VI SA/Wa 2081/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi "P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "P. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 2081/07 UZASADNIENIE "P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] marca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł na "P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej Spółce w dniu 2 kwietnia 2007 r. W dniu [...] kwietnia 2007 r. "P. Sp. z o.o. skierowała do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pismo, w którym zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu na złożenie odwołania od powyższej decyzji do dnia [...] maja 2007 r. Prośbę swoją uzasadniła tym, że rozpiętość czasowa kontrolowanych dokumentów i stwierdzonych na ich podstawie naruszeń, wymaga wnikliwego przeanalizowania ich ze strony Spółki oraz precyzyjnego ustosunkowania się do nich. W dniu 25 maja 2007 r. "P. Sp. z o.o. wniosła, za pośrednictwem urzędu pocztowego, odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] maja 2007 r. poinformował Spółkę, że jej wniosek z dnia [...] kwietnia 2007 r. o przedłużenie terminu do wniesienia odwołania nie może być przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy. W dniu [...] września 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 134 k.p.a. wydał postanowienie, w którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje stronie odwołanie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W razie zaś przekroczenia terminu do wniesienia odwołania, decyzja staje się ostateczna. Organ podkreślił, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona stronie w dniu 2 kwietnia 2007 r. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu [...] kwietnia 2007 r. (poniedziałek), natomiast strona wniosła odwołanie dopiero w dniu [...] maja 2007 r. Strona uchybiła więc terminowi do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, którego niezachowanie wywołuje ujemne skutki dla uprawnionego, polegające na wygaśnięciu przysługujących mu praw. Terminy zawite są bezwzględnie obowiązujące i nie podlegają przerwie lub zawieszeniu. Strona nie złożyła zaś wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 58 k.p.a. W skardze na to postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca "P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. podniosła, iż w dniu [...] kwietnia 2007 r., przed upływem terminu do złożenia odwołania, zwróciła się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego z prośbą o przedłużenie terminu na złożenie odwołania do dnia 30 maja 2007 r., natomiast odwołanie zostało wniesione przez nią w dniu 22 maja 2007 r. Skarżąca podkreśliła, że prośba o przedłużenie terminu była spowodowana chęcią rzetelnego przygotowania się do złożenia wyjaśnień w sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego przez organ rozstrzygnięcia. Art. 134 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2007 r. doręczono skarżącej Spółce w dniu 2 kwietnia 2007 r., natomiast pismo zatytułowane "odwołanie" zostało wniesione przez skarżącą dopiero w dniu 25 maja 2007 r. Poprzednie jednak pismo strony skarżącej zostało skierowane do organu odwoławczego już w dniu 11 kwietnia 2007 r., a zatem w terminie do wniesienia środka odwoławczego. Treść tego pisma wskazuje jednoznacznie na wolę zaskarżenia decyzji organu I instancji. Spółka nie rozważała dopiero możliwości wniesienia odwołania, ale zamiar taki wyraźnie posiadała już w dniu 11 kwietnia 2007 r. Obowiązkiem organu w tej sytuacji było wyjaśnienie, jak należy traktować pismo strony z dnia 11 kwietnia 2007 r. Odwoławczego charakteru tego pisma nie dyskwalifikuje fakt, że Spółka zwróciła się w nim o przedłużenie terminu do wniesienia odwołania do dnia 30 maja 2007 r. w celu precyzyjnego ustosunkowania się do naruszeń stwierdzonych przez organ I instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie prawa administracyjnego konsekwentnie prezentowane jest bowiem stanowisko, według którego o charakterze danej czynności procesowej decyduje nie nazwa czy forma podania, lecz wyłącznie jego treść oraz intencja wnioskodawcy. Kodeks postępowania administracyjnego dąży do odformalizowania na korzyść strony ustawowych wymogów środków prawnych, tak aby mogły być one rozpatrzone zgodnie z intencją i interesem strony. Dotyczy to w szczególności odwołania, które zgodnie z art. 128 k.p.a. nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Zasadniczym elementem decydującym o uznaniu pisma - czynności procesowej za odwołanie jest więc niezadowolenie z decyzji wydanej w pierwszej instancji. Nie jest natomiast istotne, w jaki sposób strona wyrazi to niezadowolenie - jak nazwie to odwołanie i w jakich słowach sformułuje swoje żądanie. Mylne zatytułowanie pisma lub inne oczywiste niedokładności nie mogą stanowić przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie. Wątpliwości co do sensu podania i intencji jego autora powinny być zaś usunięte przez zażądanie przez organ od wnioskodawcy stosownych wyjaśnień. Także i w tym zakresie obowiązuje bowiem przewidziana w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, nakazująca organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Zgodnie zaś z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Ponadto obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz do czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu do udzielania im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.