VI SA/Wa 2081/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także: Prezes UKE), działając na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 206 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność wniosku złożonego przez spółkę M.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: skarżąca spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], zastępującej umowę o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci pomiędzy M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. a [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] grudnia 2010 r. skarżąca spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci M. i [...], zastępującej umowę. Prezes UKE pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu z dniem 7 grudnia 2010 r. postępowania o wydanie decyzji zastępującej umowę o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci pomiędzy spółką [...] Sp. z o.o. i skarżącą spółką M. Sp. z o.o. oraz zwrócił się do spółki [...], na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, o przedstawienie stanowiska w przedmiocie wniosku skarżącej spółki i propozycji postanowień umowy przedstawionych przez spółkę M. Sp. z o.o., w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania. W dniu [...] lipca 2011 r. Prezes UKE wydał decyzję zastępującą umowę o ostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci pomiędzy skarżącą spółką M. a spółką [...]. W pouczeniu tej decyzji Prezes UKE wskazał, że strony - zgodnie z normą prawną przewidzianą w przepisie art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - mogą się od niej odwołać do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r. skarżąca spółka wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2011 r. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., Prezes UKE - działając na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 206 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne - postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], stwierdził jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu Prezes UKE, powołując się na przepis art. 134 k.p.a., wskazał, iż niedopuszczalność odwołania wynika z przyczyn przedmiotowych polegających na złożeniu odwołania w sytuacji, gdy przepisy prawne wyłączają możliwość zaskarżenia decyzji w toku instancji. Organ regulacyjny wskazał, iż zaskarżona decyzja administracyjna z dnia [...] lipca 2011 r. jest decyzją, o której mowa w art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Prezes UKE podniósł, iż ustawodawca w art. 206 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy określił inny tryb zaskarżania decyzji wydanych przez Prezesa UKE w sprawach spornych, od których nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy a odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W związku z powyższym, organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Działu II Rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji, w tym również art. 127 § 3 k.p.a., albowiem stosownie do przywołanego art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne od skarżonej decyzji stronom przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Mając powyższe na względzie, Prezes UKE stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje skarżącej spółce, gdyż przepisy ustawy – Prawo telekomunikacyjne przewidują inny tryb zaskarżenia i wyłączają tym samym możliwość wystąpienia przez stronę z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. W tej sytuacji organ regulacyjny uznał, że wniosek skarżącej spółki należy na podstawie art. 134 k.p.a. uznać za niedopuszczalny w administracyjnym toku instancji. Prezes UKE stwierdził, że wystąpienie którejś z przesłanek negatywnych, tj. niedopuszczalności odwołania lub uchybienia terminu do jego wniesienia, nakłada na organ odwoławczy obowiązek jej stwierdzenia w formie postanowienia. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, iż treść art. 134 k.p.a., będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia (zwrot "organ stwierdza"). Zdaniem Prezesa UKE, nie pozostawiono tu organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania. W dniu 21 września 2011 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 9 k.p.a. - poprzez niepoinformowanie skarżącej o okolicznościach prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej, będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz 2) art. 47959 § 1 k.p.c. w związku z art. 9 k.p.a. i art. 7 k.p.a. - poprzez nieprzekazanie odwołania skarżącej wraz z aktami sprawy do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż celem podjętych przez skarżącą spółkę czynności miało być zaskarżenie decyzji Prezesa UKE z dnia 21 lipca 2011 r., lecz niestety na skutek mylnego oznaczenia przez stronę skarżącą pisma ujawniającego intencję zaskarżenia ww. decyzji, sprawa nie została skierowana do sądu odwoławczego, tj. do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Skarżąca spółka zarzuciła, iż Prezes UKE nie dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 9 k.p.a., ponieważ po otrzymaniu pisma strony skarżącej jednoznacznie świadczącego o zamiarze zaskarżenia decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., lecz niespełniającego w pełni wymagań formalnych i ponadto oznaczonego w sposób nieprawidłowy jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", ograniczył się jedynie do przedstawienia skarżącej spółce w piśmie z dnia 10 sierpnia 2011 roku wezwania do usunięcia w dodatkowym terminie braków formalnych w/w pisma. Zdaniem strony, Prezes UKE - wbrew przepisowi art. 9 k.p.a. - nie skorzystał z wyłaniającej się w takim wypadku sposobności jednoczesnego zwrócenia stronie skarżącej uwagi na okoliczność, iż w konkretnej sprawie tego rodzaju środek zaskarżenia, jaki zamierza wnieść, nie jest zgodny z przepisami prawa. Zdaniem skarżącej spółki, takie postępowanie Prezesa UKE świadczy o zaniechaniu przezeń przekazania stronie pełnej informacji o jej błędach dostrzeżonych już na etapie badania wymagań proceduralnych wnoszonego środka zaskarżenia i co więcej - możliwych do łatwego wyeliminowania "przy okazji" zarządzonej w konkretnym przypadku, dodatkowej procedury usuwania braków formalnych owego środka zaskarżenia. W ocenie skarżącej spółki, postępowanie to nie daje się w żaden sposób pogodzić z obowiązkami, jakie na organ administracji nakłada przepis art. 9 k.p.a. Strona skarżąca, powołując się na orzecznictwo, podniosła, iż obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie administracyjne całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art. 9 k.p.a.), powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest tylko możliwe. Według strony, udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być rozumiane, jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji, szczególnie wówczas, gdy organ dostrzega lub powinien dostrzegać, że strona zamierza podjąć działania wiążące się dla niej z niekorzystnymi skutkami lub nawet z ryzykiem wystąpienia podobnych skutków. W takim wypadku, zdaniem strony, organ ma wyraźny obowiązek w możliwie jasny sposób wyjaśnić całość okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z zaplanowanymi działaniami. Strona stwierdziła, że treść jej pisma z dnia 15 lipca 2011 r. nie pozostawiała wątpliwości co do tego, że skarżąca spółka nie zgadza się z rozstrzygnięciem Prezesa UKE i zamierza je zaskarżyć. W tej sytuacji, zdaniem strony, Prezes UKE powinien był, w razie powzięcia wątpliwości odnośnie rzeczywistych intencji ww. pisma, zażądać od skarżącej spółki wyjaśnień, czy godzi się ona na nadanie temu pismu rangi odwołania podlegającego, zgodnie z właściwymi przepisami prawa, przekazaniu do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Według strony, w braku tego rodzaju wątpliwości Prezes UKE powinien był przekazać pismo do właściwego sądu, zgodnie z art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Zdaniem skarżącej spółki, organ nie może samodzielnie i autorytarnie decydować o określeniu charakteru pisma złożonego przez stronę postępowania w przypadku istnienia wątpliwości, jaki charakter mu nadać. W takim przypadku, zdaniem strony, obowiązkiem organu jest podjęcie próby ustalenia woli wnioskodawcy, albowiem z treści art. 9 k.p.a. wynika, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W konsekwencji strona skarżąca stwierdziła, że przed podjęciem decyzji co do charakteru swego pisma, powinna uzyskać stosowne informacje o swojej sytuacji procesowej. Według skarżącej, odmienne postępowanie organu narusza również regułę określoną w art. 7 k.p.a., gdyż nie przyczynia się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgodnie ze słusznym interesem obywateli i stoi w sprzeczności z zasadą praworządności. Skarżąca spółka zarzuciła w konsekwencji, iż w przedmiotowej sprawie organ, wydając sporne postanowienie, naraził stronę na utratę prawa do uzyskania merytorycznej kontroli zakwestionowanej przez nią decyzji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 47959 § 1 k.p.c., skarżąca spółka zauważyła, iż przy ustaleniu charakteru wniesionego przez stronę pisma decydujące znaczenie winna mieć intencja strony wyrażona w tym piśmie, a nie jego tytuł. Zdaniem strony skarżącej, z uwagi na fakt, iż postępowanie administracyjne nie ma charakteru ściśle formalnego, decydujące znaczenie powinny mieć rzeczywiste intencje wnioskodawcy, a nie sam tytuł, czy nawet literalne brzmienie jego podania. Według strony, obowiązek dokładnego ustalania przedmiotu żądania zgłoszonego przez skarżącą spółkę wynika przede wszystkim z przepisów określających ogólne zasady postępowania, w tym z art. 9 k.p.a. Skarżąca spółka stwierdziła, iż Prezes UKE, mając pełną świadomość, iż strona w swym piśmie domaga się przeprowadzenia merytorycznej kontroli jego decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. oraz że kontrola ta należy do właściwości Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, powinien był przekazać pismo skarżącej spółki do ww. Sądu. Zdaniem strony, należy w tej sytuacji uznać, iż Prezes UKE, działając wbrew dyrektywom ogólnym wynikającym z art. 9 k.p.a. oraz z art. 7 k.p.a., postąpił w sposób odmienny, naruszając tym samym art. 47959 § 1 k.p.c. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Prezes UKE wskazał, iż przede wszystkim uczynił zadość obowiązkowi czuwania nad tym, aby strony postępowania nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, m.in. poprzez jednoznaczne wskazanie w pouczeniu zawartym w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. przysługującego stronom trybu jej zaskarżenia. Według organu regulacyjnego, o prawidłowości oraz jednoznaczności zawartego pouczenia świadczy fakt, iż druga strona wspomnianej decyzji, tj.[...] Sp. z o.o., prawidłowo zaskarżyła ją odwołaniem do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie mając żadnych wątpliwości co do właściwego środka zaskarżenia. Zdaniem Prezesa UKE, prawidłowe pouczenie strony w zakresie trybu zaskarżenia w/w decyzji, zwalnia organ od odpowiedzialności za konsekwencje niezastosowania się przez skarżącą do pouczenia, wyczerpując także obowiązki organu przewidziane w art. 9 k.p.a. Według Prezesa UKE, organ ten wyjaśnił stronom w możliwie jasny sposób całość okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz w klarowny sposób wskazał tryb zaskarżenia decyzji. Ponadto organ regulacyjny podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, jej pisma z dnia 5 sierpnia 2011 r. nie można zakwalifikować jako jedynie mylnie oznaczonego. Według organu, treść przedmiotowego wniosku, w szczególności powołanie się w nim na konkretną podstawę prawną, tj. art. 127 § 3 k.p.a., oraz skierowanie wniosku bezpośrednio do Prezesa UKE (bez zastrzeżenia pośrednictwa organu w przekazaniu wniosku do sądu powszechnego), dowodzi istnienia świadomości strony skarżącej i jej ewidentnego zamiaru zaskarżenia decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ podkreślił przy tym, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony przez pełnomocnika ustanowionego przez prokurenta samoistnego skarżącej spółki, którym to prokurentem był radca prawny, a samym pełnomocnikiem aplikant radcowski, który - jako adres korespondencyjny - wskazał siedzibę kancelarii prawnej, której jednym ze wspólników jest wspomniany radca prawny - prokurent samoistny skarżącej. Prezes UKE stwierdził w tej sytuacji, iż nie mógł mieć wątpliwości co do intencji skarżącej spółki. Organ stwierdził również, iż wbrew zarzutom strony skarżącej, nie zdecydował autorytarnie o charakterze pisma skarżącej spółki z dnia 5 sierpnia 2011 r., albowiem w świetle treści tegoż pisma nie istniały wątpliwości, jaki charakter mu nadać i w konsekwencji potraktować, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezes UKE uznał, że ani jeden fragment wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mógł sugerować, iż stronie skarżącej w istocie chodzi o inny środek zaskarżenia spornej decyzji, tj. odwołanie. Ponadto organ regulacyjny wskazał, iż wbrew temu, co podnosi skarżąca spółka, przedmiotem niniejszego postępowania nie może być kwestia nieprzekazania przez Prezesa UKE odwołania do sądu powszechnego, w trybie art. 47959 § 1 k.p.c., na takie bowiem zachowanie organu przysługuje inny środek zaskarżenia, tj. ewentualna skarga na bezczynność organu. W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2012 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz zarzuty zawarte w skardze, podniosła dodatkowo, iż zarzuca spornemu postanowieniu organu naruszenie art. 6 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej, organ administracji publicznej winien był zbadać intencję strony zawartą w piśmie z dnia 5 sierpnia 2011 r. Dodatkowo skarżąca spółka wskazała, że zamieszczenie pouczenia o trybie zaskarżenia decyzji jest jednym, ale nie jedynym obowiązkiem organu wynikającym z zasady informowania stron wyrażonej w art. 9 k.p.a., oraz że zasada ta obejmuje cały tok postępowania przed organem – aż do momentu przekazania sprawy do rozpoznania przez właściwy sąd. Strona skarżąca podniosła, że zaniechanie przez Prezesa UKE działań, do których należą: określenie właściwej podstawy prawnej żądania, działanie zgodnie z zasadami praworządności, a także ochrona słusznych interesów obywateli, które byłyby uzasadnione w świetle art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a., a które organ ten mógł podjąć nienaruszając obowiązujących przepisów prawa, nie może być uznane za postępowanie zgodne z dyrektywami wynikającymi z powołanych przepisów prawa, ponieważ konsekwencją takiego zaniechania było uniemożliwienie merytorycznej kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji Prezesa UKE i naruszenie słusznego interesu skarżącej, jako strony postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga spółki M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie narusza prawa. Istotą sporu w sprawie niniejszej jest kwestia, czy Prezes UKE, wydając zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy naruszył prawo - nie przekazując tego wniosku - jako odwołania do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz czy powinien poinformować skarżącą spółkę, iż tylko w taki sposób może ona zaskarżyć wydane rozstrzygnięcie organu. Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (w tym przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Należy podkreślić, co ma istotne znaczenie dla oceny działania organu, że decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] zastępująca umowę o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia pomiędzy skarżącą spółką a [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawierała prawidłowe pouczenie o środkach zaskarżenia tej decyzji. Pouczenie to jednoznacznie stanowiło, że od decyzji tej, na podstawie art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zgodnie z art. 47959 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, odwołanie wnosi się za pośrednictwem Prezesa UKE w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Wskazać należy, że kognicji wyłącznie sadu powszechnego podlega określony rodzaj spraw wyszczególnionych w art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, bowiem jak stanowi ten przepis, odwołania od wydanych w tych sprawach przez Prezesa UKE decyzji podlegają rozpoznaniu przez Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd ochrony konkurencji i konsumentów. Taki model postępowania, nazywany hybrydowym, z racji ostatecznego załatwienia jednej sprawy administracyjnej na dwóch różnych płaszczyznach procesowych, zastrzeżony jest dla spraw ustalających warunki dostępu do sieci telekomunikacyjnej. Nie jest sporne między stronami, że od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r., przysługiwało odwołanie do sądu powszechnego, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ regulacyjny. Sporna jest natomiast kwestia, czy wobec złożenia do Prezesa UKE wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ ten winien przekazać złożony wniosek do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jako odwołanie oraz, czy powinien poinformować skarżącą spółkę, iż tylko w taki sposób może zaskarżyć wydane rozstrzygnięcie organu. Zdaniem Sądu, stanowisko prezentowane przez stronę skarżącą nie może zostać zaaprobowane i na obie wyżej postawione kwestie należy odpowiedzieć zdecydowanie negatywnie. Należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Ma rację strona skarżąca podnosząc, iż w orzecznictwie podkreśla się, że obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy powinien być rozumiany szeroko. Nie oznacza to wszelako instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania, czy też udzielania im pomocy prawnej. Inaczej mówiąc, określony w tym artykule obowiązek nie może być utożsamiany z udzieleniem stronom pomocy prawnej, czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania (tak również: m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 241/09). Jednocześnie podkreśla się, iż realizacja obowiązku informowania przez organy jest ograniczona w stosunku do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą. Osoba podejmująca działalność gospodarczą na własny rachunek może korzystać z fachowej pomocy doradców prawnych. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, skarżąca jest przedsiębiorcą działającym na rynku telekomunikacyjnym. Od podmiotu prowadzącego profesjonalną działalność gospodarczą oczekuje się należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Skarżąca spółka, pomimo prawidłowego pouczenia o przysługującym jej środku zaskarżenia do sądu powszechnego, złożyła inny środek – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Złożenie w tej sytuacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy prawidłowo wskazanym organie, który ma go rozpatrzyć, z powołaniem na art. 127 § 3 k.p.a., a więc przepisu dotyczącego zaskarżenia rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym, było świadomym wyborem innego sposobu kwestionowania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, obowiązek wynikający z art. 9 k.p.a. nie może być rozciągnięty na pisma (w przedmiotowej sprawie - odwołanie), które są czytelne, kompletne, jasne (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1661/10, LEX nr 745118). Wobec jasnej treści wniesionego przez skarżącą spółkę środka zaskarżenia – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie było potrzeby, ani nawet żadnych podstaw do ponownego pouczania strony o innym, prawidłowo już wskazanym w decyzji środku jej zaskarżenia. Według Sądu, całkowicie niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 47959 § 1 k.p.c. Przepis ten nakłada na Prezesa UKE obowiązek niezwłocznego przekazania odwołania wraz z aktami sprawy do sądu. Skoro, jak wskazano już wyżej, do organu nie wpłynęło odwołanie, na Prezesie UKE nie ciążył obowiązek przekazania sądowi powszechnemu - Sądowi Okręgowemu w Warszawie - Sądowi Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tylko rozpatrzenie złożonego wniosku. Prezes UKE, jako organ odwoławczy, stosownie do obowiązków wskazanych w przepisie art. 134 k.p.a., winien ustalić, czy odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. W tym przypadku, rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności odwołania ma zawsze pierwszeństwo przed kontrolą zachowania terminu. Niewątpliwie zagadnienie dopuszczalności odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) należy zawsze rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisy szczególne. W doktrynie przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać, gdy spełnione są następujące warunki: środek odwoławczy musi być dopuszczalny z mocy ustawy, musi być wniesiony w przepisanej formie, musi być wniesiony w przepisanym czasie, a także musi być wniesiony przez legitymowaną do tego osobę. Ustalenie przez organ, iż wniesiono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji, w stosunku do której przepisy zarówno k.p.a., jak i ustawy szczególnej (ustawy – Prawo telekomunikacyjne) nie przewidują takiej możliwości, nakłada na organ odwoławczy bezwzględny obowiązek stwierdzenia, w formie postanowienia, jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny legalności skarżonej decyzji lub innego aktu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługiwał. Zaistniała zatem niedopuszczalność wniosku z przyczyn przedmiotowych obejmująca m.in. sytuację wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji, od której przepisy prawa (art. 206 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne) środka takiego nie przewidują. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny, wydając sporne postanowienie z dnia 19 sierpnia 2011 r., nie naruszył również pozostałych, podniesionych w skardze, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - art. 6 i art. 7 k.p.a., albowiem stosownie do zasad wskazanych w tych przepisach podjął rozstrzygnięcie o niedopuszczalności złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu, wskazać należy, iż Prezes UKE wszechstronnie zebrał i ocenił materiał zgromadzony w sprawie, zaś w treści zaskarżonego postanowienia prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co w pełni odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.