VI SA/Wa 2077/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. |Uzasadnienie | |Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany "GITD") decyzją z dnia [...] maja 2013 r., po rozpoznaniu wniosku J. P. (dalej zwany | |"Skarżącym") o ponowne rozpatrzenie decyzji GITD z dnia [...] września 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł z tytułu | |nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] września 2012 r. po drodze krajowej nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną | |decyzję. | |Wydając wspomnianą decyzję organ działał na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks | |postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "K.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, | |art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 – dalej jako "u.d.p.") oraz załącznika | |nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę | |elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie Rady | |Ministrów"), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 | |r., poz. 1265 ze zm., dalej jako "u.t.d.") | |Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. | |W dniu [...] września 2012 r. na drodze krajowej [...], inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej samochód | |ciężarowy marki S. o nr rej. [...]. Na podstawie danych uzyskanych z systemu elektronicznego poboru opłat stwierdzono, że ww. pojazd w | |dniu [...] września 2012 r. o godzinie 09:12:25, na drodze krajowej nr [...], na odcinku granica m. P. - granica m. W. kierujący pojazdem | |nie uiścił opłaty za przejazd po drodze krajowej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Przejazd odcinkiem drogi płatnej bez | |uiszczenia opłaty elektronicznej został zarejestrowany przez bramownicę nr [...] - brak środków na koncie. Naruszenie zostało | |zarejestrowane w systemie elektronicznego poboru opłat także w postaci dokumentacji fotograficznej. | |Droga krajowa, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu, została wyszczególniona w załączniku nr 2 pkt 8 lit. b do | |rozporządzenia Rady Ministrów. | |Skarżący złożył wyjaśnienia, wskazując że poruszał się pojazdem ciężarowym, w którym panował duży hałas i nie usłyszał jak urządzenie | |sygnalizuje brak środków na koncie. Zaraz po zorientowaniu się, iż nie ma środków na koncie dokonał wpłaty celem ich uzupełnienia. | |Kierowca został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, jak również doręczono mu decyzję z dnia [...] września 2012 r., | |na mocy której GITD wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 3.000 zł wobec stwierdzenia nieuiszczenia wymaganej opłaty. | |Skarżący składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podniósł iż rażąco naruszono prawo przez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w| |sprawie. Zdaniem Skarżącego błędnie sporządzono protokół kontroli i wydaną na jego podstawie decyzję. Nałożoną karę uznał za | |niewspółmiernie wysoką do naruszenia. Zarzucił organowi uchybienia w procedurze postępowania administracyjnego, które nie pozostają bez | |wpływu na obiektywność i rzetelność przedmiotowego postępowania. W ocenie Skarżącego nie doszło do wszczęcia postępowania | |administracyjnego, tylko natychmiast wydano decyzję administracyjną. Ponadto uniemożliwiono mu obronę, przez niemożność uzyskania | |informacji od operatora systemu viaToll. Skarżący wskazał, że naruszenie nie powstało na skutek celowego działania. W pojeździe panował | |hałas, dlatego też nie słyszał sygnału dźwiękowego informującego o braku opłaty. Skarżący podkreślił, że odcinkiem drogi jest cały | |fragment drogi krajowej nr [...], od granicy miasta P. do W. Poinformował, że jak tylko zauważył brak środków na koncie niezwłocznie | |doładował konto. Na dowód przytoczonych okoliczności strona załączyła potwierdzenie dokonania przedpłaty w kwocie 120 zł. | |Końcowo stwierdził, iż uważa, że odcinkiem drogi jest cały fragment drogi krajowej nr [...], od granicy miasta P. do W. Natomiast ukarano | |go dwukrotnie za poruszanie się tym samym odcinkiem drogi w tym samym dniu [...] września 2012 r. | |GITD ponownie rozpoznając sprawę wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz| |Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. (dalej jako "Spółka"), do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym | |przejazdem, w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd określony w protokole kontroli została uiszczona. | |Udzielając odpowiedzi Spółka wskazała, iż opłata elektroniczna za przejazd pojazdem o nr rej. [...] po płatnym odcinku drogi krajowej nr | |[...], w dniu [...] września 2012 r. o godzinie 09:12:25 nie została uiszczona. Stan salda konta użytkownika w systemie w chwili incydentu | |wynosił 0.00 zł. Do pisma została załączona dokumentacja fotograficzna potwierdzająca przejazd ww. pojazdu oraz wykaz pobranych opłat. | |GITD skierował do Skarżącego zawiadomienie o uzupełnionym materiale dowodowym i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i| |materiałów oraz zgłoszenia żądań. | |W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., Skarżący wskazał, że w dniu [...] września 2012 r. konto zostało doładowane kwotą w wysokości 120 zł| |i zaległe należności zostały zapłacone. Zakwestionował fakt nieuiszczenia opłaty, wskazując na nieprawidłowe uiszczenie opłaty za | |przejazd po odcinku drogi płatnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. | |GITD celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości wezwał M. K. (koordynatora wsparcia technicznego Działu Obsługi Klienta K.) do | |osobistego stawiennictwa i złożenia zeznań w charakterze świadka. Podczas przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2013 r. świadek podtrzymał | |stanowisko operatora systemu zawarte w odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2013 r. Świadek zeznał, że opłata elektroniczna za przejazd | |pojazdu o nr rej. [...], po wskazanym odcinku drogi krajowej nr [...], w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie 11:03:51 nie została | |uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty elektronicznej był brak komunikacji urządzenia viaBox ze wskazaną bramownicą. Ponadto stan | |salda konta użytkownika w momencie wskazanego przejazdu wynosił 0 zł. Ponadto w momencie wpłaty kwoty 120 zł w dniu [...] września 2012 r.| |wcześniejsze należności nie zostały uregulowane. Kwota ta nie została zaksięgowana na poczet wcześniejszych należności. | |Skarżący przesłał pismo, w którym odniósł się do przeprowadzonego przesłuchania świadka. Zdaniem Skarżącego dopełnił wszelkich starań w | |celu usunięcia powstałej nieprawidłowości. Według Skarżącego brak możliwości uregulowania powstałych zaległości jest jawnym naruszeniem | |norm społecznych i prawnych. Natomiast celem kontroli jest wyłącznie nakładanie bardzo wysokich sankcji finansowych niezależnie czy | |ustawowy obowiązek dokonania opłaty został spełniony. | |W uzasadnieniu wspomnianej na wstępie decyzji organ powołał przepisy regulujące elektroniczny system opłat, który wszedł w życie w dniu | |1 lipca 2011 r. Wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za | |przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -| |Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn zm., dalej jako "p.r.d."), także zespół pojazdów składający się z | |pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. | |Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. | |13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości | |3.000 zł. | |Nadto GITD wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z | |całokształtu materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał po płatnej | |drodze krajowej wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. b do rozporządzenia Rady Ministrów (co potwierdza dokumentacja fotograficzna) i| |za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. | |Organ stwierdził, iż strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią Skarżący, który [...] września 2012 | |r. o godzinie 09:12:25 kierował kontrolowanym pojazdem samochodowym, co potwierdzała okazana wykresówka. | |GITD na podstawie informacji przedstawionych przez Spółkę ustalił, że za kwestionowany przejazd na odcinku granica m. P. - granica m. W.| |nie została pobrana wymagana opłata elektroniczna z powodu zerowego stanu salda konta użytkownika w chwili powstałego incydentu. GITD | |stwierdził, iż z pisma Spółki z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sposób | |niebudzący wątpliwości wynikał brak uiszczenia przez kontrolowany przejazd opłaty elektronicznej. Organ odwoławczy wskazał, iż Spółka | |jest podmiotem odpowiedzialnym za obsługę krajowego systemu poboru opłat. Organ dał wiarę przedstawionym informacjom, jako pochodzącym | |od podmiotu obsługującego elektroniczny system poboru opłat, które to nie zostały skutecznie podważone w toku postępowania. | |Z powyższych względów, zdaniem GITD, zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy, bowiem opłata za przejazd po płatnym odcinku drogi w | |powyższym stanie faktycznym nie została uiszczona. | |GITD zaznaczył, że w niniejszej sprawie kierujący przedmiotowym pojazdem nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w postaci sprawdzenia | |przed wjazdem na płatny odcinek drogi krajowej, czy na koncie w systemie viaTOLL znajdują się środki pieniężne na uiszczenie opłaty za | |cały planowany przejazd. Niniejszy obowiązek wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie | |wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego | |Funduszu Drogowego (Dz.U. z 2011 r. Nr 91, poz. 524, dalej jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"). Stosownie do § 7 ust. 1 ww. | |rozporządzenia wniesienie opłaty elektronicznej w formie o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, następuje przed rozpoczęciem korzystania z | |sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalającą na odbycie planowanego przejazdu w całości. | |Ponadto, organ stwierdził, iż okoliczności podniesione przez Skarżącego nie mogły stanowić podstawy do umorzenia postępowania | |administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty | |elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie | |obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów, przyczyny z powodu | |których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne | |wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. | |W związku z powyższym Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] czerwca | |2013r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych, a także wstrzymanie | |wykonania zaskarżonej decyzji. | |Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: | |1) art. 6, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. przez ich zlekceważenie, | |2) art. 15 K.p.a. przez nie zastosowanie, | |3) art. 13k ust. 3 u.d.p. przez nie zastosowanie. | |Skarżący zarzucił, iż GITD dwukrotnie orzekał w sprawie, co miało skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Podkreślił, iż na | |bazie jednego protokołu kontrolnego sporządzono osiem decyzji administracyjnych nakładających obowiązek uiszczenia opłaty | |elektronicznej. Powtórzył, iż uiścił opłatę po fakcie przejazdu i z opóźnieniem, jednak - w jego ocenie - nie mogło być mowy o | |nieopłaceniu przejazdu po drodze publicznej. | |Zarzucił organowi nie przedstawienie dowodów w postaci protokołu, zdjęcia lub innego zapisu kontrolnego z zalegalizowanego urządzenia | |kontrolnego, pomimo wniosku. | |W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: | |Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy | |administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu | |drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. | |Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności | |z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. | |Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz | |powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U z | |2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). | |Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie wszystkie zawarte w | |niej zarzuty są zasadne. | |Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., którą po | |rozpoznaniu wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie decyzji GITD z dnia [...] września 2012r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości | |3.000 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] września 2012 r. o godzinie [...] po drodze krajowej nr [...], | |utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. | |W ocenie Sądu, stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został ustalony w stopniu wystarczającym do podjęcia zaskarżonej decyzji. W | |szczególności jest pewne (ustalono to na podstawie danych uzyskanych z systemu elektronicznego poboru opłat), że przedmiotowy samochód | |ciężarowy poruszał się na drodze krajowej na odcinku granica m. P. - granica m. W. bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Naruszenie | |zostało zarejestrowane [...] września 2012 r. o godzinie [...]. Stwierdzono brak środków na koncie (zerowy stan konta), służących do | |wniesienia opłaty za ww. przejazd. Potwierdził to operator systemu Spółka – K., który jednocześnie wskazał, na podstawie posiadanych | |dowodów, że doładowanie konta na kwotę 120 zł miało miejsce w dniu [...] września 2012 r. o godz. 09:16. Konto zostało zasilone po | |stwierdzonym naruszeniu. Jednocześnie Spółka poinformowała, że umowa zawarta z klientem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty | |elektronicznej po dokonaniu przejazdu. W konsekwencji organ stwierdził, że w niniejszej sprawie kierujący przedmiotowym pojazdem nie | |dopełnił ciążącego na nim obowiązku sprawdzenia przed wjazdem na płatny odcinek drogi krajowej, czy na koncie w systemie viaToll | |znajdują się środki pieniężne na uiszczenie opłaty za cały planowany przejazd. | |Sąd dał wiarę powyższym ustaleniom organu, opartym przede wszystkim na wyjaśnieniach operatora systemu i zgodnych z protokołem kontroli | |z dnia [...] września 2012 r. oraz przedstawioną dokumentacją fotograficzną. | |Odnosząc się do przedstawionych przez stronę Skarżącą zarzutów należy przede wszystkim zauważyć, że obowiązek ponoszenia opłat | |elektronicznych za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych (za które uważa się także zespół pojazdów składający się z | |pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich | |dopuszczalnej masy całkowitej) wynika z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.g. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p., jest pobierana za | |przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Natomiast jej wysokość ustala | |się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu, według art. 13ha ust. 2 u.d.p.| |Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie | |elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie| |instalowane w pojeździe samochodowym na potrzeby pobierania tych opłat. Obowiązek oferowania takowego urządzenia spoczywa na podmiotach | |pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p. | |Przepis art. 13hc ust. 2 u.d.p. przewiduje, że podmioty pobierające opłaty elektroniczne z wykorzystaniem systemów elektronicznego | |poboru opłat mogą umożliwić użytkownikom dróg krajowych uiszczanie tych opłat bez konieczności instalacji urządzenia, o którym mowa w | |art. 13i ust 3 tej ustawy. Wtedy nie ma podstaw do wymierzenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 13k ust. 3 u.d.p., który stanowi, że kar | |pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nie wymierza się, gdy kierujący uiścił w inny sposób opłatę elektroniczną. Kwestie te szczegółowo | |reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Daje zatem użytkownikowi drogi publicznej kierującemu pojazdem zespolonym możliwość | |wyboru sposobu opłaty za przejazd drogą płatną. Jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. W pojeździe Skarżącego | |było zainstalowane urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych. W związku z tym zarzut niezastosowania w przedmiotowej | |sprawie art. 13k ust. 3 u.d.p. nie znajduje uzasadnienia. | |Z kolei kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a | |u.d.p. jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do | |urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3). | |W przypadku zaś stwierdzenia niesprawności tego urządzenia, kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie, o którym mowa | |wyżej jest obowiązany do niezwłocznego zjechania z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej (art. 13i ust. 4b u.d.p ).| |Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra | |Infrastruktury. Według wytycznych zawartych w art. 40a ust. 5 u.d.p. regulacja poboru opłat od użytkowników powinna zapewnić ich | |sprawny pobór. | |Obowiązki użytkownika urządzenia (podmiotu zobowiązanego do wnoszenia opłaty, zgodnie z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia) określone w art. | |13i ust. 4a i 4b u.d.p., zostały doprecyzowane w § 3 i 7 tego rozporządzenia. | |Według § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną | |użytkownik: | |1. zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą | |elektroniczną w formie pisemnej, o czym mówi ust. 2 tego §; | |2. odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; | |3. instaluje urządzenie w pojeździe; | |4. wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 czyli w formie | |przedpłaty; | |5. ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku | |wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2 czyli płatności okresowej za | |zabezpieczeniem. | |Wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą | |elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości, w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia | |Ministra Infrastruktury. Przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy, na | |który wnoszona ma być opłata elektroniczna, określony w umowie między użytkownikiem a pobierającym opłatę, zgodnie z § 7 ust. 2 | |cytowanego rozporządzenia. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że Skarżący z podmiotem pobierającym opłatę – K. z siedzibą W. (dalej: | |"K.") miał zawartą umowę potwierdzającą warunki korzystania z dróg płatnych oraz udostępnienia urządzenia viaBox na konto w trybie | |przedpłaconym. Zatem, zgodnie z powołanym § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury miał obowiązek wniesienia opłaty | |elektronicznej przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż | |pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości. | |W związku z tym późniejsze (po dokonaniu przejazdu drogą płatną w dniu [...] września 2012r.) uiszczenie kwoty 120 zł nie mogło przynieść| |oczekiwanego przez Skarżącego skutku w postaci uregulowania "zaległej" opłaty, gdyż w tym przypadku taka możliwość nie istniała. Sąd | |podkreśla, że obowiązkiem Skarżącego było opłacenie przedmiotowego przejazdu przed jego rozpoczęciem. | |Zgodnie zaś z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 | |ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. | |Owe kary pieniężne, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 u.d.p. | |W konsekwencji Sąd podzielił ocenę organu, że wyjaśnienia strony zawarte w protokole kontroli oraz dokumentacja fotograficzna w sposób | |jednoznaczny wskazują, iż naruszenie było skutkiem okoliczności zależnych od strony, będącej użytkownikiem systemu. Przyczyna | |stwierdzonego naruszenia wystąpiła po stronie użytkownika, który nie dołożył należytej staranności w dokonaniu opłaty za przejazd. Tym | |samym skarżący naruszył w sposób nie budzący wątpliwości wspomniane wyżej przepisy art. 13i ust. 4a i 4b u.d.p. Przy czym, jak wskazano | |powyżej, art. 13k ust. 3 u.d.p. nie miał w tej sprawie zastosowania w związku z czym organy wydające rozstrzygnięcia w tej sprawie nie | |mogły dopuścić się naruszenia tego przepisu. | |W tej sytuacji Sąd uznał również za nieuzasadnione zarzuty obrazy prawa procesowego, tj. art. 6, art. 8, art. 9 K.p.a., ściśle powiązane| |z zarzutami naruszenia prawa materialnego. | |W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 51| |ust. 6 lit. b u.t.d. - GITD jest organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po | |drogach krajowych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Natomiast stosownie do art. 53 ust. | |1 u.t.d. GITD jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw transportu. Na gruncie K.p.a. | |przez ministrów rozumie się m. in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub | |nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra (por. art. 5 § 1 pkt 4 K.p.a.), a więc również GITD. Zgodnie z art. | |127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże| |strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do wniosku tego stosuje się | |odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. | |Zatem w sprawach, w których ustawodawca wyposażył GITD w kompetencje do rozstrzygania w określonych sprawach w pierwszej instancji, a | |więc również związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej – nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. | |Z powyższego wynika, że wydanie przez GITD zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2013 r. na skutek rozpoznania wniosku o ponowne | |rozpatrzenie sprawy nie nastąpiło z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, lecz miało swoje podstawy w powołanych przepisach| |prawa. | |Również zarzut uniemożliwienia Skarżącemu udziału w postępowaniu wyjaśniającym należy uznać za niezasadny. Skarżący brał udział w | |kontroli i miał możliwość zgłaszania uwag do protokołu kontroli. Strona była również, w myśl art. 10 K.p.a., informowana o możliwości | |wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący w trakcie czynności kontrolnych złożył wyjaśnienia, które | |zostały włączone do akt sprawy i które zostały poddane ocenie organu wydającego decyzję. | |Natomiast Sąd zauważa, że z protokołu kontroli z dnia [...] września 2012 r. wynika, iż organy inspekcji transportu drogowego ujawniły 8 | |incydentów zarejestrowanych przez bramownice, związanych z nieuiszczeniem przez Skarżącego opłaty za przejazd drogami płatnymi. Przy | |czym incydenty te miały miejsce w rożnych dniach i o różnych godzinach, a także na różnych odcinkach płatnych dróg. Jak to już | |wielokrotnie wskazywano niniejsza sprawa dotyczy incydentu z dnia [...] sierpnia 2012r. o godz. , na 197,6 km drogi krajowej nr [...], na | |odcinku granica m. P - granica m. W. Jak wynika z protokołu kontroli, w tym samym dniu zanotowano jeszcze jeden incydent, tj. o godz. | |[...], na tym samym odcinku drogi tj. na 197,6 km drogi krajowej nr [...], na odcinku granica m. P. - granica m. W. Powyższe oznacza, | |zdaniem Sądu, że kara pieniężna w niniejszej sprawie nie została nałożona prawidłowo, bowiem została nałożona dwukrotnie za to samo | |przewinienie polegające na przejeździe z tytułu przejazdu tym samym odcinkiem drogi. | |Podstawą nałożenia kary jest przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego korzystający z dróg krajowych są | |obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 22 | |czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137). Przepis art. 13 k ust. 1 pkt 1 przewiduje natomiast, iż za | |przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, za który pobiera się opłatę elektroniczną – bez uiszczenia tej opłaty – | |wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Kara powyższa jest związana z przejazdem po danej drodze lub jej odcinku. Wykładnia | |językowa powyższego przepisu prowadzi do przekonania, i brak jest możliwości wielokrotnego wymierzenia kary za przejazd tym samym | |odcinkiem drogi. | |Reasumując, Sąd stanął na stanowisku, iż za przejazd po płatnym odcinku drogi bez uiszczenia opłaty można było nałożyć tylko jedną karę | |w wysokości 3000 zł. Co oznacza, że przy wydawaniu skarżonych decyzji doszło do naruszenia powyżej przytoczonych przepisów prawa | |materialnego, stanowiących podstawę nałożenia kary, co istotnie rzutuje na treść rozstrzygnięcia | |Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Rozstrzygając o wstrzymaniu | |wykonania uchylonej decyzji działał na podstawie art. 152 p.p.s.a, zaś o kosztach orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. | | |