VI SA/Wa 209/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w Z. postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Skarżąca – C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów (dalej Minister) z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] września 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w Z.. W ocenie organu, postępowanie w niniejszej sprawie nie może być wszczęte, gdyż ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej u.g.h., nie przewiduje możliwości przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, co więcej wyklucza wprost taką możliwość. Postanowienie to zostało oparte m.in. na przepisach art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 1 u.g.h. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania Sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracynego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Przesłanką zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu. Z urzędu Sądowi wiadomo, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?", mając na względzie także stosowanie przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h. o zakazie przedłużania zezwoleń, jako jeden z zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej w sprawie leżącej u podstawy tego pytania. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie wskazał, że pomimo, iż wyrok ETS z dnia 19 lipca 2012 r. dotyczy automatów o niskich wygranych (art. 129 ust. 2 ustawy), to biorąc pod uwagę fakt, że automaty do gier "wysokohazardowych" różnią się jedynie od automatów o niskich wygranych stawkami za udział w grze oraz wysokością wygranych, to z uwagi na wspólną podstawę prawną orzekania przez organy w przypadku obu urządzeń, przyjąć należy, że w odpowiednim zakresie wyrok ten ma też zastosowanie do sprawy, w której NSA przedstawił pytanie prawne. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że nie chodzi w tym przypadku o ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (administracyjnej i sądowoadministracyjnej) lecz o działanie w ramach wykładni prawa, polegające na ustaleniu, analizie i ocenie tych faktów, które pozwolą określić wpływ stosowania określonej normy prawnej na sferę stosunków prawnych i społecznych, do których ta norma się odnosi. W tym przypadku, zdaniem TSUE, chodzi o wpływ stosowanego przepisu ustawy o grach hazardowych na charakter lub sprzedaż automatów do gier. Taka wykładnia prawa nie może się więc ograniczyć do samych ocen formułowanych wyłącznie na podstawie treści normy prawnej, ani do uwzględnienia faktów powszechnie znanych. Podzielając wątpliwości Sądu wyrażone w pytaniu prejudycjalnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt II GSK 686/13 Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej a także mając na względzie konieczność rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, doszedł do przekonania, że podjęcie rozstrzygnięcia opartego na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest uzasadnione. Zdaniem Sądu, opisane wyżej zagadnienie prejudycjalne pozostaje w bezpośrednim związku z niniejszą sprawą. Należy mieć na względzie oczywisty fakt, iż regulacje zawarte w art. 138 ust. 1 i w art. 129 ust. 2 u.g.h. są konsekwencją normy z art. 14 ust. 1 u.g.h., podanej w wątpliwość przez Naczelny Sąd Administracyjny, co do jej konstytucyjności, zgodnie z którą dozwolone jest urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach wyłącznie w kasynach gry. Powyższe potwierdza, iż pomiędzy niniejszą sprawą sądowoadministracyjną, a innym postępowaniem (zainicjowanym w sprawie II GSK 686/13), o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. istnieje związek tego rodzaju, że wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Dlatego też Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.