VI SA/Wa 21/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę w całości K.B. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] zwrócił się z prośbą o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonalność decyzji zagraża jego ważnym interesom. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...] odmówił wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona pismem z dnia [...] września 2014 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie wskazując, że nie zachodzi jakakolwiek przesłanka, o której mowa w art. 108 § 1 k.p.a., wobec czego nadanie klauzuli natychmiastowej wykonalności jest bezpodstawne. Postanowieniem z dnia [...] października 20 Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U, z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia strony z dnia 29 września 2014 r. stwierdził, niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] W uzasadnieniu organ stwierdził, że zażalenie przysługuje na postanowienie o ile k.p.a. tak stanowi. Zażalenie jest zatem niedopuszczalne w sytuacji niezaskarżalności postanowienia. Stosownie do art. 13k ust. 5 ustawy o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. - zwanej dalej udp) decyzji, o której mowa w ust. 4, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 6. Powyższa regulacja oznacza, że podstawą nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] były przepisy ustawy o drogach publicznych, co też zostało ujęte w powyższej decyzji. W konsekwencji podstawą prawną nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie był przepis art. 108 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. K.B. reprezentowany przez D.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa: 1. art. 13 oraz 13k ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że skarżący powinien zapłacić opłatę za drogę nie mając firmy transportowej oraz środka transportu, który podlegałby opłacie, 2. art. 50 oraz 51 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że skarżący powinien zapłacić opłatę drogową nie mając firmy transportowej oraz środka transportu, który podlega opłacie, 3. art. 35 oraz 36 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia GITD i poprzedzającego go postanowienia. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki zawarte w art. 13k ustawy o drogach publicznych, które uzasadniałaby obowiązek skarżącego do uiszczenia kary pieniężnej. Skarżący podkreślił, że nie posiada firmy transportowej oraz środka transportu, który podlegałby opłacie w myśl przepisów ustawy o drogach publicznych. Nie miał też wystarczającej świadomości, że jego obowiązkiem jest w tej sytuacji zapłacić opłatę drogową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a to w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który działając na podstawie art. 134 k. p. a. stwierdził, niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. którym organ odmówił wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zażalenie przysługuje na postanowienie o ile k.p.a. tak stanowi. Zażalenie jest zatem niedopuszczalne w sytuacji niezaskarżalności postanowienia. W ocenie Sądu stanowisko organu jest prawidłowe. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260, zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., zwanej dalej utd), orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 (słownie: trzy tysiące) złotych. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. K.B. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., zwrócił się z prośbą o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonalność decyzji zagraża jego ważnym interesom. Zgodnie z przepisem art. 130 § 2 i 3 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie nie wstrzymuje wykonania decyzji, gdy został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz gdy podlega ona natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Organ odwoławczy może jednakże w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji (art. 135 k.p.a.). Rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji przybiera postać postanowienia. Przepis nie określa wprawdzie takiej formy wyraźnie, lecz nie powinno budzić wątpliwości, że wynika ona z treści art. 123 k.p.a. Na postanowienie to nie służy zażalenie. Choć postanowienie to jest aktem niezaskarżalnym, to ze względu na jego skutki - podlega doręczeniu (ogłoszeniu). Podkreślenia również wymaga, że rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli rygor ten jest nadawany w chwili wydania decyzji, stanowi jej składnik i z tego względu rozstrzygnięcie to nie może być przedmiotem "osobnego zażalenia". piśmiennictwie wskazuje się, że brak przeszkód, aby przedmiotem odwołania od decyzji uczynić jedynie rozstrzygnięcie w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 209). Mając na uwadze, że na postanowienie odmawiające wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności, nie przysługuje zażalenie zdaniem Sądu, organ działając na podstawie art. 134 k. p. a. zasadnie stwierdził, niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 września 2014 r. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.