VI SA/Wa 2095/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez zezwolenia oddala skargę VI SA/Wa 2095/08 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18, art. 92 ust. 1, ust. 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125. poz. 874 ze zm.) oraz lp. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym po rozpatrzeniu odwołania M. P. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000 (sześć tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu [...] stycznia 2007 r. w zatrzymano do kontroli autobus marki [...] nr rej. [...]. W pojeździe, oznakowanym tablicą kierunkową [...], znajdowało się sześcioro pasażerów. Podczas kontroli kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym osób na trasie [...] wraz z rozkładem jazdy. Kierujący pojazdem zeznał, iż wykonywał regularny przewóz osób zgodnie z przedstawionym rozkładem jazdy. Organ odwoławczy podniósł, iż okazany wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nie uprawniał strony do wykonywania w dniu kontroli drogowej skontrolowanego przewozu albowiem w dniu [...] września 2006 r. Marszałek Województwa [...] wydał decyzję o cofnięciu ww. zezwolenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2006 r. W toku rozpoznania skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 85/07 wstrzymał jej wykonalność. Natomiast wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r. skarga została oddalona i tym samym upadło postanowienie wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. W konkluzji organ stwierdził, że w momencie kontroli przedsiębiorca nie posiadał wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych a zatem w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8 oraz art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P., zwany dalej skarżącym podniósł m.in., iż decyzja organu odwoławczego została podjęta w oparciu o "fałszywą" informację dotyczącą braku złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie w ramach linii regularnej: [...]. W ocenie skarżącego złożenie skargi kasacyjnej powoduje nieprawomocność ww. decyzji Marszałka Województwa [...] a zatem przedmiotowe zezwolenie dalej obowiązuje. Nadto skarżący zwrócił uwagę na nowe fakty, tj. decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2007 r. uznającą działanie Gminy w M. polegające na nieudzielaniu zgody na korzystanie z przystanku za sprzeczne z prawem, co wskazuje, iż zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych cofnięto skarżącemu w oparciu o decyzję sprzeczną z prawem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie podważa poczynionych przez organy obu instancji ustaleń, iż w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny na trasie [...]. Jednakże w ocenie skarżącego organy administracji wadliwie ustaliły, iż przewóz ten wykonywany był bez wymaganego zezwolenia. Takie stanowisko jest nieprawidłowe. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Marszałek Województwa [...] cofnął skarżącemu zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie w ramach linii regularnej [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2006 r. W toku rozpoznawania skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 85/07 wstrzymał jej wykonalność. Wstrzymanie wykonalności decyzji zaskarżonej do Sądu następuje na podstawie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie w tej sprawie wiąże strony jak również inne sądy i organy z chwilą uprawomocnienia, co oznacza, iż nie ma ono mocy wstecznej. Natomiast, jak stanowi art. 61 § 6 ww. ustawy postanowienie wstrzymujące wykonalność upada z chwilą wydania wyroku oddalającego skargę. W tej konkretnej sprawie w dniu 11 marca 2008 r. i wniesienie przez skarżącego skargi kasacyjnej nie oznacza, iż zezwolenie na wykonywanie przewozów ma moc obowiązującą. Innymi słowy wstrzymanie wykonania decyzji cofającej zezwolenie funkcjonowało od chwili uprawomocnienia do wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku oddalającego skargę. Stwierdzić, więc należy, iż w momencie kontroli tj. w dniu [...] stycznia 2007 r. pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2006 roku cofająca skarżącemu zezwolenie. Wniesienie skargi do sądu nie skutkuje, bowiem wyeliminowaniem decyzji administracyjnej z obrotu prawnego a wstrzymanie jej wykonania nastąpiło dopiero w dniu [...] lutego 2007 r. a więc w dacie późniejszej niż kontrola. Tak więc, skoro organy orzekające w niniejszej sprawie związane były ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, prawidłowe jest stanowisko organu, iż na dzień kontroli skarżący wykonywał przewóz regularny osób w krajowym transporcie drogowym bez wymaganego zezwolenia.. Podkreślenia, bowiem wymaga, iż Sąd Administracyjny dokonuje wyłącznie oceny zgodności z prawem materialnym i procesowym zaskarżonego rozstrzygnięcia w dacie jego wydania. Tym samym powoływanie się skarżącego na czynności podjęte w celu wyeliminowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z obrotu prawnego jest bezskuteczne, albowiem czynności te nie wstrzymują skutków prawnych decyzji polegających na pozbawieniu skarżącego prawa do wykonywania przewozów na ww. trasie poprzez cofnięcie mu zezwolenia. Skoro, zatem w dniu kontroli skarżący nie dysponował zezwoleniem, a zezwolenie do wykonywania tego rodzaju przewozów jest w świetle art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wymagane to skutkiem jest naruszenie powołanego przepisu, co w świetle art. 92 ust. 1 i ust. 4 cyt. ustawy obliguje organ do nałożenia na skarżącego kary, o której mowa w lp. 1.2.1 załącznika do tej ustawy. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały, więc nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.