VI SA/Wa 2103/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] maja 2012 r., która nałożono na D. L. (dalej skarżący) karę pieniężną w kwocie 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] marca 2012 r. w W. patrol policji zatrzymał do kontroli samochód marki M. o nr rej. [...]. Kierowcą był skarżący, który do kontroli okazał m.in. dowód rejestracyjny ww. samochodu wraz z ubezpieczeniem OC; swoją licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze M.; świadectwo legalizacji ponownej znajdującego się w samochodzie taksometru elektronicznego; wymagane zaświadczenia lekarskie i psychologiczne; zaświadczenia o wpisie i o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a także umowę zawartą pomiędzy skarżącym a R. J. (firma G.), której przedmiotem jest współpraca w zakresie usług wspomagania systemu "Radio Taxi" usług świadczonych przez skarżącego. W trakcie kontroli wykonano dokumentację fotograficzną ww. dokumentów oraz zatrzymanego samochodu, a także przesłuchano skarżącego w charakterze świadka. Zeznał on, że samochód jest jego własnością i przewozy wykonuje na własną rzecz; że w chwili zatrzymania przewoził pasażera z ul. P. w W. na ul. R. w W. i oświadczył, że nie wie gdzie dalej ów kurs będzie się odbywał, przy czym wskazał, że zakończyć się on ma w M. na ul. M. Skarżący wyjaśnił, że nie okazał do kontroli wydruku z taksometru bowiem kurs się jeszcze nie zakończył. Wyjaśnił przy tym, że współpraca z R. J. polega na tym, iż w sytuacji gdy klient żąda kursu z W. do M., wówczas zlecane jest to skarżącemu. Zarówno z kontroli, jak i z przesłuchania sporządzono protokół, jednakże skarżący odmówił ich podpisania. WITD wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne, w toku którego skarżący stwierdził, że w dniu kontroli wykonywał pracę w ramach swojej działalności gospodarczej "przewóz osób" i było to zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Nadto wskazał, że posiada licencję z której wynika, że może przewozić pasażerów na obszarze całej Polski. Oświadczył również, że ww. kurs miał zakończyć się na terenie powiatu m. W oparciu o powyższe WITD stwierdził, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Zdaniem organu z licencji skarżącego wynika bowiem, że dotyczy ona wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze Miasta i Gminy M., a kontrola odbyła się w W. i w jej trakcie skarżący przewoził pasażera. Organ podniósł także, że W. i gmina M. nie są gminami sąsiadującymi. W odwołaniu skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji oraz o umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wyraził stanowisko, że w dniu kontroli wykonywał przewóz osób zgodnie z posiadaną licencją, z której wynika, że uprawnia ona go do wykonywania przewozów na terenie całego kraju. Wyjaśnił przy tym, że pasażera którego wiózł w trakcie kontroli zabrał z M. do W. i potem miał odwieść do M. W czasie tego kursu pasażer życzył sobie przejechać przez wybrane punkty w W. Skarżący zarzucił także, że organ nie odniósł się do jego argumentacji oraz nie wyjaśnił sprawy w sposób dostateczny. Zdaniem skarżącego organ powinien przesłuchać go na okoliczność stwierdzonego naruszenia. GITD w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 4 i 5, art. 87 ust. 4 oraz art. 92 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej u.t.d. i stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Wynikało z niego, że skarżący posiada licencję na transport drogowy taksówką na obszar M. oraz, że w dniu kontroli wykonywał taki transport ale na obszarze W. Organ wskazał, że w świetle art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja udzielana jest na określony pojazd i obszar, obejmujący określoną jednostkę terytorialną tj. gmina, gminy sąsiadujące czy miasto stołeczne Warszawę. W drodze wyjątku dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, stosownie do art. 6 ust. 5 ww. ustawy. Z brzmienia tego artykułu wynika jednak, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Zdaniem organu, z analizowanego przepisu należy więc wyprowadzić wniosek, że przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami. Warunkowo dopuszczono więc do wykonywanie przewozu poza obszar określony w licencji, jedynie w przypadku wykonywania przewozu w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W konsekwencji GITD stwierdził, iż niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Organ stoi na stanowisku, iż każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji. W rozpoznawanym przypadku, skoro licencja na transport drogowy taksówką została udzielona stronie na obszar M., zatem strona mogła więc wykonywać przewozy osób taksówką na terenie M. Poza ww. obszar strona mogła w drodze wyjątku wykonać jedynie przewóz w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu będzie obszar gminy M. Strona zatem będąc w M. i przyjmując w tej miejscowości zlecenie wykonania usługi przewozu, mogła wyruszyć do W., a następnie bezpośrednio po zabraniu klienta powrócić na obszar M. Niedopuszczalne jest wykonywanie przewozu osób poza obszarem objętym licencją. W niniejszej sprawie strona wykonywała na życzenie klienta usługę przewozu na terenie W., poruszając się z jednego punktu tego miasta do drugiego punktu. Skarżący złożył od decyzji GITD skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc od jej uchylenie, zarzucił naruszenie art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez przyjęcie, że skarżący nie był uprawniony do wykonywania przewozu pasażera, w ramach którego w drodze powrotnej do M. klient zażyczył sobie załatwić sprawy w W Wskazał przy tym, że ów przejazd był to jeden kurs, na co wskazuje fakt, że taksometr był cały czas włączony. Zdaniem skarżącego licencja opiewa na cały kraj, a ustawa nie normuje docelowego miejsca przewozu. Posługuje się jedynie w art. 6 ust. 5 u.t.d. sformułowaniami "z obszaru określonego w licencji" i "do obszaru określonego w licencji". To w ocenie skarżącego powoduje, że ustawodawca ściśle określa jedynie początek i koniec trasy przewozu, tyle że wymogu, aby przewóz był "do obszaru określonego w licencji" nie ma. Powyższe zdaniem skarżącego dowodzi, że nie dopuścił się on zarzucanego mu w niniejszej sprawie naruszenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenia art. 6-8 oraz art. 10 § 1 i art. 77 k.p.a. bowiem organ nie przesłuchał go na okoliczność stwierdzonego naruszenia. Wyjaśnił przy tym, że ów odcinek z ul. P. na ul. R. nie był odrębnym kursem ale fragmentem całej trasy, na co wskazywał włączony taksometr. Skarżący oświadczył przy tym, że wyjeżdżając po pasażera nie miał wiedzy, że wioząc go do M. będzie miał zatrzymywać się po drodze w różnych punktach W. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest zaś przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Jak już wspomniano licencja jest źródłem uzyskania przez licencjobiorcę uprawnień w sferze stosunków, co do których generalnie obowiązuje ustawowe wyłączenie swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej zostaje uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego na określonym obszarze i wymienionym w licencji pojazdem. Innymi słowy licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego będącego podstawą do wydania zaskarżonej decyzji skarżący został zatrzymany do kontroli w W. i w chwili zatrzymania przewoził pasażera z ul. P. w W. na ul. R. w W. i oświadczył, że nie wie gdzie dalej ów kurs będzie się odbywał, przy czym wskazał, że zakończyć się on ma w M. na ul. M. Natomiast okazana przez niego licencja opiewała na obszar M. Wynika to wprost z treści licencji gdzie wskazano obszar wykonywania przewozów; M. Od powyższej zasady wykonywania przewozu na obszarze przewidzianym w licencji istnieje wyjątek , o którym mowa w art. 6 ust. 5 u.d.p. Stosownie do treści tego przepisu dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Oznacza to, jak słusznie przyjął organ, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w M. Natomiast skarżący nie może dokonywać przewozów pasażerów w W. W toku postępowania skarżący podnosił, iż to za sprawą klienta wykonywał kontrolowany przewóz z ul. P. w W. na ul. R. w W. Natomiast docelowo kurs miał zakończyć się w M. Jednakże skarżący nie złożył na tę okoliczność żadnych wniosków dowodowych, choć to na nim , a nie na organach transportu drogowego, spoczywał wymóg wykazania prawdziwości swoich twierdzeń w sprawie przebiegu trasy wykonywanego przewozu. Wbrew odmiennemu stanowisku strony nie było też konieczności ponownego przesłuchania skarżącego przez organy transportu drogowego skoro skarżący został już przesłuchany przez policję w trakcie kontroli drogowej. Skarżący również z własnej inicjatywy nie przedstawił chociażby wydruku z taksometru jako rachunku za owy kurs, co ewentualnie mógłby potwierdzić jego wersję wydarzeń. W niniejszej sprawie Sąd doszedł zatem do przekonania , że organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zatem odwoływanie się skarżącego do naruszenia w toku postępowania art. 6 k.p.a.,art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. 10 § 1 k.p.a i 77 k.p.a.. nie mogło znaleźć uzasadnienia. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 7