VI SA/Wa 208/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Główny Inspektor", "Organ odwoławczy") z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji", "MWITD") z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...]o nałożeniu na E. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową (dalej: "Skarżąca", "Spółka") kary pieniężnej w wysokości 500 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572 zwana dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 zwana dalej "u.t.d.") oraz 1p. l.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2024 r. około godziny 20:00 w K., na Placu [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...]o nr rej. [...], oznakowany jako taksówka, którym kierował P. W.. W toku kontroli ustalono, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie przedstawił do kontroli wypisu z licencji wystawionej dla Skarżącej. W trakcie kontroli ustalono telefonicznie z pracownikiem Urzędu Miasta K., że na poddany kontroli pojazd przewoźnik uzyskał stosowny wypis z licencji, jednakże kierowca nie został w niego wyposażony - wypis nie znajdował się w pojeździe. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. (dalej: protokół kontroli). Pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. MWITD zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej. Pismem z dnia [...] lipca 2024 r. pełnomocnik Skarżącej, który złożył wniosek o przesłuchanie kierowcy i pasażera. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...]z dnia [...] sierpnia 2024 r. przez Organ I instancji, którą nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł. Pismem nadanym dnia [...] sierpnia 2024 r. Skarżąca wniósł odwołanie od decyzji Organu I instancji wraz z wnioskiem o uchylenie nałożonej kary i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W treści uzasadnienia odwołania, pełnomocnik Strony podniósł również, iż Organ I instancji nie przeprowadził wnioskowanych przez stronę dowodów, które zdaniem strony mogłyby obalić informacje wskazane w protokole kontroli. Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...]Główny Inspektor utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...]o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Główny Inspektor wskazał, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Organ odwoławczy zauważył, że w odniesieniu do wysokości kary, art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy podkreślił także, że w tym zakresie nie ma możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej. Ponadto Główny Inspektor zauważył, że stosownie do treści lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym - sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy dokument. Główny Inspektor wskazał, że Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. W ocenie Głównego Inspektora Organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zdaniem Głównego Inspektora Skarżąca miała zapewniony czynny udział w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie poprzedzające wydanie w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W opinii Głównego Inspektora przed wydaniem rozstrzygnięcia Organ I instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym i dokonał prawidłowej analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie co do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia i swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Główny Inspektor podniósł, że protokół kontroli w przedmiotowej sprawie stanowi istotny dowód i wskazał, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Organ odwoławczy podkreślił, że taki protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Zdaniem Głównego Inspektora organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani też kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie kontrolowany podpisał protokół z kontroli i nie wniósł do niego uwag. Główny Inspektor odnosząc się do zarzutu Skarżącej dotyczącego nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów w postaci wystąpienia do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji o przesłanie danych pasażera kursu oraz nieprzeprowadzenia dowodów z zeznań wskazanego pasażera skontrolowanego pojazdu na okoliczność czy skontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz, w jaki sposób był on wykonany, czy pobrana została opłata, w jakiej wysokości została pobrana, a także w jaki sposób oraz na czyją rzecz opłata została pobrana, uznał, że dowody te nie wniosłyby nic nowego do sprawy. W opinii Głównego Inspektora postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez Organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy. Organ odwoławczy wskazał ponadto Skarżącej, że dowody z zeznań przeprowadza się w sytuacji, w której nie sposób ustalić okoliczności istotnych w sprawie za pomocą innych dowodów. W ocenie Organu odwoławczego przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Główny Inspektor podniósł, że odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d., spoczywa na przedsiębiorcy. Zdaniem Głównego Inspektora to właśnie przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewozu i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie ma wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W opinii Głównego Inspektora, gdyby Skarżąca dopełniła ciążącego na niej obowiązku i wyposażyła kierowcę w wymagany wypis z licencji, a następnie sprawdziła, czy dysponuje nim przed rozpoczęciem przewozów, to do stwierdzonego naruszenia by nie doszło. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł na zaskarżoną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie: 1) art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Skarżącą, na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji II instancji, decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania dotyczącego nałożenia kary, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto pełnomocnik Skarżącej wniósł także o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto w odpowiedzi na skargę, Organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Pełnomocnik Skarżącej poinformowany o wniosku Głównego Inspektora nie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie (k. 24 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, bądź też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji a także – z mocy art. 135 P.p.s.a. – poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji wykazała, że akty te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie niniejszej sprawy, przedmiotem kontroli jest decyzja o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.). Jak stanowi art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie z art. 87 ust. 4 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Natomiast stosownie do treści lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł – za każde naruszenie. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się przede wszystkim do ustalenia, czy w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania można stwierdzić, że podmiotem wykonującym kontrolowany przejazd była skarżąca spółka i to ona odpowiada za stwierdzone naruszenie. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania pozwala na przypisanie Skarżącej odpowiedzialności za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie. Po pierwsze, z protokołu kontroli wynika, że przewóz osób na terenie Krakowa był wykonywany w imieniu Skarżącej w ramach udzielonej Spółce licencji nr [...]. Ponadto MWITD uzupełnił materiał dowodowy o informację z organów licencyjnych. Z informacji uzyskanej przez funkcjonariusza Inspekcji Transportu Drogowego od pracownika Urzędu Miasta K. wynikło, że samochód marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony do licencji o nr [...]pod wypisem nr [...] wydanym dla spółki E. sp. z o.o. sp.k. (k. 11 akt administracyjnych). Okolicznością potwierdzającą, że kontrolowanym pojazdem kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu Skarżącej jest również faktura za zakup paliwa (k. 10 akt administracyjnych) okazana przez kierowcę podczas kontroli. Jej okazanie w toku kontroli wynika z protokołu kontroli. Powyższe potwierdza, że wykonawcą przewozu była skarżąca spółka. Z treści art. 87 ust. 4 u.t.d. wynika, że wykonując przewóz drogowy taksówką kierujący pojazdem powinien zostać wyposażony w wypis z licencji, który należy okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że kierujący pojazdem takowego wypisu w momencie rozpoczęcia kontroli nie posiadał. Natomiast brak w kontrolowanym pojeździe licencji w chwili rozpoczęcia kontroli jest przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. nakłada obowiązek posiadania przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypisu z licencji. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d., spoczywa na przedsiębiorcy. To przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewóz i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2107/15). Zatem, bezwzględnym obowiązkiem kierowcy jest posiadania i okazanie wymaganego dokumentu organom kontroli, a rolą przedsiębiorcy jest dołożenie starań, aby takowy dokument zawsze znajdował się w posiadaniu kierowcy wykonującego przewóz drogowy. Zgodzić się należy zatem z organami Inspekcji Transportu Drogowego, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., który stanowi, że niewyposażenie kierowcy w dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych. Wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 u.t.d. kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy drogowe. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (v. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2460/11). Podkreślenia również wymaga, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (v. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1257/06; wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 364/11). Domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy możliwe jest do obalenia w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. co w sprawie nie miało miejsca. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd zgadza się z organem, że protokół kontroli jako dokument urzędowym korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Protokół podpisuje kontrolowany i kontrolujący. Kontrolowany jest uprawniony do zgłoszenia zastrzeżeń lub niepodpisania protokołu kontroli. Podpisanie bez zastrzeżeń protokołu kontroli stanowi potwierdzenie ustaleń w nim zawartych i czyni zbędnym przeprowadzenie kolejnego dowodu, np. z zeznań świadka (kierowcy). Sąd wskazuje, że Skarżąca nie podważyła prawidłowości protokołu kontroli, który zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, jest uznawany za dokument urzędowy. Należy zaznaczyć, iż utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają jedynie przebieg tych czynności oraz poczynione w ich toku ustalenia faktyczne. Walor protokołu kontroli, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści – i to niemal na bieżąco – nie dość, że przebiegu czynności kontrolnych to również, jeżeli nie przede wszystkim, stwierdzonych w trakcie tych czynności faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków, a ponadto – co najistotniejsze – ich utrwalenie we wskazany sposób. W związku z powyższym to właśnie protokół kontroli drogowej jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (zob. np. wyroki NSA z dnia: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17, 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 2087/21). Ponadto, podnoszone przez skarżącą okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącą, co się stało z wynagrodzeniem, czy zasady działania aplikacji nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Wzajemne relacje pomiędzy skarżącą spółką a kierowcą, który korzysta z jej licencji, pozostają poza kognicją sądu administracyjnego. Główny Inspektor prawidłowo również uznał, że Skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających ewentualne zastosowanie w okolicznościach tej sprawy art. 92c u.t.d. W myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Należy podnieść, że Skarżąca jest podmiotem profesjonalnie wykonującym krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem tego typu przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. W ocenie Sądu, skarżąca nie wskazała na jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności mogące wykluczyć jej odpowiedzialność. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela prezentowane przez sądy administracyjne stanowisko, zgodnie z którym, przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewozu i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli (v. wyrok WSA w Białymstoku z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 720/22). Rolą Skarżącej było zatem skuteczne zobligowanie kierowcy do przestrzegania przepisów prawa, w tym posiadania w pojeździe, w czasie wykonywania przewozu wypisu z licencji. Twierdzenie strony, że nie ma wpływu na to, czy faktycznie kierowca zastosuje się do jej zaleceń w chwili kontroli, świadczy wyłącznie o tym, że strona nie dopełniła swoich obowiązków, bowiem nie wprowadziła w swoim przedsiębiorstwie rozwiązań, które mogą przeciwdziałać nieprawidłowością w tym zakresie Reasumując, wbrew temu co twierdzi pełnomocnik Skarżącej, organ wydając zaskarżoną decyzję, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja jest wyczerpująca. Nie naruszono również zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .