazowej, a także zarzucił organowi koncesyjnemu, iż ten nie wziął pod uwagę postanowień o umorzeniach postępowań i zwrocie broni alarmowej WALTHER P-22 i WALTHER P-99 ich właścicielom, a także prowadzenie postępowania w sprawie wbrew zasadzie prawdy obiektywnej. W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2017 r. W jej uzasadnieniu organ wyjaśnił, że prowadząc postępowanie nadzwyczajne, miał obowiązek ustalić, czy pismo CLKP z dnia 10 czerwca 2015 r. - stanowiące podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania, mogło stanowić istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, które nieznane byłyby wcześniej organowi. Wobec ustalenia, że pismo CLKP z dnia 4 sierpnia 2015 r. jednoznacznie wskazało, że pistolety WALTHER P-99 i WALTHER P-22 należy zaliczyć do kategorii broni palnej gazowej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie stosownego pozwolenia na broń, organ przyjął za udowodnione, że okoliczność powołana jako podstawa do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego nie istnieje. Odnosząc się do pozostałych argumentów, na które wskazała strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ uznał, że nie są one istotne dla prowadzonego postępowania i są powtórzeniem argumentacji przywołanej we wcześniejszych pismach skarżącego. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. K., domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa procesowego: • art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe i niepełne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności z pominięciem stanowiska CLKP z 10 czerwca 2015r., w którym biegli ustalili, iż w przypadku broni o kalibrze do 6 mm, posiadającej przegrody w przewodzie lufy uniemożliwiające wystrzeliwanie pocisków jest to broń palna alarmowa, co doprowadziło do braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, a także naruszenie prawa materialnego, tj.: • art. 11 pkt 11 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. 1999 nr 53 poz. 549 ze zm., dalej: "ustawa o broni i amunicji"), poprzez jego niezastosowanie do rzeczywistych okoliczności sprawy, co doprowadziło do uznania, że sprzedawane przez skarżącego pistolety i rewolwery wymagają pozwolenia na broń, mimo iż są bronią palną alarmową o kalibrze do 6 mm, co wyłącza obowiązek posiadania na nie pozwolenia na broń, • art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. 2001 nr 67 poz. 679 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie koncesji, ze względu na sprzedaż broni osobom nieposiadającym pozwolenia na broń, podczas gdy ustawa o broni i amunicji nie nakłada na skarżącego obowiązku sprzedawania broni alarmowej o kalibrze do 6 mm osobom posiadającym pozwolenie na broń, • art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym poprzez jego błędne zastosowanie do stanu faktycznego, podczas gdy broń sprzedawana przez skarżącego nie wymaga pozwolenia. W uzasadnieniu przedstawionych zarzutów skarżący wskazał, że powyższa decyzja została wydana przez organ w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, z pominięciem istotnej dla sprawy części materiału dowodowego. Skarżący zwrócił przy tym uwagę na opinię CLKP z dnia 10 czerwca 2015 r. oraz opinie WAT z dnia 15 czerwca 2015 r. oraz z dnia 9 września 2015 r., które uzasadniają, iż broń Walther P22 i Walther P99 sprzedawana przez skarżącego nie posiada cech broni na którą w świetle ustawy o broni i amunicji jest wymagane pozwolenie. W ocenie skarżącego przepis art. 11 pkt 11 ustawy o broni i amunicji nie powinien być stosowany rozszerzająco. W pierwszej kolejności organ powinien bowiem ustalić czy broń palna alarmowa posiada kaliber poniżej 6 mm, czego zaniechał. Nie przeprowadził też dowodu na okoliczność czy z broni alarmowej możliwe jest odstrzelenie naboi gazowych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, omawiając niezasadność podniesionych w niej zarzutów, wskazując, że skarga powtarza dotychczasowe argumenty skarżącego zawarte między innymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które były ponadto rozpatrywane we wcześniej toczącym się postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia stronie koncesji na obrót bronią i amunicją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...][...], w przedmiocie cofnięcia skarżącemu koncesji w zakresie obrotu bronią i amunicją Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., odmówił uchylenia tej decyzji. Dokonując oceny zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem wskazać należy, iż przesłanki wznowienia postępowania określa art. 145 § 1 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wskazać ponadto trzeba, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w którym została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzje rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc, decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów ( vide: W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne..., s. 242). W niniejszej sprawie podstawę wznowienia postępowania stanowiła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że warunkiem wznowienia postępowania jest pojawienie się tylko takich dowodów, które są dla sprawy istotne, są one nowe, istniały one w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi administracyjnemu. Zatem uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przy wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, nie jest przy tym ważne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie, lecz czy były to istotne okoliczności w sprawie, istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nowe okoliczności wskazywane przez skarżącego nie spełniają ww. kryteriów gdyż dowody na które się powołuje były znane w dniu wydania decyzji ostatecznej, której uchylenia domaga się skarżący. Wskazać trzeba, iż prowadząc postępowanie wznowieniowe organ miał przede wszystkim ustalić, czy pismo CLKP z dnia 10 czerwca 2015 r. - stanowiące podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania, na które powoływał się skarżący, mogło stanowić istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, które nieznane byłyby wcześniej organowi. W ocenie Sądu, w ramach przeprowadzonego postępowania w tej sprawie organ okoliczność tę należycie wyjaśnił i ustalił na podstawie uzyskanych opinii, w tym od ww. Laboratorium (vide pismo CLKP z dnia 4 sierpnia 2015 r.), iż pistolety WALTHER P-99 i WALTHER P-22 należy zaliczyć do kategorii broni palnej gazowej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie stosownego pozwolenia na broń, w związku z czym brak było sprzeczności w stanowisku wyspecjalizowanych jednostek prowadzących badania w tym zakresie. Wobec powyższego uznać należało, iż pismo CLKP z dnia 10 czerwca 2015 r., na które powoływała się strona postępowania wznowieniowego, nie stanowiło nowej okoliczności faktycznej ani dowodu w sprawie, które nie byłyby znane wcześniej organowi koncesyjnemu, w związku z czym nie mogło ono spowodować skutku w postaci uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji ostatecznej Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], w przedmiocie cofnięcia skarżącemu koncesji w zakresie obrotu bronią i amunicją Nr [...]z dnia [...] maja 2003 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. Nie mogą mieć na to wpływu inne okoliczności sprawy na które wskazuje skarżący podnosząc zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, gdyż nie są przedmiotem postępowania wznowieniowego prowadzonego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podsumowując, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które stanowiłyby podstawę do uchylenia skarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył ponadto przepisów postępowania analizując materiał dowodowy przede wszystkim pod kątem istnienia kwalifikowanych wad decyzji, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś ustalając ponownie stan faktyczny sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.